De mythe en het gevaar van ‘De Dunne Sporter’

Heb jij wel eens aan jezelf getwijfeld. Als je keek naar je trainingsarbeid en de foto’s van yogi’s, surfmeisjes en marathonchicks? De beelden laten dunne sportvrouwen zien, maar voor veel van ons is het spiegelbeeld heel anders. Doe je iets verkeerd? Of kloppen de foto’s die we zien niet?

Ik ben geabonneerd op meerdere nieuwsbrieven over sport. Van bladen, merken en blogs. Zo houd ik in de gaten wat er wereldwijd speelt en waar sportvrouwen zoal mee bezig zijn. Het valt me op dat sport keer op keer in verband wordt gebracht met slank. Dat fit gelijk staat aan afgetraind en dat er dingen als high calorie burning yoga sequences bestaan of tabellen waarin je ziet hoe lang je moet rennen om een bagel of muffin te verbranden.

Ik draag een activitytracker en volgens alle rekensommen en beweringen had ik met mijn mate van beweging dit jaar minstens tien kilo lichter moeten worden. Niets daarvan is gebeurd. Ik ben 1 meter 75 lang en weeg 75 kilo. Mijn broeken zijn maat 40 en mijn bh is een 80 c. Ik loop hard, ik fiets, ik zwem, ik sup en doe ook wekelijks wel wat yoga. Toch heb ik met mijn jarenlange sportervaring niets het lichaam van een surfbabe of hardloopmagazine meisje.

Daarin ben ik niet alleen. Neem nu Zelia van Just keep Running. Zij loopt flinke kilometers en doet mee aan marathons. Is volgens mij erg fit, doet aan krachttraining, maar heeft niet zo’n lichaam wat we tegenwoordig als het voorbeeld van fit zien.

Ik vind het beeld wat we van sportbladen en merken te zien krijgen niet alleen onrealistisch, maar ook gevaarlijk. Die dunne vrouwen met lange ledematen die we in de bladen zien hebben een lichaamstype wat twee derde van de mensen niet hebben. Dit lichaamstype staat erom bekend dat ze goed zijn in bepaalde sporten. Deze lichamen zijn gemaakt voor traithlons, marathons, maar ook yoga. Ze zijn dun en komen niet snel aan. Maar mensen met dit lichaamstype ontwikkelen ook niet zo heel makkelijk spieren. Ectomorph heet dit type

De mesomorph en endomorph zijn de andere twee types. Waarvan de mesomorph een meer gemiddelde lichaamsbouw heeft, makkelijk spieren ontwikkelt, niet snel afvalt of aankomt en er wat atletisch uitzien. Mensen met dit lichaam zullen nooit of te nimmer de look van de ectomorph krijgen. Daarvoor hebben ze veel te veel spier en helemaal als ze sporten. Een typisch voorbeeld van dit lichaamstype is de sprinter: snel, gespierd en explosief.

Dan is er de endomorph, die ook bekend staat al het ronde type. Voor dit lichaam is het moeilijk afvallen of dun zijn. Maar daar staat tegenover dat dit type heel sterk is. Mensen met dit lichaamstype zijn goed in krachtsport of rugby. Ze kunnen heel veel hebben.

Waarom ik de mythe van het dunne sportlichaam gevaarlijk vind? Stel je eens voor dat je een fietsvrouw bent en denkt te moeten voldoen aan het dunne lichaamstype om mee te kunnen komen. Je gaat lijnen en levert daardoor in aan kracht, energie en focus. Je rijdt in een stevig tempo een berg op en daarna moet je afdalen en je lichaam is door de inspanning en een te laag gewicht moe. Hoe veilig ben je dan in de afdaling?
Of je bent een mountainbikster en je rijdt een stevige trail op je grote stoere fiets. Je eet al een tijdje koolhydraatarm omdat je toch wilt voldoen aan dat dunnen beeld. Hoeveel kracht en controle heb je dan nog in je lijf? Kan je die stoere fiets wel aan in een kombocht waar je hard door heen knalt?

Dat zijn dingen om over na te denken vind ik.

Ik ben een mesomorph en ik zal nooit dat typische dunne lijf krijgen. Dat had ik zelfs niet toen ik nog modellenwerk deed. Mijn benen zijn groot maar ook gespierd en mijn billen zijn rond. Mijn lichaam is zo’n spiermachine dat het vraagt om brandstof. Ik ben een duursporter en heb mijn koolhydraten nodig. Om te kunnen presteren, om te kunnen herstellen en om te kunnen leven.

Ik zou zo graag zien dat bladen als Women’s Health, Runnersworld, Yoga Magazine en Run2Day sportieve vrouwen van alle lichaamstypen lieten zien. En dan niet alleen in een interview met een dik meisje wat een marathon loopt, maar gewoon in al hun beeld. Een eerlijk en realistisch beeld van de mensen die sporten. Van mensen die gezond leven en barsten van energie. Mensen die hun eigen bouw hebben, lang, kort, dik, dun, gespierd of wat dan ook.

Want als je denkt dat dun fit is, ga dan maar eens een tijdritje rijden of een sprintje trekken tegen de gespierde benen van Ellen van Dijk of die van Kirsten Wild. Als lange, dunne ledematen bij een hardlooplichaam horen, ga dan maar trainen met Dafne Schippers.

Sterke vrouwen, krachtige vrouwen, sportieve vrouwen, welk lichaamstype dan ook, allemaal hebben ze één ding gemeen: om het maximale uit hun lichaam te halen, moeten ze het lijf wat ze hebben verzorgen en respecteren, welke vorm het ook is.

Liefs Rose

(foto Howard Schatz)

ik sport maar ben niet dun

sportvrouwen in alle maten

Monique Rotteveel Activewear – Palm Leaves – hardlooptight yogalegging

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

4 Comments
  1. wat je schrijft klopt, en je hebt 1 geluk…….het geldt ook voor mannen. Geen fitnessblad of er staan alleen maar van die superafgetrainde buffed dudes in. Als je zelf dan een ectomorph bent …….één geluk, naarmate je ouder wordt, wordt je vanzelf wijzer en zekerder!

    keep up the good work!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>