De 30 van Zandvoort: de stap die ik niet had willen missen

De medaille van de 30 van Zandvoort

Het bericht kwam tot mij in de vorm van een eenhoorn. De eenhoorn zat in een doos van ruim een meter hoog en ik ontving hem een dag voor mijn 40e verjaardag, die op 21 maart was. Drie dagen voor de 30 van Zandvoort. De eenhoorn bracht de volgende woorden mee: “En zelfs als je het niet zou halen tot de eindstreep, ook dan heb ik er volledig vertrouwen in dat het een waardevolle stap is op jouw pad. Een stap die je niet had willen missen.”

De eenhoorn had gelijk.

 

24 maart, 07.55 uur

De start, ik was later dan ik had gewild. Om half acht had ik willen starten. Wat ging er mis? Ik sliep slecht. Maakte me zorgen om een vriendin. Natuurlijk ook de zenuwen. Tegen 04.30 besloot ik dat het tijd was om de zorgen van me af te zetten, maar toen ging de wekker bijna. De trein die me ruim op tijd naar Zandvoort zou brengen werd gemist. Hierdoor kwam ik tien minuten later aan dan het vertrek van de eerste wandelaars. Crap!

De dag was nauwelijks begonnen en liep nu al niet zo als gepland. Aan de andere kant; de grote drukte was weg. Door kunnen lopen bij de toiletten. Ja… en dan. Onrust. Go go go, naar die stempelpost, om daarna een begin te maken met het volgen van het pad dat in voor mijzelf heb uitgezet. In plaats daarvan besluit ik nogmaals te gaan plassen. Iets met zenuwen. Daarna kan ik niets meer bedenken en is starten onvermijdelijk.

Het is 24 maart 07.55.

>>Marleen: Ode aan de sportende vrouw

 

Het volgen van mijn pad

Vanuit het circuit naar het strand. De keuze; het eerste stuk over de boulevard of door het zand? Ik kies voor de minste weerstand gezien er na de boulevard alsnog een kleine 6 km strand op mij wacht. Tot de derde stempel gaat het voorspoedig. Voor 09.45 ben ik in staat het strand achter me te laten. Ik ben verbaasd. De strand was eerder het stuk waar ik veel tijd verloor.

Het weer werkt mee. Laat ik dat niet vergeten te melden. Wolkjes, rond de 10 graden en zo goed als windstil, droog (!!!). Om te wandelen zijn het hele fijne weersomstandigheden. Ik bedenk me dat ik op dat eerste gedeelte qua intensiviteit iets boven hetgeen heb gepresteerd dan wat ik als mijn comfortzone beschouw. Wat een fijn gevoel. In tha pocket deze eerste 10 km.

Het oponthoud bij deze stempelpost duurt langer dan ik had gewild. Mijn lichaam koelt af. Lang wachten voor het toilet, maar met de 8 km die er voor me liggen naar de volgende stempelpost durf ik niet door te lopen. Dus geduld.

>>Welke van deze sportsieraden vind jij het mooist?

 

In mijn eigen cocon

Ik ben niet iemand die om de kilometer de vooruitgang deelt op social media. Geen selfies bij elke afstandsaanduiding EN pas als de eerste 10 km voorbij zijn meld ik mijn achterban dat ik überhaupt aan het lopen ben. Dat eerste stuk zit ik in mijn eigen cocon. Focus alleen op mijzelf. Na 10 km mag het met de wereld worden gedeeld.

Verder op mijn pad. Kort na de stempelpost kom ik op bekend terrein. Verschillende trainingsrondjes met coach Mark Jensen liep ik in deze omgeving. Bij het passeren van zijn flat wordt er gezwaaid en worden duimen omhoog gestoken vanaf 11 hoog. De non-verbale communicatie is duidelijk voor hem en voor mij: Kijk dan, ik volg mijn pad! Ik loop MIJN 30 van Zandvoort! (lees verder onder afbeelding)

>>Een weekend wandelen, genieten en tot rust komen. Kom je mee?

 

De 30 van Zandvoort wandeltochtTe overmoedig van start gegaan?

Het stuk dat volgt valt me tegen. Veel klimmetjes. Trillende benen van inspanning. Versnelde ademhaling. Mijn voeten slepen. Ik til ze niet goed op. Vermoeidheid die ineens lijkt toe te slaan zorgt dat ik onhandig word. Boomwortels. Uitstekende stukken steen. De benen waar ik de controle over verloren ben. Het is niet de vraag OF het misgaat, de vraag is WANNEER.

Ik voel dat het fout zal gaan. Is dit dan het gebrek aan vertrouwen in mezelf? Voorbij de flat lopend van coach Mark was mijn blik nog gericht op een onzichtbaar punt in de verte, vertrouwde ik op mijn coördinatie. In de wirwar van bomen en hellinkjes lukt het me niet meer, mijn blik focust zich op nog geen meter voor mijn voeten, de onrust neemt toe. Bang om te vallen.

Vertwijfeld blijven staan bij een uitstekende boonwortel omdat mijn benen weigeren er over heen te stappen. Mijn brein moet ze aanzetten om die stap te doen, de hindernis te nemen. Een hindernis die in mijn hoofd vele malen groter is dan daadwerkelijk het geval is. Spoken en geesten is wat het hoofd ziet, monsters onder het bed en beren op de weg. Het geloof in mezelf ebt weg en dan gaat het mis. Ik ga door mijn enkel terwijl ik net over de helft ben. Rond de 16 km. CRAP!

>>Ben ik eigenlijk wel sportief?

 

Opgeven?

Bij de stempelpost die volgt zoek ik een plekje buiten de drukte. Het hoofd moet weer helder worden. In staat worden gesteld om na te denken. Deze tegenslag moet geïncasseerd worden. Verwerkt worden. Wat is nu mijn doel? Blik op oneindig? Opgeven? Of in kleine stapjes vooruit. Opgeven bij 16 km voelt voor mij als het ‘niet lopen’. Het is aanzienlijk minder in afstand dan mijn vorige wandeltocht. Voor mij voelt het ‘niet af’.

En daarom besluit ik door te gaan tot in ieder geval de volgende stempelpost. De kilometers vallen mee, maar het zal mij brengen tot het Kopje van Bloemendaal. Het stuk waar ik het meest tegen aanzag. Daarbij zullen deze kilometers me brengen naar de evenaring van mijn langste afstand tot op dat moment. Dan zien we verder.

Uiteindelijk red ik het tot de laatste stempelpost. Op 7.5 km voor de finish sta ik op het punt de handdoek ik de ring te gooien. Dit was voor vandaag het hoogst haalbare. Twee stempelposten passeerde ik sinds mijn enkel tegen begon te werken. Ik heb het nog niet aangedurfd om mijn schoen uit te trekken, want ik wilde door. Maar nu is het geloof in mezelf op. Heeft het nulpunt bereikt. (lees verder onder de afbeelding)

>>Beter leren zwemmen voor je triathlon

 

Zij gelooft in mij

Geloven in jezelf is een grappig ding, besef ik me achteraf. Daar waar mijn tankje met geloof aangaf empty te zijn, werd ik geconfronteerd met een stem aan de telefoon. Nee Barb! Je kunt dit wel, je bent al zo ver gekomen! Nu opgeven is niet wat je wil! Alsof ik bij het benzinestation sta en de tank weer wordt gevuld. Niet met geloof van mezelf, maar met het geloof van haar, van hen. Want zij verwoordt de gedachten van mijn gehele achterban…

En uiteindelijk wordt dat weer het geloof van mijzelf. Sommige mensen hebben de gave om dat te kunnen… Hoe je het ook wendt of keert: ik loop. Ik loop de laatste kilometers van de 30 van Zandvoort. Deze kilometers zijn glorieus. Ik herpak me, hervind mijn kracht er mijn blik richt zich weer op de finish. De laatste 7,5 km loop ik in iets meer dan anderhalf uur. Onvoorstelbaar gezien mijn enkel, gezien het feit dat er al ruim 20 km achter me ligt.

De finish werd gehaald. Het was 24 maart, 16.33

>>Sporten in het bos, een sociaal hoogtepunt

 

De eenhoorn

Het was zwaar en het viel mee. Ik ging tot het uiterste en toch zette ik de laatste kilometers weg in een voor mij, hele mooie tijd. Wat was ik vermoeid, en ik had ook energie over. Nooit meer, dacht ik. En toch weet ik dat ik eerdaags al ga beginnen aan mijn training voor de 30 van Zandvoort editie 2019.

… Maar boven alles: De eenhoorn had gelijk.

Deze stap had ik niet willen missen!

-Barbara-

Stoere Vrouwen Sporten Shop

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.