Even niet kunnen sporten? Ga wandelen!

Kind zijn en buitenspelen met bootcamp

Het waren weken waarin Leoni opzag tegen een lange periode niet kunnen sporten. Ze had vier jaar geleden een sportblessure opgelopen: iets met een WOD-je crossfit en een snatch. Resultaat: schouder deels uit de kom.

Vier jaren volgden waarin ik bleef sporten, maar mijn schouder probeerde te ontzien van welke belasting dan ook. Toen ik uiteindelijk nachten lang niet kon slapen van de pijn en ik mijn armen niet over elkaar kon doen zonder dat mijn schouder er deels weer uitfloepte, was de maat vol.

Met mijn billen bij elkaar stapte ik naar de orthopeed. Ik had alles geprobeerd om het zelf op te lossen, maar het lukte me niet. Een redelijk simpele operatie kon het leed doen oplossen, maar niet kunnen sporten voor een lange periode vond ik wel een ding. Toch hakte ik de knoop door.

 

Alternatieve oefeningen

Ik ben een redelijke bezige bij. Ik hou van bewegen en sportte veel. Hardlopen, bootcampen, heerlijk. Mijn schouder had daarentegen altijd een elitepositie. Die hoefde nergens aan mee te doen. Opdrukken? Dan deed ik extra squats. Dippen? Ik ruilde het in voor buikspieroefeningen. Omdat ik de trainers niet continu wilde belasten met nadenken over alternatieve oefeningen, werd mijn eigen creativiteit regelmatig aangeboord. Tot de dag van de operatie steeds dichterbij kwam…

Mijn collega probeerde me op te beuren. ‘Wandelen is het nieuwe 2017!’ ‘Je kunt echt nog wel bewegen als je straks in een dwangbuis gewikkeld zit. Die eerste zes weken kom je wel door.’ Wandelen is het nieuwe 2017? Ik hield van zweten, je hartslag omhoog, knallen. Maar wandelen?

 

Noodgedwongen niet kunnen sporten

Nee. Hippocrates had het jarenlang geleden ook al genoemd: ‘Wandelen is het beste medicijn’, maar ik voelde er niets bij. Ik had geen keuze. Ik mocht niet hardlopen van de fysiotherapeut. Een te groot risico dat de boel weer los schiet en dus moest ik ook dat noodgedwongen tijdelijk stopzetten.

De dag voor de operatie deed ik mijn laatste bootcamptraining. Met aandacht. Ik haalde alles eruit wat erin zat en genoot van iedere beweging die ik maakte. Ik wist dat het geen afscheid voor altijd was, maar door de gedachte aan even niet kunnen sporten voelde het wel even zo. Thuis zat ik wat verdrietig op de bank. Ondanks alle goedbedoelde adviezen en opbeurende berichten van vrienden en familie, baalde ik. (lees verder onder afbeelding)

voeten van vrouw die wandelt

Dan toch maar wandelen?

En toen kwamen de dagen na de operatie. Ik werd gek. De dwangbuis zat strak om mijn lijf, ik voelde me zielig en onthand. Zelfmedelijden was aan de orde van de dag. Moest ik dan toch gaan wandelen? Laat ik het maar proberen. Dus ik ging lopen. Kilometers maakte ik.

Deed ik boos? Lopen. Was ik verdrietig? Lopen. Wist ik niet wat ik moest doen? Lopen. En zo stapte ik iedere dag de deur uit. De eerste stappen huilend en balend, om vervolgens in een cadans te komen. En bij iedere stap die ik zette voelde ik steeds meer ruimte en rust in mijn hoofd.

6 tips om beweging veel leuker te maken

 

Relativeren en nieuwe ideeën

Okay, toegegeven waren het aantal kilometers absurd te noemen, maar deze enige uitdaging bracht me toch wat. Tijdens het wandelen relativeerde ik, kreeg ik mooie nieuwe ideeën en na iedere wandeling kwam ik fris weer terug.

Het hielp me enorm om in de periode van niet kunnen sporten mijn mentale kracht te gebruiken en stil te staan bij wat ik wel kon. In die periode liep een vriendin van me een wedstrijdje. Eentje waarbij we zeker samen aan de start hadden gestaan. Ik kon haar met liefde aanmoedigen en voelde op dat moment dat stilstand ook vooruitgang is.

Tips om extra te bewegen gedurende de dag

 

Hardlopend naar huis

Na zes weken mocht de dwangbuis af. De fysiotherapeut had me beloofd dat ik daarna hardlopend naar huis mocht. Je moet je voorstellen dat ik zo blij als een koe in de wei naar huis stuiterde en die vijf kilometertjes puur op endorfine en adrenaline heb gerend. De weken daarna stonden in het teken van trainen en trainen en na verloop van tijd ging ik voorzichtig weer naar bootcamp.

Vier maanden na de operatie kwam ik op de laatste controle bij de orthopeed en de fysiotherapeut. Na een APK check waarbij ik trots liet zien wat ik allemaal al kon, keken de beide heren me aan: ‘We hadden het er net nog met elkaar over, maar de beste kracht is wilskracht. En die is op jou zeker van toepassing.’

Lees ook: 10.000 stappen en je gezondheid

 

De beste kracht is wilskracht

Hippocrates had gelijk. Mijn collega ook. Hardlopen is het nieuwe 2017 en het beste medicijn. En m’n specialisten hadden het ook niet zo verkeerd geschoten. Uiteindelijk is de beste kracht wilskracht. Het is lastig om niet te kunnen doen wat je wilt, maar laat je datgene wat je overkomt bepalen hoe je je voelt, of kies je zelf hoe je hiermee omgaat? Ik kies liever voor het laatste.

En of wandelen gezond is! Wist je dat 10.000 stappen per dag de norm is? 

Stoere Vrouwen Sporten Shop

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.