Familie obstakelrun “samen kunnen we alles”

Een obstakelrun, klinkt stoer he? Flinke obstakels overwinnen, klimmen, klauteren, hardlopen, vaak redelijk wat modder en je eigen grenzen overwinnen. Marije mocht dit al een aantal keren beleven.Dit keer stond er echter iets nieuws op het programma: Een familie obstakelrun, hoe gaaf is dat?

“Van die glijbaan ga ik echt echt echt niet af hoor!”

Samen met mijn meiden Elin (10) Irza (5) mijn zus, zwager en hun zoon Tom (9) gaan we de uitdaging aan, een familie obstakelrun. Mijn man kan er helaas niet bij zijn vanwege zijn werk. Een uur voor aanvang zijn we aanwezig op het evenemententerrein waar de run plaats gaat vinden en dat is ook wel echt fijn. Rustig halen we onze startbewijzen op met stoere bandana en brengen we onze spullen naar de garderobe. In de verte ziet Irza een hele grote hoge glijbaan en geeft aan dat ze daar echt niet vanaf gaat, gelukkig hoort die hoge glijbaan ook niet bij de familierun maar bij de langere afstanden die de volgende dag plaats gaan vinden. Ik ben erg nieuwsgierig of Irza de obstakels van deze run wel leuk gaat vinden, we gaan het zien! (lees verder onder afbeelding)

obstakelrun1-3

“Ik krijg nu al vieze handen”

Dan is het tijd voor de warming-up. Samen met de deelnemers van ons tijdvak gaan we onze spieren losmaken. Dribbelen, kicks, squats er komt een lekkere leg session langs op een hele speelse manier. Ondertussen liggen we op onze handen in de modder en Elin constateert dat haar handen nu al vies zijn. Tsja, die zullen nog wel veel viezer gaan worden denk ik. Ik zie de meiden hupsen en stralen. Het is gewoon nu al leuk en dan moet het echte werk nog beginnen.

“Samen kunnen wij echt alles!”

10, 9, 8… 3, 2, 1 en daar gaan we, tijgerend onder het podium door op weg naar ruim 3 kilometer obstakels, modder, hardlopen, klimmen en klauteren. Al heel snel komen we bij de eerste obstakels namelijk muurtjes waar we overheen klauteren met elkaars hulp. Mijn neefje Tom vliegt er bijna overheen en doet ieder muurtje meerdere keren. Zelf ben ik er ook vlot overheen met dank aan mijn zwager waarbij ik even op zijn schouder mocht staan. Irza zit ook zo bovenop het muurtje en durft er ook zelf vanaf te glijden maar Elin heeft er wat moeite mee. Ze is uiteindelijk boven maar durft niet naar beneden te zakken. We kijken elkaar in de ogen en ik geef aan dat ik haar echt ga opvangen. Even lijkt ze te twijfelen maar uiteindelijk glijdt ze zo mijn armen in. “Mama, samen kunnen wij echt alles!” Oef, dat is toch wel een prachtig moment als moeder om mee te maken. (lees verder onder afbeelding)

Familie obstakelrun

“Zitten mijn veters goed vast?”

Via kleine mountainbikepaden, heuveltjes, modder en een hele hoop banden die we beklimmen komen we aan bij “mud trenches” kortom gaten vol modder met daarna heuvels van zand/modder… We checken op advies van medewerker of onze veters goed vast zitten en laten ons in de modder zakken. Bij mij komt de modder tot boven mijn knieën, bij een kleuter dus vele malen hoger! Wat een beleving. Niet veel later tijgeren we met zijn allen onder een parcours met schrikdraad door (gelukkig zonder spanning) en voelen we ons net een stel varkentjes die in de modder rollen. Elin die tijdens de warming-up nog moest wennen aan de modder op haar handen tijgert met grote lach op haar gezicht onder de draden door en je ziet haar per onderdeel groeien in haar zelfvertrouwen.

“Wil je alsjeblieft de andere kant op spuiten”

Tom en Irza vliegen vooruit tijdens het hardlopen en Elin geeft aan dat het voor haar een beetje zwaar wordt dus we passen ons aan. In de verte zien we een brandweerman staan met grote spuit en van zeil hebben ze grote glijbanen weten te maken van de dijk af, super tof! Irza vindt die spuit maar helemaal niks. Even lijkt ze niet te willen maar als ik vraag of hij de andere kant op wil spuiten durft ze wel te glijden en geniet. Wat gaat dit hard!!! Volgens mij zijn Elin en Tom wel vier keer van de glijbanen geweest. (lees verder onder afbeelding)

familie obstakelrun

“Een obstakelrun? Dat kan ik gewoon!!!”

We rennen een stuk verder, klimmen en klauteren en verplaatsen mega banden en klimmen over andere muren heen… We spetteren nog in het water met zwembanden en tijgeren door het zand bij de desert crawl. Uiteindelijk ga ik hand in hand met Elin van een glijbaan af zo het meer in. Irza en Tom doen dit onderdeel niet meer omdat ze het echt te koud hebben gekregen en zij zijn blij dat ze hierna bij de finish zijn. Wat zijn ze trots, moe en koud. Samen kunnen we echt alles dat hebben we bewezen. Met een prachtige medaille maar nog mooiere ervaring gaan we nadat we omgekleed zijn weer richting huis… Wat was dit mooi om samen met de kinderen mee te maken…

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.