Fietsen, wandelen en hoogtevrees op Lanzarote

Hard fietsen op de mountainbike

Met al haar sportieve inspanningen van de laatste maanden gaat Marjon vol goede moed op vakantie naar Lanzarote. Alles in de handbagage: ondergoed, zwempak, sporthesjes en natuurlijk ook de gymschoenen. Laat het trainingskamp maar beginnen!

We brengen de dieren onder. Nog één keer, want in het vervolg gaan we met ons nieuwe buscampertje. Dan gaan ze mee. Ja, ook de katten. Dat vinden ze leuk hoor, ze staan nu al te trappelen.

 

Met gehuurde citybikes op pad

De volgende dag vliegt de wind over het eiland. We gaan fietsen en halen de gehuurde citybikes van stal en klauteren het landschap in. Stenen, stof, de weg is een autospoor, en de zee in de diepte. We fietsen en we stappen af, weer erop en zo door, de bandjes dun, geen grip. De route leidt naar beneden.

Aan de kust ligt een dorpje. We willen een farmacia. T. heeft migraine en een leeg doosje pillen mee van huis genomen. We gaan op zoek en vinden de farmacia in het midden. Hier hebben ze wel wat voor de migraine, ook een leeg doosje. Nou ja, er zit wel een gember-extract in, met lavendelsmaak. We moeten verder.

 

Meanderend door een toeristisch dorp

Een kustroute leidt naar een volgend dorp. Met de citybike over de berg, door de stenen, naast de afgrond, tussen de vrolijke toeristenkleuren, bereiken we de nieuwe enclave. Maar dan kingsize en internationaler. We slagen snel. In een Ierse pub smelt T. haar medicijnen met thee en sausages.

Vanaf deze plek start een fietspad van een kilometer of 20. We pakken hem. Dit plaatsje meandert voort. Het is druk. Met shops en mensen en fietsers en bergen. We stoppen regelmatig om jas aan, jas uit te doen, om naar de zee te kijken en om een ijsje te kopen. Elke 500 meter is het raak, we worden moe van het stoppen. We gaan terug. Dan zien we onze fietsenboer! We willen van de citybike af, en ruilen.

 

Met de mountainbike over de gewone weg

Op de mountainbikes gaan we naar huis. Het echte werk. Nu we de mountainbike hebben kiezen we voor de gewone weg. Echt waar. De wind waait ons bergaf en bergop. We hoeven alleen maar te remmen.

Nu we het eiland wat beter leren kennen, beseffen we dat we hier niet zo goed weten hoe te fietsen. Achter ons dorpje meandert een helling met 23% de vangrailloze ravijnen langs. Dat houdt ons tegen, maar veel wielrenners in het geheel niet! Super, maar wij stappen over op wandelen. Langs de kust van Lanzarote.

 

Een bergwandeling op handen en voeten

Dit pad vertoont ook enige problematiek. Het is zo breed als een voet en ligt schuin op de steile helling. In de diepte zee, rotsen, dal. In de lucht de wind, zes doet ie. De zee kunnen we niet verstaan, elkaar ook niet. Daarbij is T. zo snel! Ik niet, ik neem het paadje op handen en voeten, haal er, in sportief opzicht, uit wat er in zit. Mijn lichaam hel ik gelijk aan de bergwand.

Er is geen sprietje om mij aan vast te grijpen en ik moet iets. Een bocht, de wind valt weg: “T.!!!” Met geitensprongetjes komt ze terug, ik grijp haar uitgestoken hand. Gered! Ik struikel, nu kan het. We gaan verder, voetje voor voetje, de handen blauw. In de avond hebben de naweeën zich uitgebreid tot de bank, die aan de hoge kant voelt. Op naar Nederland.

1 Comment
  1. Mooi geschreven verhaal. Grappig dat ik er helemaal niets van herken, behalve dan de enorme wind. Begin maart hebben we er met KEK Den Haag een week gefietst, was heerlijk en een aanrader. Wat mij betreft 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.