Collega-hardlopers groeten, doe jij dat ook?

Hardlopers groeten elkaar op verschillende manieren

Elkaar groeten als je sport, het is een wonderlijk fenomeen. Waar het op de racefiets niet perse gewoon is maar wat wij wel altijd doen, is het onder hardlopers juist de normaalste zaak van de wereld. Desnoods met een knikje of een duimpje, maar er is sociaal contact. Tijdens één van haar loopjes observeerde Leoni de verschillende manieren waarop hardlopers groeten. Rest ons de vraag: hoe groet jij als je sport?

Onlangs deed ik een duurloopje langs één van mijn vaste routes langs het Paterswoldsemeer. Omdat het zo lekker ging, maakte ik een extra lusje. En tijdens het lopen viel me ineens iets bijzonders op: hardlopers groeten elkaar in verschillende vormen. Omdat ik het ineens heel grappig vond, deed ik voor jullie een mini-onderzoekje.

 

Een vriendelijk gebaar

Vroeger woonde ik in een klein dorpje helemaal in het noorden van Groningen. Daar leerden mijn ouders mij al vrij vlot dat groeten een vriendelijk gebaar is. En dat je dat dus altijd doet. Zeker in een dorp, een ‘ons-kent-ons’ gebeuren, is het de normaalste zaak van de wereld. Ik kan me nog een dag herinneren dat we gingen winkelen in de ‘grote stad’ Groningen. Ik was een jaar of zes en liep aan de hand van mijn moeder door de winkelstraat. Groetend. Naar iedereen. Want dat hoorde zo.

Mijn moeder schepte verwarring door me daar uit te leggen dat het in de stad niet zo gepast is om iedereen te groeten. Daarnaast, je hebt het er de hele dag druk mee, want het krioelt er van de mensen. Ik begreep het niet meer zo goed, maar besloot de aanwijzingen van mijn moeder op te volgen. Jaren later woonde ik zelf in die stad, en dat in combinatie met wat volwassenheid was voldoende om te snappen wanneer je wel en niet groet.

 

Hoe hardlopers groeten

Maar goed, deze keer tijdens het rondje hardlopen, was ik niet de enige loper die genoot van de zaterdagochtendsport. Ik ontdekte de variant van verschillende vormen waarop hardlopers groeten. Het oogcontactmomentje, het knikje, de ‘hi!’ en het handgebaar. Dan heb je nog de nietszeggende voor zich uit kijkende sporter en de zo even weinig zeggende grondstaarder.

En dit zijn dan allemaal de lopers die je tegemoet loopt. Je hebt dan ook nog de lopers die je twee keer tegenkomt. Daar ontstaat iets extra’s, want je weet beiden dat je meer dan 10 kilometer aan het rennen bent. Je voelt de saamhorigheid van de duurloper. Die geven elkaar ook nog een soort glimlach. Als laatste heb je dan nog de inhalers: word je ingehaald, dan hoor je niets. Maar als je zelf inhaalt, dan wordt er ook niet gesproken.

 

Schoenmaker blijf bij je leest

Wandelaars, die bemoeien zich niet met de hardlopers. Evenals de fietsers die je tegenkomt. Het is toch een beetje ‘schoenmaker blijf bij je leest’. Net als dat je in het dorp iedereen wel groet, maar in de stad alleen de mensen van het dorp die je tegenkomt. Toen ik voor de eerste keren op een racefiets zat en de mede wielrenners groette, lachte mijn vriend dat ik al als ‘one of the guys’ reageerde. Het hoort er gewoon bij, wat ons betreft dus ook op de racefiets inderdaad.

Zelf heb ik geleerd om te groeten. Gewoon, als vriendelijk gebaar. Maar ieder moment dat je een hardloper tegenkomt, dan ga ik er toch over nadenken. Zeker deze keer, toen ik er per ongeluk ineens mee bezig was, omdat het me zo opviel. Oogcontact is toch wel de basis van de groet. Ben je gespot? Dan doe je wat. En die varieert van alle voorbeelden die ik noemde.

 

Een bemoedigend knikje

Na de korte analyse van vanochtend heb ik ontdekt dat ik een knikker ben. Een bemoedigend knikje om de ander plezier te wensen. En daarbij ook de ‘lekker bezig hoor!’-gedachte die ik de ander en mezelf wil meegeven. Kom ik iemand voor de tweede keer tegen, dan komt het volledige groet pakket uit me, inclusief glimlach en thumbs up.

De leukste groet van dit loopje was toch wel die van de man in een knalgele outfit, ja, shirt én broek, zo rond de leeftijd van nog net geen 70 denk ik, die net even een wandelstop deed om een slok water te nemen. Trots als een pauw dat hij aan het hardlopen was en met evenveel enthousiasme, nog net niet op adem zijnde, me toejuichte: ‘Hoi! Zo! Goed bezig hoor! Hou vol!’. Hij verslikte zich bijna in zijn slok water. Ik hou ervan als mensen vriendelijk tegen elkaar zijn.

Wist je dat hardlopers nog meer dingen doen, en dat sommige van die dingen best wel raar zijn? Rose zette een paar rare gewoontes van hardlopers op een rijtje.

 

hardloopcadeaus

2 Comments
  1. Nice. Ik betrap mezelf erop dat ik ook hardlopers groet als ik zelf niet hardloop 😂 En verder knikkend of hoi-zeggend, dat hangt ervan af hoe buiten adem ik ben.
    Overigens groet ik in mijn stad wel de mensen uit mijn buurt. En als je in de stad loopt op een tijdstip dat je met weinig bent, groet je ook iedereen. Waar dan precies de grens ligt, geen idee, maar groeten is ook gewoon aardig en het kan geen kwaad.

Leave a Reply

Your email address will not be published.