Ik had een lichaam dat mij voor schut zette

Een nieuw jaar, tijd om de kansen die 2017 me bood te benutten en verzilveren. Vol overtuiging schrijf ik. Ik hoef geen nieuwe kansen voor een nieuw jaar. Eigenlijk wil ik hoofdzakelijk de kansen uitbreiden die ik het afgelopen jaar kreeg . Ik wil ze laten groeien om te zien wat voor moois er komt uit iets dat gezaaid is in een voorbij gevlogen seizoen

 

Kansen creëren uit hetgeen ik kan

Het jaar 2017 is me dierbaar, ik draag het voor altijd in mijn hart. Wonderen bestaan, als je maar in jezelf gelooft. Die wijsheid, daar wil ik op terug kunnen vallen. Ik heb het nodig. Het was het jaar dat ik leerde om kansen te creëren door te kijken naar wat ik kan. Geen onmogelijke missies en doelen die te ver van mij verwijderd zijn.

Doen wat ik kon. Wat kon ik mentaal en lichamelijk? Met dat, voor mijn gevoel, lompe en onhandige lichaam van mij. Dat lichaam dat mij zo vaak in de steek had gelaten. Haar tong naar me uitstak en met een schaterlach zei “Bekijk het maar, ik weiger!”.

 

Keerpunt in mijn leven

Een lichaam dat mij voor schut zette, me schaamte bezorgde en een lichaam dat ik niet wilde erkennen als ik het in spiegelbeeld zag. Maar ook het lichaam dat me op het punt liet belanden waar ik toen stond. Ik kan dus niet anders dan het lichaam dankbaar zijn. Het bracht me immers op het keerpunt in mijn leven, daar was het in geslaagd.

Lopen was iets dat ik kon. Met moeite, want vaak liep ik buiten adem anderhalve pas achter een ander aan, niet in staat om te praten wilde ik het tempo van een ander bij houden. Bijna dankbaar toen iemand waarmee ik vaak naar de tram liep kinkhoest bleek te hebben, en dus ook op een standje lager liep. Maar goed, de ene voet voor de andere zetten: Check! Daarvandaan uitbreiden, het laten groeien. Beter en sterker worden in dat wat je kunt. (lees verder onder de afbeelding)

Mijn leven voor maart 2017

Eerlijkheidshalve ben ik nu wel op een punt aan gekomen om jullie iets meer inzicht te geven in mijn verleden. Wie was Barbara pre-lente 2017. Voor op dit moment weten jullie dat ik in dat voorjaar met het fenomeen Rock Bottom te maken kreeg. Vandaar uit kon ik weer omhoog krabbelen. Groeien. Maar hoe zat het daarvoor?

Ik was onderdanig, bang voor mijn eigen schaduw en vooral erg bang dat ik een ander tegen het hoofd zou stoten. Tekort zou doen, boos zou maken… of teleurgesteld. Bang voor de stemverheffing als ik iets had gedaan dat ‘niet juist‘ was. Wat een ander wilde was leidend. Zelfzorg was mij onbekend. Een verleden waarin ik te maken had met kleinering en manipulatie benam mij het beetje geloof in mezelf dat ik bezat. Faalangst bleek een vast terugkerende vijand op mijn pad te zijn.

 

Mijn geest achter de tralies

Medelijden heb ik een hekel aan. En toch geloof ik dat ik in zekere mate mezelf zag als slachtoffer van mijn eigen gecreëerde gevangenis. Ik leefde niet, ik overleefde. Achter de tralies van alles dat mij klein hield. Zelfs het weggaan uit de tien jaar durende situatie waarbij kleinering een dagelijkse issue was, kon mij niet bevrijden uit de gevangenis waarin ik nog steeds klein en nietig was. Ik had nog geen waarde. Mijn geest zat nog achter de tralies die mij al jaren tegenhielden. Mijn beste vriend was eten. Emotie-eten en ik waren één. Eten vertelde niet dat ik dom was, of lelijk, of dat er nooit iemand ter wereld zou zijn die zich om mij zou bekommeren.

Anno eind 2017 wéét ik dat mijn situatie voort is gekomen uit de verkeerde keuzes die ik zelf maakte destijds. Keuzes worden in het Hier en Nu dus ook niet meer aan het lot over gelaten, of gemaakt ten behoeve van een ander. IK sta op één. Ik maak de keuzes zelf. Voor mezelf. Niet meer onderdrukt. Elke keuze, met ieder gevolg, hoe moeilijk ook, is doordacht. Vele malen van alle kanten bekeken. Afgewogen…

 

Levenslijntjes inbouwen

Ik heb mezelf een manier aangeleerd om de doelen die ik stel te behalen. Om er niet voor weg te lopen. Ik pas het al langere tijd toe, simpelweg omdat ik weet dat faalangst de controle van mij over kan nemen. Ik noem het levenslijntjes inbouwen. Ik stel een groep mensen op de hoogte van mijn doel, hoe meer mensen ik er van op de hoogte stel, hoe moeilijker het zal zijn om weg te lopen. Er zijn dan gewoonweg te veel mensen bij betrokken.

Toegegeven: Ik vind het niet de meest krachtige manier om een doel te bereiken, maar mijn inziens zijn er twee keuzes: ik blijf in mijn eentje vechten tot mijn probleem is opgelost, die faalangst dus. Of ik vecht en roep hulp in van omstanders die mij helpen op weg naar mijn einddoel.

 

Together we are stronger

Op mijn eigen website werk ik met een groep mensen die ik De Ridders van mijn Ronde Tafel noem. Ieder inzicht, iedere mening, iedere stem is belangrijk. Iedereen heeft inspraak. Deze groep hielp mij, waren mijn levenslijntjes in de aanloop naar 11-11-2017. De dag dat de website werd voorgesteld aan de wereld.

Ik kon niet weglopen, er waren te veel mensen bij betrokken. In het Hier en Nu lijkt er ook weer een gezamenlijk doel te zijn. Dat is mijn tocht naar een gezonder lichaam met als eerste grote obstakel die 30 kilometer die ik op 24 maart ga lopen in Zandvoort. Hoe dan? Laat het me uitleggen.

 

Ieder heeft zijn rol

Het verloop, de groep ridders die zich achter mij schaarde om mij gezamenlijk te helpen op weg naar een betere conditie verliep voor mijn gevoel heel natuurlijk. Ongedwongen gaf iedereen er zijn invulling aan: Mye door mij als verjaardagscadeau De 30 van Zandvoort te geven. De gift in de vorm van een paar echte wandelschoenen van een andere ridder. Nummer drie die me mee nam voor mijn eerste georganiseerde wandeltocht, 10 kilometer in Beverwijk en omgeving.

Wandelingen met andere ridders, in Den Haag, langs het strand en een keer tussen de Schotse Hooglanders door. De enige man onder de ridders, blijvend gewichtsverlies coach van emotie-eters Mark Jensen liet mij ver buiten mijn comfortzone gaan doordat ik over het punt heen ging waar ik mijn adem nog onder controle had in zijn bijzijn. Hij liet mij een zandhelling beklimmen waar ik een half jaar eerder echt niet tot toe in staat was geweest.

Het lichaam lachte me niet uit dit keer, stak niet haar tong naar me uit. Het lichaam en mijn geest waren voor de eerste keer één. Lichaam en geest stonden samen, hand in hand, bovenaan die helling om de euforie van de overwinning te vieren. In stilte, met de zonnestralen op ons gezicht. Groei.

 

Waar heb ik dit aan verdiend

Onbegrijpelijk voor mij is nog steeds het enorme kerstpakket dat Mijn Ridders voor mij bij elkaar hadden verzameld. Hierin zat onder meer het inschrijfgeld om eind januari 21 kilometer in Egmond te lopen. Een rugtas. Regenkleding. Wandelsokken. Op een broek en een shirt na heb ik alles voor het wandelen wat ik me maar kan wensen.

Nog steeds stuiter ik als ik hieraan terugdenk. Voor iemand die altijd solo haar pad heeft belopen is zoveel goedheid haast niet te bevatten. Waar heb ik dit aan verdiend? Bijna beteuterd denk ik aan de kerstsokken die ik de Ridders dezelfde avond gaf en die in mijn ogen niet in de buurt komen van hetgeen zij voor mij doen en wat zij mij gaven.

Niet alleen in cadeaus maar ook in hun onvoorwaardelijke geloof en geduld in mij.
Hulde aan Mijn Ridders. De 30 van Zandvoort loop ik niet alleen voor mezelf, ik loop hem ook voor hen. Hoever ik ook ga komen.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.