Gelukkig, het zijn de hormonen

Ooo mensen toch, ik zit hier met onder elke arm een ziel en twee hele zware benen. Daartussen en daarboven zit een heleboel hormonale ellende die me labiel, agressief, hysterisch en moe tegelijkertijd maken. Mijn kamergenoot is op de hoogte en ik mag vandaag grenzeloos mopperen van haar.

Deze ‘staat van zijn’ heb ik al drie dagen en het voelt me iets te vertrouwd. Tot 2013 was dit aan de orde van de dag… euhm, maand dus. Het leed dat menstruatie heet, en dan vooral de periode die eraan vooraf gaat. Ik ben toen toch over stag gegaan en heb de pil genomen. Het was even zoeken naar de juiste maar al vrij snel was ik heel erg blij met deze kunstmatige regulering van mijn cyclus. Tot een maand geleden, ik was er klaar mee. Na alle winst die ik op natuurlijke wijze geboekt had op mijn gezondheid, vond ik die pil niet meer passen in mijn nieuwe leven.

En nu denk ik daar heel anders over. Ik heb een dikke pens. Of – zoals Rose het zei – een derde tiet. Mijn oogleden hangen tot aan m’n knieën, ik ben verschrikkelijk moe, heb hoofdpijn en voel mezelf ook niet al te best. Als ik op sta, doen m’n benen zeer en als ik dan ook nog ga bewegen, protesteren rug en schouders gezellig mee. Komt niet allemaal van de menstruatie hoor, ik heb gisteravond namelijk wel gewoon hardgelopen. Nou ja, gewoon… het was de training die ik maandag had geschrapt omdat ik zo labielerig was.

Gisteren voelde ik me blij. Nee, dat moet ik anders zeggen. Af en toe had ik een blij moment. Omdat ik leuke ideeën had uitgewerkt. Hoe dan ook, die blije momenten zorgden er wel voor dat ik zin had om hard te lopen. In m’n hormoonproof hardloopsetje (shirt en broek een maat groter) stak ik het spoor over en besloot ik een groot rondje te lopen. Mooie generale voor de kwart Afsluitdijk. Beetje jammer alleen dat net alle hondeigenaren in Ede op dat moment ook op straat liepen. Aan de andere kant: mooie aanleiding voor een tempotraining.

Met een hartslag flink in het rood en zwaar vermoeide benen vond ik het na 45 minuten wel prima. Een ploeterloep, constateerde ik. Maar, het was pas dinsdag dus genoeg tijd om te herstellen voor zondag. Niks mis mee. Het hoeft niet altijd makkelijk te gaan. En toen deed ik iets wat ik nooit doe: ik ging m’n afstand uitrekenen. Met Google Maps. En Google Maps liegt niet. In gedachten liep ik de route nog een keer, zette de pionnetjes op de goede plek en toen moest ik huilen van de tegenvaller… Het waren net iets meer dan 5 kilometers die ik had gelopen.

De moed zakte me in de schoenen, ik had acuut zin in een reep Tony’s Chocolonely. M’n schoenen schopte ik in de hoek van de kamer, stuurde Rose een berichtje met het slechte hardloopnieuws en pruilend besloot ik bij gebrek aan chocolade maar een bak aardbeien leeg te eten. Daarna heb ik tot diep in de nacht candy crush gespeeld. Net zolang totdat m’n levens op waren. En Rose was ook stom want die reageerde niet op m’n berichtje. En de hele wereld was stom, en hoe kon ik nou toch denken dat ik kon hardlopen…

Vanochtend trof ik een spoor van kleding en vuile vaat aan in m’n huis. Huh? Wat was hier gebeurd? Ik had echt zo vast geslapen dat ik me weinig meer kon herinneren van de avond ervoor. Ooo ja… onder de douche kwam het langzaam weer terug. Eigenlijk op het moment dat ik een beetje wakker begon te worden en me weer bewust was van m’n labielerige hormonale staat van zijn. Goddank, bedacht ik me. Want stel nou dat die hormonen er niet waren en ik niets of niemand de schuld kon geven? Dat zou pas drama zijn!

hardlooptights monique rotteveel yogapants

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.