Opbouwen na een blessure

Na weken aanmodderen met een kleine maar hardnekkige voetblessure staat nu definitief de handrem erop. Het concept behandelen, paar dagen algehele rust en daarna weer beginnen heeft niet geleid tot verbetering. Nogal logisch, inmiddels weet ik dat een pijncijfer 6 op een schaal van 10 echt te hoog is om überhaupt maar aan hardlopen te denken. Ik liep er 25 minuten mee. Met een pijncijfer 8-9 tot gevolg toen ik eenmaal klaar was.

Het besef dat het verre van oké was, drong direct tot me door. Ik schrok op dat moment ook best wel dat ik toch weer zo’n foute beslissing had genomen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer en op die momenten is het heel fijn dat ik goede mensen om me heen heb. Een hotline met de fysio dus en een spoedcursus acceptabele en onacceptabele pijn. Dat blijft toch wel een ding hoor. Het is niet dat ik perse stoer wil zijn door met pijn maar door te blijven sporten, ik heb in de eerste jaren van mijn sportleven gewoon nooit zo goed geleerd hoe ik met pijn moest omgaan.

Anno 2016 wil ik graag mijn leven beteren en ik vertrouw dus ook blindelings op de adviezen van de mensen om mij heen. Als de fysio mij op het hart drukt dat ik toch echt eerst pijnvrij moet wandelen om überhaupt weer aan hardlopen te kunnen denken, dan luister ik naar hem. En naar mijn lichaam. Met dank aan de heldere uitleg en het geduld van de mensen om mij heen snap ik steeds beter hoe mijn lijf werkt en hoe ik het zelf positief kan beïnvloeden. Die tweede stem in mijn hoofd die me maar een zeurkous en aansteller vindt, snoer ik steeds makkelijker de mond.

En dan ontstaan er hele mooie dingen. De eerste dagen voel ik nog steeds pijn in mijn voet. Een duidelijk signaal dat ik weer terug moet . Inderdaad, er zit nog steeds irritatie op de pijnplek. Grappig genoeg word ik blij van die constatering. Het is voor mij de bevestiging dat ik inderdaad in het belang van mijn lijf handel en dat geeft me een goed gevoel. De opdracht is duidelijk: rest van de dag voet rust geven en daarna minstens twee dagen pijnvrij wandelen voordat ik aan hardlopen mag denken. Dikke prima, ik pak een zwembeurt extra en ondertussen observeer ik mijn voet.

Wandelen vindt mijn voet prima, geen centje pijn. Maar hardlopen… daar kom ik maar niet aan toe. En dus lig ik weer bij de fysio. Balend dit keer, want het duurt nu wel heel erg lang. “Weet je nog hoe de vlag drie weken geleden erbij hing?” O ja, toen deed wandelen zelfs nog pijn en dat gaat nu wel goed. Terwijl ik vloekend en jammerend een dry needling behandeling onderga (ja, in mijn voet), stelt de fysio mij gerust. “Het is niets ernstigs, alleen wel hardnekkig. Jouw lichaam moet er gewoon aan wennen dat het tijd krijgt om te herstellen.”

Deze woorden maken de dry needling acuut een stuk minder pijnlijk. In ieder geval is het pijn met een goed doel, namelijk het herstel bevorderen. En ondanks de dry needling gaat het eerstvolgende minutenblokje weer niet zonder pijn. Niet verrassend want behalve hele stramme spieren vond de fysio ook wat blokkades in m’n voetgewricht. Mooie klus voor de andere fysio, die ook manueel doet. Hij is bijna terug van vakantie en tot die tijd laat ik het hardlopen links liggen. En weet je? Ik vind het helemaal niet erg. Hardlopen is heel erg fijn, maar dan wel graag zonder pijn.

monique rotteveel online shop

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.