Tijd voor iets nieuws

Yeah, ik ben blij. Blij met mijn lijf en wat het kan. Ineens had ik zin om mee te doen met een ‘Run & Train’ les. Na acht maanden sporten op lage intensiteit, merkte ik aan alles dat ik fit genoeg was voor een nieuwe prikkel. Wel spannend, want was ik echt wel in staat om mijn lichaam niet meer over mijn fysieke grens te duwen?

“Rustig Kirsten, je gaat veel te snel”, riep trainster Ilse mij al in het eerste kwartier toe. Ik had het zelf niet zo in de gaten maar m’n hartslag zat al hoog in het geel. Dat vond ik misschien nog wel het lastigste, om m’n energie goed over het hele uur te verdelen. Stiekem bespeurde ik wel wat competitiedrang bij mezelf. Je bent toch in een groep. Dan wil je niet onder doen voor de rest of de indruk wekken dat je de kantjes ervan af loopt. Maar ja, met die instelling zat ik dus al snel aan mijn grens en moest ik het laatste blokje hardlopen met tempoversnellingen overslaan.

Happend naar lucht wilde ik me nog verontschuldigen, maar al snel merkte ik dat het niet uitmaakte. Er waren meer die afhaakten. “Oh oké, dat kan hier dus gewoon”, constateerde ik toch een beetje opgelucht. Het was heel gaaf hoe ontspannen en gezellig de sfeer was, maar ondertussen werkte iedereen wel kneiterhard. En niet omdat Ilse als een drill instructor ons stond aan te moedigen, in tegendeel. “Touwtjespringen, 50 herhalingen. Doe je er 30? Ook goed, ik tel niet mee.” En zo liet ze iedere keer ruimte om op je eigen niveau te werken.

Logisch toch, zou je denken. Nou, mijn ervaring is een beetje anders. Iets te vaak heb ik op  verschillende sportscholen lessen en trainingen gevolgd waarin de instructeur vooral de focus legde op prestatie: zwaarder, sneller, harder, dieper. Gevolg: ik had altijd spierpijn, ging altijd over mijn grenzen heen en door de overbelasting was ik eigenlijk altijd moe. Super stoer dat ik in die tijd 30 keer kon opdrukken vanaf mijn tenen en tijdens de bodypump hetzelfde gewicht als de instructrice had. Maar eerlijk? Ik voelde me altijd opgejaagd en was nooit uitgerust.

Rose zag dat, en vertelde me hoe zij mij als sporter zag. Dat was toen ik uitgeschakeld was met een flinke lies-, heup- en hamstringblessure. Ontstoken pezen, ik kon nog niet eens 15 minuten pijnvrij wandelen. Van de fysio mocht ik twee weken écht niets doen, zelfs niet proberen. Rose maakte daar een maand van. Ik flipte maar luisterde wel. En zo leerde ik stukje bij beetje hoe het anders kon. Sinds dit voorjaar zijn we écht begonnen: ik had een hartslagmeter, heb een inspanningstest gedaan en sport sindsdien alleen nog maar in dienst van mijn gezondheid .

Die gezondheid hè, daar ben ik nu zuinig op! Ik slaap weer lekker, heb geen pijn meer, voel me een stuk gelukkiger én ik sport bijna alleen nog maar in de open lucht. “Je conditie is nu op een nulpunt”, constateerde Rose. Wat ze eigenlijk bedoelt: mijn lichaam is weer gezond en ik weet wat wel werkt en wat niet. Dat klopt ook. Ik durf er weer een schepje bovenop te doen zonder dat de angst van overbelasting op de loer ligt. En dat kan alleen in een relaxte omgeving met mensen die je vertrouwen geven. Dat maakt me gelukkig, en niet die 30 pushups van weleer.

monique rotteveel online shop

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.