Trainen met een doel, dat doe ik niet

Niet trainen met een doel maar fietsen voor plezier

Er gaat bijna geen dag voorbij of ik sport. Fietsen, hardlopen, zwemmen… ik doe het allemaal en vaak. Toch is trainen met een doel niet wat ik doe. Sterker nog, ik klungel maar wat en ik heb lol. Ik geniet van de buitenlucht, van mijn lijf dat steeds wat meer trainingsarbeid aan kan maar ook van de rustdagen waarop bank en Netflix mijn beste vrienden zijn.

Trainen met een doel zou voor mijn gevoel teveel druk leggen op mijn agenda. Ik merk het al met het zwemmen. In de maanden juli en augustus volg ik een clinic en dat betekent twee keer in de week op vaste tijden naar het buitenbad. Het is fantastisch om te doen, ik begin de borstcrawl steeds beter onder de knie te krijgen. Maar er is ook wekelijks wel een “dan kan ik niet want dan moet ik zwemmen”-momentje.

Natuurlijk is dat niet erg, het is tijdelijk en mijn eigen keuze geweest om me ervoor op te geven. Wat ik door clinic wel weet, is dat ik nog helemaal niet wil trainen met een doel. Mijn zwemmatties bereiden zich vrijwel allemaal voor op de Rijntocht Crosstriathlon eind augustus. Dat betekent dus ook hardloopkilometers maken en de mountainbike op. Soms ook zonder zin, als je het schema goed wilt volgen en prestatiegericht bent.

 

Mindful trainen met een doel

Zonder zin sporten, dat doe ik liever niet. Simpelweg omdat sporten een hobby is en ik er vooral van wil genieten. Dat is voor mij het belangrijkste en heel lang niet vanzelfsprekend geweest. Pas toen ik vorig jaar begon met hardlopen, leerde ik van Rose – waar ik destijds de Start to Run cursus bij deed – om het sporten mindful te benaderen. Ik ontdekte hoe het was om met liefde en aandacht naar mijn lijf te luisteren en ik genoot steeds meer van wat ik om me heen zag.

Inmiddels ben ik ook een racefiets rijker en zijn mijn meditatieve zwemuurtjes veranderd in trainingen waarin ik word afgepeigerd door een heuse zwemtrainer. Er zijn zelfs dagen dat ik ’s ochtends in het water lig en ’s avonds op de fiets stap. Oké, misschien ben ik momenteel wel aan het trainen met een doel. Maar dat doel is geen groots evenement zoals een triathlon, een of andere verre tocht met grote beklimming op de fiets of een hardloopevenement.

 

Geen trainingsdoel maar focus

Misschien is het de benaming waardoor ik ontken te trainen met een doel. Want ik heb wel degelijk een focus. Die ligt tot en met eind augustus op de zwemtrainingen. Ik vind het zo gaaf hoe ik met 0,0 ervaring in een paar weken tijd een aardige borstcrawl heb geleerd. Het is totaal geen opgave om mijn agenda op de zwemdagen leeg te houden. Bovendien is het hartstikke gezellig om in groepsverband bezig te zijn met iets totaal nieuws.

Al vrij snel had ik in de gaten dat ik niet alles maximaal kon blijven doen. Dat ging ook niet, ik had zo’n spierpijn dat ik blij was dat ik überhaupt nog kon bewegen! Luisterend naar mijn lichaam – en mijn fysiotherapeut – besloot ik dat hardlopen maar even op het derde plan moest. Nu loop ik een à twee keer in de week een klein rondje om de techniek te onderhouden. De racefiets pak ik wat sneller, net even iets minder belastend en daardoor een heerlijke hersteltraining.

 

Nieuw seizoen, nieuw doel

Dat ik deze periode zoveel kan sporten, komt omdat het op m’n werk wat rustiger is. Dat zal vanaf september wel weer anders zijn als er weer harde deadlines in de agenda staan. Dat kost meer energie en dus blijft er minder over voor het sporten. En dat is oké. De zwemclinic is dan afgelopen en het buitenbad gesloten. In het binnenbad zwem ik hooguit een uurtje in de week, en zo ontstaat er weer meer tijd voor het hardlopen.

Waar ik heel benieuwd naar ben, is het effect van de sportzomer op mijn prestaties in het najaar. Ook al is trainen met een doel niet mijn prioriteit en roep ik altijd dat ik maar wat doe, ik denk er wel degelijk over na. En natuurlijk heb ik wel dromen waarvan ik niet uitsluit dat het ooit doelen zullen worden. M’n hardloopafstand uitbouwen van nu 4-5 km naar misschien wel 10 of meer kilometer. En stiekem, heel stiekem sluit ik een triathlon niet uit.

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.