Nu de dagen weer korter worden en de zon binnenkort onvermijdelijk weggejaagd gaat worden door herfstige buien, koester ik elk moment dat ik zonder jas naar buiten kan. Nog even lekker wandelend je dagelijkse dingen doen. Of om nog net even die mooie fietstocht te maken. Zoals laatst, toen ik met neef Fred en zijn vrouw Henriëtte door het Groninger platteland sjeesde.

De zon is nog niet eens op als ik op zaterdagochtend naar het station loop. Zonder fiets, ik vind het niet zo aantrekkelijk om van Amersfoort naar Groningen te moeten staan omdat half treinreizend Nederland z’n tweewieler zou meeslepen. Terug naar huis van de Afsluitdijk Open zag ik mensen vertwijfeld op het perron achterblijven met hun afgeladen fiets. En dus die mensen die op het balkon een pittige core training kregen omdat ze niet alleen hun fiets maar ook zichzelf staande moesten houden. Van achter m’n krant zag ik het, dat zou mij niet overkomen.

En zo zit ik een paar uur later op een leenfiets met een heerlijk stuk pindakaastaart in m’n maag, een haperende handrem en een rammelende kettingkast. Het is de oude fiets van Henriëtte, die is beter geschikt dan de fiets waar ik voorgaande jaren op zat. Voorgaande jaren? Jazeker, dit weekend is een jaarlijks terugkerend hoogtepunt van de zomer. Intens geluk voel ik als ik in het boemeltje van Stad naar mijn geboortestad (ja, echt!) Appingedam stap. Prachtig, de weilanden en kleine dorpjes. Voertaal is Gronings en zelfs op m’n sokken prijkt een Gronings vlaggetje.

Smikkelend van de pindakaastaart die Henriëtte gebakken heeft, bespreken we de route. Mij maakt het allemaal niet uit, als we maar wel even stoppen in Appingedam. Ik moest nog drie worden toen ik verhuisde maar toch voel ik me nog altijd verbonden met dat mooie stadje in het hoge noorden. Tijd om op pad te gaan. Factor 30 op de huid, water in de fles, banden opgepompt… Doar goan wie din! Richting Godlinze en Eenum via smalle slingerpaadjes dwars door de weilanden naar Oosterwijtwerd. Dan rechtsaf naar Tjamsweer en lunchstop in ‘mien Daam’.

Mijn Polar vertelt met dat we een uur en een kwartier op het zadel hebben gezeten. Inmiddels voel ik dat zelf ook wel. “Zo’n 30 kilometer”, meldt Fred. Het klinkt verder dan ik het ervaren heb. Met een hartslaggemiddelde van net boven de 100 noemt Polar het een basistraining. Zelf voel ik pure ontspanning. Onderweg hebben we gepraat, geouwehoerd, gelachen maar soms ook hele stukken niks. Pure stilte. Genieten van de natuur, de koeien die ons schapig aankeken, de roofvogels die over ons heen vlogen, de pittoreske dorpjes. (lees verder onder afbeelding)

fullsizerender

Het is pas half 2 ’s middags maar ik heb het gevoel alsof ik al een week van huis ben. We ploffen op een terrasje, krijgen onze lattes voorgeschoteld en duiken als hongerige wolven op onze rijkbelegde broodjes. Het is een mooie dag. We lopen nog even door het oude stadscentrum voordat we weer op de fiets stappen. De bekende hangende keukens, het pleintje bij de kerk. Ik ken het allemaal nog van vroeger. Stiekem droom ik ervan om ooit eens van Appingedam naar Stad te schaatsen. Twee problemen: strenge winters zijn zeldzaam, en ik kan niet schaatsen haha.

Wat zo mooi is van dit stukje Groningen, in een mum van tijd sta je met je voeten in de zee. Dát hebben we trouwens niet gedaan. Wel zijn we nog even via wat andere piepkleine dorpjes de dijk op gefietst. Het kabbelend geluid van de zee, de meeuwen, in de verte het mekkeren van de schapen en weer die heerlijke rust. Ik geniet intens dat ik zo geniet. Glimlachend voel ik de wind in mijn gezicht en neem ik de omgeving in me op. Iets verder dan 200 kilometer van huis en ik waan me ook even in een totaal andere wereld.

Het is al vroeg donker maar de temperatuur is nog heerlijk. Prima avond voor een barbecue dus. Later op de avond warmen we ons aan de vuurkorf en het kost me steeds meer moeite om mijn ogen open te houden. Met uiteindelijk 40 kilometer in de benen zoek ik mijn bed op en slaap een gat in de dag. Terwijl Fred en Henriëtte hun hardlooptraining afwerken, nestel ik me met een kop koffie weer in de tuin. Ongekende luxe voor mij, want die heb ik thuis niet. Morgen is weer een gewone werkdag, net als vrijdag. Maar nu ben ik nog heel even op vakantie.

monique rotteveel online shop

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.