Ik liep een halve marathon!

Kennen jullie Sandra nog? Onze Vlaamse hardloopster die ons in één van haar blogs meenam in haar voorbereiding op de halve marathon van Quedlinburg? Ze vertelt ons nu hoe het haar is vergaan!

Vanaf Meisdorf. 26 kilometer. Ik! Ik heb dit gedaan, ik heb dat gelopen! Ik besef het eigenlijk nog altijd zelf niet zo goed, maar ik heb dus écht een hele halve marathon gelopen! (lees verder onder afbeelding)

Halve marathon Quedlinburg

Dit dus. Na heel wat twijfels en gedoe besloot ik mezelf niet meer gek te laten maken, en er gewoon voor te gaan. Zelfs nadat plan A – het rustig aan doen met mijn vaste loopmaatje – in het water viel omdat zij geblesseerd geraakte. Plan B was mee te wandelen met onze wandelaars, maar ik was niet als wandelaar ingeschreven. Ik zou er ook spijt van gekregen hebben, mocht ik de afstand gewandeld hebben.

Plan Wijn

Plan W echter, dat was wel het goede plan. En simpel ook: iedereen van de club die voor mij finishte, moest mij een glaasje wijn betalen ‘s avonds. Aha! Win-win, vooral voor mij dus! Gedaan met de stress, gedaan met het mezelf de gordijnen te laten injagen. De avond nadien zou mij een leuke avond wachten, meer dan zelfs. Want als ik het goed geteld had, dan zouden er zeker zeven personen voor mij finishen.

Bon, de grote dag brak aan. Het is te zeggen, het startschot ging eigenlijk pas af toen we al een paar honderd meter verder waren. Detail. Ik wist dat het parcours gelijk omhoog zou gaan. Pff. Waar was ik aan begonnen? En dat tempo! Ik besloot het toch verstandig te doen, en niet mee te gaan met de rest. Rustig aan dus, zelfs al ging een snel-wandelaarster (hallo, dat tempo!) mij gelijk voorbij. Wat verder ging het weer bergaf, en hupste ik haar weer voorbij.

De twee mannen “wandelaars” van de club werkten met een schema. 5 minuten wandelen, 5 minuten lopen. Behalve als ik nog niet zou gepasseerd zijn, dan zouden ze 10 minuten wandelen. Dus die mannen en ik, wij pingpongden een beetje. Bergop liepen ze mij voorbij: twee wijn verdiend dus. Bergaf liep ik hen weer voorbij en ging de wijnteller weer op nul.

Geflirt met een “halfnaakte oudere” man

Ik was blij dat ze nooit echt ver weg waren. Ook omdat onderweg een “halfnaakte oudere” man beslist had om zich een beetje over mij te ontfermen. Eerst kwam hij gewoon een praatje maken. Daarna zei hij alsmaar dat ik een mooi gelijkmatig tempo liep, en dat ik goed bezig was. Op zich niet erg, maar hij bleef maar in mijn buurt met z’n geflirt!

De redding kwam iets verder. Een van de twee wandelmannen liet z’n schema voor wat het was. Hij kon de roep van het bergop lopen niet weerstaan. De andere wandelman wachtte mij op, en liep met mij mee verder. De vreemde man deed eerst nog een poging om mee te lopen, want hij wilde ook heel graag Nederlands leren. We zijn hem – en ook de snelwandelmevrouw – kwijtgeraakt bij de eet- en drinkpost.

Nu goed… terug naar het lopen zelf. Op papier klinkt het misschien wel makkelijk, maar bergop was best zwaar. Bergaf daarentegen, dat was wel leuk. Of zoals mijn looppartner zei: het Tour de France-gevoel, maar dan lopend. We zagen vooraf waar we moesten opletten om niet uit de bocht te gaan. Niet onbelangrijk gezien het tempo.

De berg die we op kilometer 10 verwacht hadden, die kwam iets later. Het was wel zeker de moeite. Het bergaf-gevoel richting aankomst duurde echter lang. Zo’n hoogteprofiel van tevoren bestuderen, dat brengt in de praktijk niet altijd veel op.

Het liep, ik liep, en ik liep verder

In mijn voorbereiding had ik nooit verder dan 17 kilometer gelopen. Ik vreesde nog wel een inzinking maar die kwam er eigenlijk niet. Toen ik op dat punt hardop uitsprak dat ik nog nooit zover had gelopen, vond mijn looppartner dat geen reden om te stoppen. Niet dat ik dat van plan was overigens.

Dus we liepen verder. En verder. Het liep, ik liep, en ik liep verder. Het laatste stuk was nog het lastigste. Een lang saai stuk langs een fietspad, maar wél met twee bevoorradingen op drie kilometer. Stoppen was absoluut geen optie meer. De atletiekpiste kwam eindelijk in zicht! Ik had het gehaald, ik had het gedaan! Op een veel betere tijd nog dan ik zelf gedacht had. 3u17 minuten!

Een halve marathon! Ik! Ik liep hem!

Astemblieft! Dit had ik zelfs in mijn stoutste dromen niet durven dromen! Ik ben blij, ik ben trots, ik ben van alles tegelijk. Het doet toch wel iets met een mens, zoiets. Verdorie zeg! Een halve marathon! Ik! Ik liep hem! Wie had dat ooit kunnen denken!

Dat leuke hardloop shirt dat Sandra draagt? Die kun je kopen in de Stoere Vrouwen Sporten webshop. In het zwart, rood, blauw, geel, take your pick. Neem een kijkje, er staat nog veel meer leuks namelijk!

Hardloopkleding voor vrouwen in de stoere vrouwen sporten webshop

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.