Mijn lijf als middel

Het oprechte stuk wat Rose vorige week over haar lichaam schreef, heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde over hoe ze haar lichaam vroeger haatte en nu niet meer. Sinds ik het gelezen heb ben ik aan het denken over mezelf en mijn lichaam.

 

Ik ben 174 cm lang en weeg 75 kilo. En ik heb nog steeds geen idee wat voor een figuur ik precies heb. Wel weet ik dat ik me soms schaam als ik mijn gewicht hardop moet uitspreken. En ik weet dat ik wel een paar kilo kwijt wil. En om dat te doen heb ik alle kennis die ik nodig heb. Op papier weet ik hoe ik mijn lichaam het beste kan voeden. Alleen in de praktijk doe ik het niet. Er zullen vast meerdere redenen zijn waarom en één van de belangrijkste is dat ik mijn lijf zie als een middel om te gebruiken. Net zoals dat ene paar loopschoenen en mijn fiets.

 

Ik merk dat ik heel goed ben in het zorgen voor mijn geest maar dat mijn lijf soms wat verwaarloosd wordt. Mijn geest geef ik steeds weer nieuwe uitdagingen: in mijn werk, op sportgebied en via dit blog. Ik ben bezig met allerlei activiteiten en het behalen van doelen. En terwijl ik dat doe is mijn lijf slechts het middel. Mijn lichaam doet het gewoon toevallig en dat is nuttig, want het helpt mij om daar te komen waar ik wil zijn. En daarmee is het klaar, want op de beste manier voor mijn lichaam zorgen? Dat vergeet ik gemakshalve meestal.

Ik ga vaak te laat naar bed, eet als – ik inspiratie heb – gezond, maar anders stop ik gewoon datgene in mijn mond wat voor me ligt. Als mijn hoofd chocoladetaart wil, dan neem ik dat en moet mijn lijf er maar mee dealen. Ik put mezelf door alle drukte en slechte voeding eigenlijk langzaam uit maar verwacht vervolgens wel van mijn lijf dat het gewoon de kilometers kan maken voor het behalen van de halve marathon. Ik ga eens in de maand naar de schoonheidsspecialiste maar dan wel om alles te laten harsen. Echt geen pretje of relax moment maar vooral nuttig omdat ik het anders de hele tijd zelf moet onderhouden. Mijn lijf insmeren doe ik met name in de zomer omdat dan andere mensen ook mijn benen zien. En op momenten dat ik me wel bewust ben van mijn lichaam en me erover verbaas hoe sterk dat lijf is, verzin ik ok direct weer nieuwe uitdagingen.

 

Pas wanneer mijn lijf niet meer functioneert als middel om doelen te behalen, ga ik er wat mee doen. Zoals een paar jaar geleden, toen begon mijn lijf steeds heftiger op suiker te reageren met als gevolg dat het mij beperkte in mijn dagelijkse dingen. Ik was vaker ziek en dat had invloed op mijn werk. Ik heb toen doelbewust een tijd alle toegevoegde suiker uit mijn dieet geschrapt. Dat werkte heel goed. Alleen toen na een klein jaar bleek dat suiker niet meer zo’n invloed op mij had, kwam het gewoon weer terug in mijn dieet. Mijn lijf functioneerde weer dus waarom er meer voor zorgen dan noodzakelijk.

 

Natuurlijk schrijf ik het nu wat rauw op en ben ik een beetje zwart wit, maar ergens doe ik mezelf te kort. Want eigenlijk accepteer ik mijn lichaam niet liefdevol. Ik durf zelfs wel te stellen dat ik er niet van houd en het idee dat dit verandert als mijn lijf anders zou zijn, als ik het lijf van mijn dromen zou hebben, is één van de grootste illusies die wij vrouwen hebben. Als ik mezelf niet kan accepteren zoals ik ben en niet leer van mijn lijf te houden en er liefdevol voor te zorgen dat maakt het niet uit hoe mijn lijf eruit ziet want er zal altijd iets mis mee zijn. Mijn lijf zal nooit voldoen en dat terwijl ik nu al alle reden heb om van mijn lijf te houden.

 

IMG_20140516_105842Ik heb namelijk een ontzettend sterk lichaam. Ik heb een hart die in rust gewoon 40 hartslagen per minuut maakt. Ik kan een 10km met gemak onder de 50minuten lopen. Ik heb een krachtig, soepel en zacht lijf. Het stelt mij in staat om rond te springen, te rennen, te dansen, paard te rijden, lief te hebben en om elke dag te kunnen doen wat ik wil doen.

 

Nu mag ik nog leren om er ook liefdevol voor te zorgen. De potjes bodylotion staan al klaar.

Op de 5 vragen van Rose heb ik denk ik al wel antwoord gegeven. Jij dan?

 
 

1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?

 

Liefs Rhodé

Rose
Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

7 Comments
  1. Ik ben 1m73 en vorig jaar in de zomer woog ik 73.8kg. En oooh ja ik ging op diet en ik ging gezond eten, maar dan had ik in de voormiddag op mijn werk weer honger en die chocolademuffins bij de broodjeszaak zijn zo heerlijk! Inmiddels zijn we 8 maand verder. Ben ik een week op fietsreis geweest. Van Venetie naar Praag, 650 km in acht dagen. Toen ik terugkwam, was ik enkele kilootjes kwijt. Ik voelde mij beter, fitter… Een maand later besloot ik om in april van dit jaar de 10 miles in Antwerpen te lopen. Eind vorig jaar liep ik effectief 16km en heb ik de focus verlegd. Ik ga de 20km van Brussel lopen en dat ga ik effectief doen, overmorgen. Drie jaar geleden kon ik geen minuut lopen. Het is nog steeds onwerkelijk dat IK dit ga doen. Door de vele trainingen weeg ik nu 67.5 kg. Mijn buikje (wat zeg ik buik!) slonk als ijs voor de zon. Ik heb nog een beetje een buikje en ik zou dit graag ook nog kwijt willen… als ik een klein beetje extra op mijn voeding zou letten zou dit zo weg zijn.

    En dan lees ik jouw verhaal en dan wordt alles duidelijk… Als ik zin heb in iets dan neem ik dat gewoon maar. Ik loop de zondagochtend 18km, eet waar ik zin in heb en ben dan verwonderd dat mijn lijf doodop s avonds omdat ik mijn brandstoftank niet op de juiste manier heb aangevuld. Ik denk er gewoon niet bij na. Ik moet me elke dag weer weren om geen liters cola light binnen te gieten. Mijn voeten zijn kapot van het vele lopen: eelt, bleinen in alle mogelijke toestanden en twee blauwe teennagels. Ik sprak een tijdje geleden met een vriendin en die zei laat een pedicure doen gaat je deugd doen… Leek me een fantastisch idee maar zoveel weken later heb ik het nog altijd niet laten doen… En excuses vinden daar ben ik goed in…

    1. Herkenbaar! Een jaar geleden woog ik ook rond de 67. Ik viel in eerste instantie spontaan af door gezonder te eten (geen suiker) en meer te sporten (ging triathlons doen etc) zonder dat ik afvallen als doel had. Pas toen ik afvallen als doel kreeg en ik een mooi gewicht had maar toch niet tevreden kon zijn toen liep ik keihard tegen mezelf aan. Hoe teleurstellend was dat en ik kwam dan ook weer aan.

      Nu een jaar later besef ik mij pas waar het fout ging en nog gaat. Het maakt eigenlijk niet uit hoeveel ik wel of niet weeg. Als ik er niet voor kies om voor mijn lichaam te zorgen en het te accepteren zal geen enkel gewicht het juiste gewicht zijn. Maar ja dat zorgen voor kost wel wat moeite, tijd en enige acceptatie…

  2. http://www.famme.nl/dit-indrukwekkende-filmpje-verandert-jouw-zelfbeeld/ mooi filmpje om te kijken !!!
    Eerlijk verhaal Rhode hoop dat je de balans hebt kunnen vinden.
    Ik zelf ben 1.72 en weeg 68 kilo. Ik heb niet echt een hekel aan m’n lijf, maar wat ik niet mooi vind is dat ik een insulinepomp draag 24 uur op een dag!! Ik sport ook veel en m’n lijf wil soms ook niet wat ik wil! Maar ik kijk altijd naar de binnenkant van mensen en dat is eigenlijk zo veel mooier!! Fijn dat jij je verhaal hebt vertelt je kan echt trots zijn op jezelf groetjes Hennie.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.