Mijn pad naar een gezonder lichaam

vrouw met overgewicht wandelt om gezond te worden

Barbara?!? Schrijven voor Stoere Vrouwen Sporten? Een half jaar geleden was haar mond wijd open gevallen bij alleen al de gedachte. Een mevrouw van ver over de 100 kilo schrijven voor een sportwebsite? Ze is nog steeds verbaasd maar het voelt goed. Dat juist dit nu in haar leven op haar pad komt. Haar pad naar een gezonder lichaam.

Ik geloof dat sommige dingen zijn voorbestemd. Het is echter aan jou hoe jij er mee omgaat, hoe pas jij iets toe in je leven.

 

Terug naar het voorjaar

Het voorjaar was nog maar een paar dagen oud, ik was net 39 geworden toen ik in een situatie terecht kwam. Ik had geen werk, geen relatie, mijn wereld omtrent de financiën wankelde en ik stond daar met al mijn 165 kilo voor de koelkast. Rock bottom!!!! Ik had het aller-, aller-, allerlaagste punt bereikt in mijn bestaan.

Radeloos? Nee dat niet, ik wist dat er maar één pad was dat ik nu kon bewandelen: het pad opwaarts. Nu stond ik op een dood punt. Die rode dwarsbalk op het verkeersbord van een doodlopende weg, dat was waar ik me toen bevond. Time to go up! Een andere optie was er niet. Heel simpel. Knop om. Makkelijk, nee, waarschijnlijk niet, maar onvermijdelijk.

 

Up I will go naar een gezonder lichaam

Dus dat! Omhoog. Omhoog naar die duintop. De duintop die mijn coach binnen enkele sprongen had bereikt, net een Gummibeer, terwijl ik me schaamde voor mijn lichaam, om wat het niet kon, of wat ik dacht dat het niet kon. Angst en schaamte om de capaciteit waaraan het mij ontbrak.

De duintop die zorgt dat mijn hoofd tegen werkt en mijn lichaam blokkeert bij elke stap die ik wil zetten. Een hoofd dat nu nog de baas is over mijn lichaam, barricades opwerpt. Dat zegt dat ik niets kan, terwijl ik er van overtuigd ben dat het lichaam tot meer in staat is dan dat ik zelf voor mogelijk houd. Maar het lichaam werkt als a puppet on a string en doet nog exact wat het hoofd vertelt.

 

165 kilo meeslepen

Daar liep en loop ik nog steeds tegen aan. Angsten dat ik faal, het niet red. Zwakker ben en me moet laten kennen. Maar… bedenk ik me dan ook, dat lichaam van mij is eigenlijk zo ontzettend stoer! Het sleepte wel jarenlang 165 kilo met zich mee. Het hoofd onderschat het lichaam schandelijk.

Maar goed, hoe ga je up als je hoofd je vasthoudt, zich als een dood gewicht om je benen klemt, je gewrichten lamlegt? Dan kijk je naar wat wel mogelijk is. En dat was lopen.
(lees verder onder de afbeelding)

 

Barbara wandelt haar weg naar een gezonder lichaam

I’m walking on sunshine

Van zorgvuldig uitgezochte schoenen bij een outfit ging in naar een paar afgedankte Teva’s van een vriendin. De outfits? Nog wel standaard een jurkje, maar in combi met een tricotshirt wat veel meer draagcomfort bood dan een jasje of en vest. Van niet-zonder-make-up-de-deur-uit naar vaker geen dan wel make-up dragen. En de losse haren werden samen gebonden omdat de losse haren tegen mijn verhitte gezicht voor irritatie zorgden.

Ik liep de lente en de zomer door, een walk of seasons, van de eerste knoppen tot de bladeren die langzaam begonnen te verkleuren. Voornamelijk in de zon, maar verbazingwekkend fijn bleek ik ook de regen te vinden bij een temperatuur van een graad of 20. Wat nou regenkleding? Genieten van de verkoeling en thuis direct douchen. Ik genoot, werkelijk, op mijn eigen onbeholpen manier, want really, wat is lopen nu??

Lees ook: Ik wil niet meer dik zijn

De wereld uitbreiden

… maar zoals ik al aangaf aan het begin van het artikel, het gaat er om hoe jij er mee omgaat, hoe pas jij iets toe? De rondjes door Haarlem-centrum boden geen uitdaging meer. Irritatie door het oponthoud van verkeerslichten, toeristen, de smalle trottoirs met onregelmatig gelegde klinkertjes. Tijd voor uitbreiding. Ik wilde ruimte. Ik wilde lucht, ik wilde de wind in mijn hoofd voelen waaien.

En dus breidde ik mijn wereld uit. Ging over de brug die onder de Haarlemmers bekend staat als De Verfroller en volgde de rivier tot buiten de drukte van de stad, daar vond ik mijn Wonderland, de rust, de heerlijkheid van de vroege zomerochtenden. In mijn tas standaard en notitieboek en een pen, om onderweg ergens in the middle of nowhere neer te ploffen en te schrijven aan welk artikel dan ook.

 

Buiten werd mijn beste vriend

Daarnaast water, wortelen of amandelen, want ik hield er van om de uren die ik buiten was zo lang mogelijk te rekken. Buiten-zijn werd mijn beste vriend deze zomer, ik werd er verliefd op. Hoe mooi, hoe dichtbij, en tot op dat moment altijd buiten mijn bereik geweest. Nu was hij van mij.

Terwijl ik mijn bed aan het verschonen ben op zaterdagochtend denk ik aan een opdracht die ik van mijn life-coach kreeg. Een tijdlijn maken. Eentje van mijn geboorte tot aan het begin van voorjaar 2017 en eentje van het begin van het voorjaar tot het heden. Wat is er gebeurt in die tijd… Met het oog op dit artikel buig ik hem een klein beetje bij.

Lees ook: Ik sport en dit is mijn verhaal

 

De regie overpakken

Wat heb ik bereikt in die laatste periode wat ik (mede) te danken heb aan het wandelen? Ik ging voor een gezonder lichaam. Betere conditie, gewichtsverlies, het makkelijker kunnen bewegen, meer de baas worden over het lichaam, de regie overpakken in de beslissing of ik iets wel of niet kan. Die niet overlaten aan het meisje dat ik voor dit voorjaar was en zich nog ergens in mijn hoofd bevindt.

Check. Working on it. Er zit progressie in. Ruim 30 kilo minder aan gewicht, niet meer nadenken en angstig zijn bij elke beweging en iedere stap.

Ik ga heel eerlijk zijn, iets wat direct een heel duidelijk beeld zet voor wat jij van mij kunt verwachten in mijn bijdrages voor Stoere Vrouwen Sporten. Ik ben altijd eerlijk in wat ik schrijf. Pre voorjaar 2017 slikte ik zes of meer pijnstillers op een dag tegen spanninghoofdpijn, had ik te maken een angststoornis, faalangst in het kwadraat, emotie-eten, overeten.

Lees ook: Beweging versus kanker, kan je jezelf gezond houden?

 

Terug naar de kern

Ik leerde mediteren in het voorjaar, dat heeft mij enorm geholpen. Terug gaan naar de kern, concentreren op mijn ademhaling. Maar ook tijdens het wandelen maakte ik hier gebruik van, het in mezelf kunnen keren, rust vinden, altijd luisterend naar het geluid van mijn eigen ademhaling. Spanningen op een natuurlijke manier te lijf gaan en niet onderdrukken door pijnstilling. Het zorgde voor ruimte in mijn overvolle en angstige brein.

De knop ging om dit voorjaar, geen pijnstillers meer, exit aan het te veel en uit emotie eten. Bewegen! Lopen! Door de ruimte in mijn hoofd kan ik de angsten beter aan en zijn er dagen bij die ik volledig zonder angst doorkom. Ik denk aan Marije, die mij toevoegde aan de Facebook groep van Stoere Vrouwen Sporten. Wat moet zij een transformatie hebben waargenomen deze afgelopen maanden.

 

Niet meer slachtoffer van de situatie

Mijn blik valt op mijn blote voeten, de strepen van de afgedankte Teva’s er nog in gebrandmerkt door de zomerzon. Duo Penotti-voeten. Zij brachten me hier. Haalden me uit de wereld waarin ik slachtoffer was van de situatie waar ik toen inzat en volgden het pad tot het punt waar ik in het Hier en Nu sta. Benen in spreidstand, armen over elkaar.

Dit is waar ik sta! Dit is wat ik in ieder geval heb bereikt! Ik bevind mij in het heden en kijk richting de toekomst, niet naar het verleden. Ik kijk uit naar wat ik verder op mijn pad ga tegenkomen. De uitdagingen die ik aan mag gaan op weg naar een gezonder lichaam. Want die uitdagingen zijn er, maar daar over de volgende keer meer. Loop je met me mee?

X Barbara

Sta jij zelf ook op een kantelpunt en wil je beginnen met sporten? Dan hebben wij een aantal tips voor je. Of lees eens de inspirerende verhalen van onze blogster Marije. Die koos ook voor een gezonder lichaam, en een voorbeeldfunctie als moeder. Ze ging van overgewicht naar hardloopvrouw die samen een met haar dochters aan het sporten is.

Vergeet ons niet te volgen op InstagramYouTube en Facebook voor meer updates, foto’s, trainingsfilmpjes en vlogs. En natuurlijk onze Stoere Vrouwen Sporten Facebookgroep waar we elkaar motiveren, inspireren en onze eigen updates delen.

Stoere Vrouwen Sporten Shop

1 Comment
  1. Yehaaaa! Wat een weg al afgelegd. Nu schrijven zelfs voor een sportsite!

    Je pad is écht voorwaarts; gebaseerd op al je resultaten van lichaam en geest al. Een terugval op je pad voorwaarts betekent hoogstens (letterlijk kun je dat ook nemen) een paar stappen achteruit. Nooit meer terug bij af dus, tenzij je dat wil en ervoor kiest. Maar das niet de authentieke Barbara die dan aan het stuur zit en je BENT al in de kern nu authentiek. Geniet van de reis en alle nieuwe leefsuccessen erop;)

    There is no traffic on the extra mile.

    Mark

Leave a Reply

Your email address will not be published.