Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Geen schema en geen doelen voor het nieuwe jaar

Hallo 2018! We zijn weer fris begonnen, met de teller op nul en vol goede moed. Aan alle stoere vrouwen die dit jaar weer fijn sporten of gaan sporten natuurlijk de allerbeste wensen. Laten we er met z’n allen een fijn, sportief jaar van maken waarin we doen wat goed voelt en mooie mijlpalen kunnen zetten.

Voor mij was 2017 een bijzonder jaar met hoge pieken en diepe dalen. Gelukkig kon ik het sporten vooral in de tweede helft van het jaar weer oppakken. Het lukte zelfs om weer te gaan hardlopen en het dit keer ook vol te houden. Daar geniet ik nog steeds van en ik ben vast van plan dat komend jaar lekker voort te zetten.

 

Het grote moeten is er af

Toch is er ook wel het een en ander veranderd. Sinds mijn gezondheid slechter dan slecht was, zijn mijn prioriteiten anders komen te liggen. Allereerst trek ik me een stuk minder aan van de rest van de wereld, wat vooral lekker rustig in m’n hoofd is. Daarnaast is het grote moeten van het sporten er ook een beetje af. En eigenlijk is dat óók wel lekker rustig in m’n hoofd.

Er zijn vast meer van die typjes zoals ik: het schema zegt drie keer in de week sporten en de routine staat al vast voor je begint. En dus werk je jezelf netjes drie keer in de week volgens het vastgestelde schema in het zweet. Of je lijf nou goed voelt of niet, of je nou uitgeslapen bent of niet, of je nou zin hebt of niet. Schema is schema.

 

Niet met schema’s werken

Nu ik moeder ben en mijn tijd dus een stuk strakker in moet delen, lukt het sowieso niet meer om met schema’s te werken. Het is fijn dat ik de krachttraining nu aan kan vullen met hardlopen, dat brengt wat meer vrijheid. Maar soms heb ik een krachttraining in de planning en krijgt Floris griep. Tot zover het sportschema van die week dan.

En na een week gebroken nachten ga ik mezelf niet pijnigen met een rondje hardlopen omdat-het-moet. Want daarna zit ik gesloopt op de bank kan ik me niet zetten tot boekjes lezen, handjes klappen en meer van die gezellige mama-dingen die ik helemaal niet wil missen.

 

Geen concrete doelen

De doelen voor 2018 zijn daarom ook niet echt concreet. De eerste vlag waar ik naartoe werk, is 14 januari. Dan ga ik een hardloopwedstrijd in het dorp van mijn ouders doen. Vijf kilometer en I don’t care wat m’n tijd wordt. Het feit dat ik weer loop is al mijlpaal genoeg. Dat had ik nooit gedacht en daar ga ik lekker van genieten.

Wat de rest van het jaar brengt? Geen idee. Het belangrijkste is dat het goed voelt, zowel mentaal als fysiek, en bovenal dat ik het leuk vind. En wie weet kan ik dan aan het eind van dit jaar zomaar een tien-kilometer-wedstrijdje inplannen. Maar… dat zei ik niet hardop, toch?

Lizanne

Lees ook: 

Sporten als mentale reset

Elvera: Hoe gezond is gezond?

Eiwitten, gebruik jij ze eigenlijk wel goed?

cadeaus voor hardlopers

Lizanne Wesselink

Lizanne pakt haar leven en dus ook het sporten weer op na een periode vol medische perikelen rondom haar zwangerschap. Ze is getrouwd, moeder van baby Floris en baasje van hond Lola. Ze werkt als freelance tekstschrijfster en heeft de afgelopen jaren haar weg in het leven met een niet-aangeboren hersenletsel goed gevonden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.