Leoni wil leren sporten en snot schieten

Het poepincident van Tom Dumoulin in de afgelopen de Giro d’Italia bracht Leoni terug naar een gênant voorval een tijdje geleden tijdens het wekelijkse hardlooprondje rond het Paterswoldsemeer. Want wat doe je als je merkt dat je moet poepen tijdens het hardlopen?

Iedere zondag lopen we daar een rondje, een mooie route van 10,5 kilometer door het Groningerlandschap. Op strava zijn meerdere recordjes gewonnen op deze bekende ronde voor de hardlopers van het Noorden. Ons ritueel: standaard samen starten, allebei op eigen tempo en aan het einde lunchen bij het café aan het water. Een heerlijk begin van onze zondag. Maar deze dag liep anders…

Ik had al wel eens begrepen dat je darmstelsel tijdens het hardlopen anders dan normaal functioneert. Ik let er daarom altijd op dat ik anderhalf uur van te voren wat gegeten heb. Niet te zwaar zodat buikpijn of poepen tijdens het hardlopen mij niet overkomt. In werkelijkheid is dat dus niet te voorkomen. Dat weet ik nu.

Dat het eigenlijk een bekend hardloopfenomeen is, waar menigeen mee te maken krijgt en niets is om je voor te schamen, dat weet ik nu ook. Maar toch. Moeten poepen tijdens het hardlopen is niet fijn.

Ik liep lekker. Ik dacht dat ik op een PR-etje afstormde, toen ik het vaste rondje liep. Zo’n lekker gevoel waarbij je je ademhaling niet eens hoort, je geniet van iedere stap die je zet en je digitale coach je bij iedere volgende kilometer laat weten dat je de beste profsporter bent die op dat moment zijn inspanningen levert.

Mijn hardloopapp staat ingesteld op ‘drill-instructor’. Ik ben een redelijke beelddenker. Mijn drill-instructor zie ik voor me als een donkergekleurde man met een grote bos kroeshaar en een witte zweetband om, gekleed in zo’n felgekleurd Rucanor joggingpak uit de jaren 60. Hij trekt me door de moeilijkste momenten heen en laat me weten dat ik na de training op de bank mag ploffen met een groot glas wijn. Beetje anders dan Evy zal zeggen denk ik, maar hij is mijn vaste sportmaatje.

Voor de laatste kilometer van deze ronde wist ook hij even niet meer hoe hij me er doorheen moest coachen. Blijkbaar had ie ook nog geen ervaring met poepen tijdens het hardlopen. Sterker nog, hij was zijn tekst kwijt. Ik voelde een onpasselijke aandrang in mijn buik. Moest ik? Nee toch? Ehm, ik ben nog niet bij het café… Red ik dat wel?

Prestatiegericht als ik ben, wilde ik mijn net zo goed neergezette tijd niet naar beneden halen. Dus als een soort manke gazelle probeerde ik door te gaan. Maar het ging niet meer. Mijn drill-instructor riep nog: ‘You run like a hippopotamus! And they’re fast!’ Ik voelde me inderdaad een nijlpaard. Maar geen snelle. En de rondetijd bevestigd dit.

Het maakte me niet meer uit. Ik keek om me heen. Zag in de verte een man met een hond, maar die liep de andere kant op. Achter me zag ik ook niemand. Mijn vriend was niet te zien, die zou nog een stuk achter me zijn. Op veilige afstand. Dat café zou ik niet redden. Het was in mijn broek of in de bosjes. Ik koos voor het laatste en schoot de jungle van Groningen in. Achter een dikke boom, verhuld in de groene bosjes dook ik naar beneden….

Een Tom Dumoulin-momentje noemen we het nu.

Kun je het helemaal voorkomen? Ik denk het eigenlijk niet. Vanuit mijn eigen (niet altijd goed beredeneerde) huis-, tuin- en keuken psychologie denk ik dat hardlopen door je brein misschien wel op verkeerde wijze wordt gerelateerd aan stress. Omdat je, wanneer je moet vluchten, je het ook op een lopen zet. En in de dierenwereld worden de darmen geleegd bij gevaar, zodat ze lichter zijn en sneller kunnen vluchten. Dat je het tijdens het lopen soms moet laten lopen, is dus misschien wel een bevestiging dat je sneller bent dan dat je ooit bent geweest.

Net als Tom, die uiteindelijk ook kon winnen door de tijd te nemen om het even te laten gaan.

Poepen tijdens het hardlopen is helemaal zo gek niet. Onze Rose zette alle dingen die hardlopers doen, al eens op een rijtje. 

All Inclusive Running Retreat – Run Your Mind – 8, 9, 10 september ’17

Leoni Storm

Leoni - wereldreiziger, hardloopvrouw, bootcamper en zo nu en dan racefietser. Ze ging voor ons schrijven in een opwelling. Omdat ze wilde weten of ze het kon. Ontnuchterend, humoristisch, realistisch en met een beetje zelfspot. Daar herken je haar bijdrages aan. Maar vanuit haar werk kan ze ook ineens een beetje psychologie toevoegen aan haar verhalen. Oh, en haar kat? Die is te dik.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.