Prestatiedrang – ineens heb ik er last van

Hardlopers groeten elkaar op verschillende manieren

Zo’n sportvriendin bij wie bij wie we net even iets harder ons best willen doen, die kennen we allemaal wel toch? Leoni heeft ook zo’n vriendin, een ex-topsporter zelfs. En op de één of andere manier geeft haar dat een vreemde manier van prestatiedrang. 

Daar waar mijn vriendin vroeger op professioneel sportniveau mee te maken had, daar heb ik nu een beetje last van. Prestatiedruk bij het sporten. Een bizar fenomeen wat ik nooit eerder had gekend. Sporten is voor de lol en om je fit te voelen. Een rondje hardlopen doe je voor dat lekkere gevoel daarna.

Heerlijk om even alleen te zijn, ontspanning door inspanning. Grotendeels van mijn sportactiviteiten zijn gelukkig met dit gevoel gevuld. Maar soms, heel soms, neemt de drang om te presteren het over. En bij die ene vriendin in het bijzonder.

 

Per ongeluk fit

Het slaat werkelijk nergens op. Omdat ik per ongeluk een keer een periode zo fit was dat ik met teveel gemak te snel liep, is er een extra dimensie in mij opgestaan. We kennen vast allemaal dat gevoel dat we ergens goed in willen zijn. Dat geeft je zelfvertrouwen een boost.

Zeker in deze tijd is dat een gevaarlijk goedje, nu social media de markt op is gedreven. Menig jongere komt in aanraking met een burn-out omdat ze zo graag willen excelleren naar perfectie. Maar wat dat dan uiteindelijk is dat weet niemand. In mijn ogen is perfectie imperfectie. Je kunt niet alles goed doen. De docu over perfectionisme sluit hier prachtig bij aan.

 

Gedeelde hobby

Maar ik, en die vriendin, en die prestatiedrang. Dat is er eentje. Samen lopen we regelmatig een rondje. Even bij elkaar zijn. Al is het maar een uurtje, het is genoeg om weer even bij te praten en het is fijn om elkaar weer even te zien. Dat hardlopen is dan gewoon een middel om bij elkaar te kunnen zijn. Gedeelde hobby is handig.

Ze is vorig jaar bevallen van een tweeling, en die jaren daarvoor werkte ze in het buitenland. Er was dus behoorlijk wat in te halen. We hebben het al jaren over het lopen van een hele marathon samen. Maar het is er nog nooit van gekomen. Wel zijn de grootste bruisende steden voorbij gekomen als optie, maar het blijft tot nu toe altijd bij dromen.

 

Ook een stapje verder

De laatste tijd werd er flink heen en weer geappt over wedstrijdjes. Recreantenloopjes. “Geef jij je eerst op?” Ik weet het niet hoor. Het is wel 16 kilometer. “Heb je je al opgegeven?” “Nee, misschien volgend weekend. Jij?” Ondertussen keek ik op runkeeper en zag ik dat ze 15 kilometer had gelopen. Een dag later liep ik 16. En iedere keer als ze weer een stapje verder ging, dan ging ik ook een stapje verder.

Ik maakte een screenshot van mijn opgave aan een loopje dat haar zo leuk leek. Ze werkt in de bouwwereld en deze loop zou gedeeltelijk over een nieuw stuk A7 gaan, vol over een nieuwe fly-over van de snelweg waar nog geen auto had gereden. De reactie van haar kant was tevens een bevestiging van de deelname. (lees verder onder afbeelding)

 

Zenuwen en competitie

De dag dat we in de auto stapten, stonden we bol van de zenuwen. Zij omdat ze weer eens meedeed aan een loopje, omdat ze dat zo leuk vond. En ik, ik wilde toch ergens presteren. Daar was ie. Competitie, tegen anderen en ook met haar. Maar zij niet met mij. Terug beredeneerd ben ik ergens blijven hangen in mijn kijk naar haar dat ze een topsporter is.

Dat ze nu een ex-topsporter is, een full-time job heeft en moeder van een tweeling, dat gaat er bij mij niet in. En dat het compleet open ligt tussen ons dat scheelt ook. Ze lacht zich helemaal het schompes als ze me hoort praten in de uren voor de wedstrijd. ‘Leo, je rent veel harder, ik ben geen partij. Hou es op!’

 

Ik was sneller

Bij de start sta ik voor in het vak. Dat wil ik dan ook. Onderweg hoor ik dat ik de derde vrouw ben. Dat vind ik leuk om te horen. Daarna word ik ingehaald door drie dames. Ik laat ze aan me voorbij gaan. Haar stem zit in mijn hoofd: ‘Het is om te genieten. Om lekker te lopen. We hebben een leuk uitje.’ Bij de finish sta ik haar op te wachten. Ja, ik was sneller, maar wat was het leuk om samen te doen.

Ik denk dat ik het niet meer helemaal ga afleren, want we hebben afgesproken om iedere maand zo’n uitje te doen, maar het helpt wel. Het leven is voor de leuk, presteren moet geen moeten worden. Sport is een mooie metafoor voor het leven. Perfectie is imperfectie. En genieten is gewoon genieten.

Stoere Vrouwen Sporten Shop

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.