A brand new day

Rose mentink zit op bank en vertelt over sport voor vrouwen

Als er iets is wat het afgelopen jaar me heeft geleerd is het wel dat niets is wat het lijkt. En dat alles, maar dan ook alles in eens anders kan zijn. En dat dat er bij hoort. Om te transformeren en groeien zijn er, net als bij een trainingsschema voor een marathon, momenten nodig waarop het wat stroever gaat. Weken waarin je niet sneller wordt en niet verder gaat lopen. Waarin je stil lijkt te staan, maar je eigenlijk de basis voor je komende trainingen legt.

Sport is zo’n mooie metafoor voor het leven. En het leven is soms de mooiste spiegel voor je sport. Ik ervaar mezelf dit jaar niet als een sporter. Dat komt doordat ik eigenlijk gewoon maar wat doe. De ene week ben ik zwemmer, dan weer fietser en ineens loop ik weer hard. Een beetje zoekende. En dat is met al die prestaties om me heen eigenlijk niets aan. Ik lees berichten van mensen die updates plaatsen van hun training. Die doelen halen en loopjes of fietstochten in verre landen doen. Ik krijg een blije Kirsten aan de lijn die dit weekend 120 km fietste voor de eerste keer. En ik zie andere vriendinnen groter, sterker en gespierder worden.

 

‘Ik hoor inspirerende blogs te schrijven’

En dan ben ik er dus, de zwemmer-renner-fietser-fitnisser-mevrouw-die-gewoon-maar-wat-doet. Welke autoriteit heb ik eigenlijk als oppersporty van Stoere Vrouwen Sporten als ik het zelf even niet weet? Ik zou toch eigenlijk topfit moeten zijn en met mijn prestaties en goede inzichten een voorbeeld moeten geven? Ik hoor toch inspirerende berichten over sport te schrijven, zodat al onze lezeressen er wat aan hebben?

Nou, daar ben ik dan maar mooi niet zo heel erg goed in geslaagd dit jaar!

En dat heb ik geweten ook! Aan de reacties die ik kreeg. Mensen die aangaven de site niet meer zo leuk te vinden. Die zich afvroegen wanneer ik weer sporten ging. En die aangaven hun heil liever ergens anders te gaan zoeken.

 

‘Ik deed minder aan sport, maar bewoog veel meer’

Maar is het wel zo dat ik als sporter faalde dit jaar? Of ben ik juist in het zoekend zijn, met het rommelen in de marge een niveau dieper gegaan in mijn beleving van sport? Dat is een vraag die ik bijna positief durf te beantwoorden. Want er is wel degelijk iets gebeurd dit jaar.

Goed ik presteerde niet keihard en fysiek ben ik een heel eind minder sterk dan voorheen, maar ik ben wel wijzer geworden. Ik heb de theorie van de vele goede sportboeken en weetjes over sport en gezondheid in het echte leven geleefd. Ik heb minder gesport, maar meer bewogen in een periode waarin er veel van me gevraagd werd. Waarin mijn belastbaarheid laag was heb ik mijn schalen gebalanceerd door voor mezelf te zorgen.

 

‘Ik was geen leuker of gelukkiger mens geworden’

Vroeger, zeg zo’n 10 jaar geleden, was ik in de stress geschoten. Had ik mezelf tot het uiterste gedreven om maar geen luie inactieve madam te zijn. Ik heb dat gedaan tijdens het schrijven van mijn boek over de Tour de France. Ik was druk met schrijven, druk met trainen en bedacht dat ik ook wel even met Alpe D’huZes mee kon doen. Huilend stond ik volledig overbelast op de top van die berg. Ik had in zware tijden braaf gesport maar was er geen leuker of gelukkiger mens van geworden.

Hoe anders is dat nu. Ik had Astrid met een burn out, waardoor ze in huis en voor de site niets meer deed. Kirsten met een persoonlijke uitdaging die daardoor ook maar half aanwezig was. En onze mooie site en de daarbij horende sportieve weekenden en webshop die simpelweg draaiende moesten worden gehouden. En nee, daar heb ik dus geen extra sportieve uitdaging bij op geteld.

 

‘Zo gaf ik mezelf rust en ruimte’

In plaats daarvan ben ik in beschermde modus gaan opereren. Ik zwom als ik het zwembad nodig had. Soms banen lang huilend in mijn zwembril. Ik fietste als ik vrijheid en avontuur zocht en liet me meevoeren door de schoonheid van Overijssel. Ik deed oefeningen als ik ‘s avonds nog wat onrustig was en wandelde elke dag wel even om mezelf de rust en ruimte te geven.

Ik heb al die maanden bewogen om in balans te blijven. Maar nu ben ik daar wel klaar mee. Ik wil weer sporten. Terug in vorm, terug in mijn energie. Want die ruimte is er weer. Ik train misschien niet voor een marathon, maar sport en ik zitten er in for the long run. En ik mag na een jaar rommelen in de marge weer op zoek naar mijn eigen sportieve identiteit.

A brand new day – en daar ben ik dankbaar voor!

Liefs Rose

 

Meer lezen van Rose? Ik sport – dit is mijn verhaal over zelfacceptatie en het hebben van een positieve balans. Of lees: De beste versie van mezelf over hoe je mooiste ik niet allee uiterlijk is.

Volg ons op Instagram  youtube en Facebook voor meer updates.

En ons volgende hardloopweekend? Dan gaan we trailen, met leuke workshops en clinics, maar vooral op avontuur in het bos: Stick to the Forrest Running Retreat

Run Smile Enjoy TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 oktober

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.