Trots op mijn lijf

‘Vrouwen zijn nu eenmaal zacht’ schreef Rose vorige week in een blog. Daar kwam veel reactie op. In onze facebookgroep was er zelfs een hele discussie. Een mooi en nuttig onderwerp. Voor Astrid reden genoeg om eens wat over haar lijf te schrijven. Want zij is het soort vrouw waarvan mensem zeggen dat ze af mag vallen, maar ze doet wel triathlons…

Afgelopen weekend was ik op een Syrische bruiloft en de dresscode daarvoor was chique. Dus in mijn allermooiste en enige jurk (doe mij het liefst een spijkerbroek) was ik daar. Er werd gedanst, we hadden plezier en een vriendinnetje maakte een foto van me. Wat ik op die foto zie is een mooie, stralende jonge vrouw. De foto maakt me blij.

Zo graag ga ik helemaal niet op de foto en als ik er op sta ben ik er vaak niet blij mee. Ik kijk raar, ik zie mijn licht scheefstaande neus, en net als wanneer ik voor de spiegel of onder de douche sta zie ik die centimeters rondom mijn buik die ik graag zou willen missen. Deze foto in jurk en de discussies op onze facebookgroep zette me aan het denken. Dat lichaam van ons is onwijs stoer en waarom zien we dan zo vaak alleen de negatieve dingen?

Waarom dat lichaam zo stoer is? Ik hoef bijvoorbeeld helemaal niet na te denken over dingen als ademhalen, op temperatuur blijven, het genezen van een wondje en ik kan ruiken, voelen, horen, zien en proeven zonder daar iets voor te doen. Dat lichaam kan lopen, liefhebben, boterhammen smeren, zingen en dansen. Dat lichaam van mij is slim en kan ik van alles leren. Ik heb bijvoorbeeld al jaren geen klarinet meer gespeeld, maar als ik die weer uit de kast zou pakken zou ik dat zo weer kunnen. Dan registreren mijn ogen de muzieknoten, weet mijn mond wanneer ik moet blazen en ademhalen en weten ook mijn vingers precies wat ze moeten doen, zonder dat ik daar over na hoef te denken. Mijn lichaam kan balans houden op een fiets, schakelen, de verkeersborden lezen, kletsen met mijn fietsmaatje en in de tussentijd ook nog daadwerkelijk fietsen. Ik kan zwemmen, schrijven, een trap oplopen, een bal een goal in schoppen en een frisbee vangen. Dankzij dat lichaam van mij kan ik leven!

Dus waarom maak ik het mezelf dan soms zo moeilijk? Waarom wil ik vaak zoveel meer dan mijn lichaam eigenlijk kan? Het is niet bij een keer gebleven dat ik mijn grenzen voorbij ben gegaan, waardoor ik alles, inclusief mijn lichaam, maar stom vond. Dat verdien ik zelf niet, en mijn lichaam al helemaal niet. Die zorgt ervoor dat ik een ontzettend leuk leven kan leiden. Dat lichaam van mij verdient goede voeding, beweging, maar óók rust, een sportmassage na een zware inspanning en kleine dingen als nagels knippen en een fijne gezichtscréme. Want als ik goed voor mijn lijf zorg, zorgt mijn lijf goed voor mij en is het leven ontzettend veel leuker. Dat ik dan net een paar kilo te zwaar ben volgens dat ideaal dat ik blijkbaar in mijn hoofd heb? Wat boeit het eigenlijk. Ik leef, ben gezond en doe dankzij dat lichaam allemaal ontzettend leuke dingen.

Stiekem ben ik dus ontzettend trots op mijn lijf. Nu dus niet vergeten er niet teveel van te willen, maar er naar te luisteren en lief voor te zijn. Want met geest en lichaam in balans, wat is leven dan ontzettend leuk!

xox Astrid

Astrid Geerts

"Ik sport om mijn hoofd leeg te maken, maar toch ook echt wel om de uitdaging. Ik vind het gezellig en geniet van het buiten zijn. Mij zul je niet zo snel in een sportschool zien. Liever zit ik op mijn mountainbike onder het dak van bladeren in het bos." Astrid | Nerd | Wiskundige | Mountainbiker | Fietsvrouw |Waaghals

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.