Suikervrij eten is voor debielen” kopt het blog van Jelmer de Boer. Hierin scheert de schrijver ietswat kort door de bocht maar vertelt in klare taal dat we niet zo heel rigide moeten zijn. Op zijn blog kwamen veel reacties en daarom schreef hij een tweede. Een blog met wat meer verfijning en duiding. 

Wat kan ik soms genieten van Jelmer de Boer. Ik bedoel, let’s face it het is een roeperig hyperactief ding en soms roept hij net wat te hard te veel of te dom, maar hij kan zo nu en dan ook precies verwoorden wat ik al een tijdje denk of voel.

 

De zin en onzin van glutenvrij

Wist je bijvoorbeeld dat de horeca last heeft van de foodtrends? Zoveel mensen bestellen nu glutenvrij eten dat het een kostbare zaak wordt. Een restaurant moet bij een glutenvrije bestelling een deel van de keuken afschermen, één van de chefs er voor inzetten en met glutenvrij gereedschap werken. Alleen zo kunnen ze voor een coeliakie patiënt garanderen dat het eten glutenvrij is. Maar doordat glutenvrij hip is en vrouwen zo eten om af te vallen, moeten zaken die speciaal voor mensen met een ziekte een glutenvrije kaart hebben nu voor afvallende vrouwen ook een deel van de keuken afschermen. Deze zogenaamde glutenvrije eters bestellen dan wel doodleuk een biertje of eten het koekje bij de koffie op. Maar glutenvrije voeding? Dat moesten ze absoluut hebben. In bier zitten ook gluten, wist je dat?
Wist je ook dat dat afvallen bij dat glutenvrije dieet in alle waarschijnlijkheid niet door de afwezigheid van gluten komt, maar doordat je minder koolhydraten eet? Glutenvrij om af te vallen is gewoon het zoveelste dieet wat de inname beperkt. Alleen nu is het verpakt in een goed verhaal. Mensen die echt niet tegen gluten kunnen, komen juist aan als ze stoppen met het eten van gluten. Hun darmen komen namelijk tot rust en kunnen weer functioneren. Gaaf weetje hè?

 

 

Collectieve gekte rondom voeding

Ik zag pas een vrouw op Facebook die zei suiker-, gluten- en lactosevrij te eten. Daarnaast at ze ook geen dieren en ook liever geen dierproducten. Ze had overigens geen ziekte ofzo hoor, ze wilde gewoon het goede voor haar lichaam doen. Gezondheid, je weet wel.
“Okay,” dacht ik toen ik haar bericht las, “wat eet jij dan wel?” en ik klikte op haar naam. Wat ik zag was verdriet op een bordje: smerige meuk en foto na foto van hetzelfde structuurloze, kleurvrije vreten waarvan ik nooit een hap zou durven nemen.
Ik vraag me bij het zien van zulke diëten en foto’s altijd af hoe blij die vrouwen dan zijn. “Lieve vrouw,” wil ik dan zeggen, terwijl ik een hand op haar schouder leg, “wanneer heb jij voor het laatst genoten van je eten? Was het toen je dat chiazaadje tussen je voortanden uit probeerde te poeren? Of was het al ver voor die tijd? Denk je dat je dit je hele leven vol gaat houden? En vind je het liefdevol wat je doet? Ik niet namelijk. Niet voor jou, maar ook niet voor je omgeving.”

 

Suikerbewust

Ik heb twee jaar lang suikervrij gegeten. Dat hield in dat ik geen toegevoegde suikers at. Ik at geen witte bloem, geen stroop en zelfs sommige fruitsoorten niet. En daardoor kan ik in de supermarkt nog steeds blind de producten pakken waar geen toegevoegde suikers in zitten.

Ik at die twee jaar zo omdat ik bezig was met mijn herstel van een eetstoornis en door geen suiker te eten, kwam er rust in mijn systeem, was ik niet de hele tijd bezig met eten… in mijn hoofd. Dat gaf me de ruimte balans te vinden en te groeien als mens. Maar na verloop van tijd merkte ik dat mijn manier van suikervrij eten me net zoveel afzonderde van mijn vrienden en familie als mijn eetstoornis deed. Door steeds maar anders te eten en te vragen wat er in zat beheerste ik nog steeds de eettafel en vroeg ik van mijn omgeving dat ze op zouden letten.

Na dat besef besloot ik dat het tijd was om wat ‘normaler’ te gaan eten.
Ik eet tegenwoordig mooie voeding, vlees van de slager, groente van de boer en brood van een goede bakker. Ik drink alleen lekkere koffie en eet alleen onvoorstelbaar lekkere chocola. Ik drink geen koffie van het benzine station, maar heb mijn mobiele verse koffiemaker mee. En ik ga met een groot genoegen naar goede restaurants. Deze zomer zat ik nog bij Julien in Parijs. Om je vingers bij op te vreten zo lekker. Ik eet voeding waar ik van kan genieten en eis absolute kwaliteit. Voor minder doe ik mijn mond niet open, daarvoor vind ik mezelf te leuk. Ik verdien a-voedsel vind ik en eet ook zo.

En ja, ik eet suiker.

Alleen eet ik wel suikerbewust. En dat houdt in dat ik gebruik maak van de kennis die ik heb en producten koop waar het niet aan toegevoegd is. Maar het houdt ook in dat ik eet wat de pot schaft en dat ik mijn vrienden niet ga vragen anders te koken of mijn eigen gerechtje meeneem.

Suikerbewust eten is voor mij een balans tussen weten wat heel goed en gezond en puur is en je beseffen dat te rigide zijn stress oplevert die er eigenhandig voor zorgt dat al die gezondheidsvoordelen van het suikervrije binnen een week al weer te niet zijn gedaan door het verhoogde stresshormoon in je lijf.

Als voormalig eetgestoorde kan ik je zeggen dat eten verbindend hoort te werken, dat het hoort te voeden en te verwarmen. Het diner brengt samen en geeft vreugde. Met zijn allen moeilijk doen over ingrediënten en je loskoppelen van het sociale van het samen eten is voor mij de grootste mentale, sociale en spirituele armoede die er is.

En stiekem denk ik dat ik het hiermee met Boy Wonder in Blond, Brat with a Blog en Babe who Baffles Jelmer de Boer eens ben. Maar dat is geef ik niet officieel toe…

Liefs Rose

(en de foto? Mijn favoriete Holtkamp gebakje gegeten bij de Ysbreeker te Amsterdam)

De Groene Buik

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment
  1. Helemaal mee eens!

    Wij eten ook “normaal”, dus weten wat je eet, geen pakjes en zakjes, maar zelf voor je eten zorgen en zoveel mogelijk uit het seizoen, maar wel lekker.
    Met twee jonge kinderen aan tafel moet eten een leuk en gezellig moment van de dag zijn. Onze kids weten heel goed wat gezond is en wat niet, maar het is toch heerlijk om af en toe te genieten van frietjes of een zelfgemaakte pizza! Ze vragen zelden om snoep, maar als ze erom vragen, mogen ze best een snoepje pakken. Dat is mijn manier om ze op een normale manier te laten eten, omdat ik denk dat als je alles wat zogenaamd “slecht” is gaat verbieden er later een moment komt (puberteit) dat ze zich daar enorm tegen gaan afzetten en zich compleet te buiten gaan aan alles nooit mochten hebben. Ze eten elke dag meer dan genoeg groenten en fruit, dus laat ze af en toe iets lekkers.

    Zelf ben ik absoluut geen zoetekauw (leg alleen geen 85% pure chocolade in mijn buurt), maar als we cake of iets dergelijks bakken gaat daar gewoon (riet) suiker in , maar vaak wel net wat minder dan in het recept wordt aangegeven maar dat is meer omdat ik het niet lekker vind.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.