Ik haatte mijn lichaam

Ik ben 37 jaar oud, 1 meter 75 lang en ik weeg 70 kg. Mijn hardloopbroek van Asics is een L en die van Nike is een M. Mijn topjes zijn vaak S of M. Ik kan – gezien mijn maten – met enige zekerheid zeggen dat ik een peer ben. Ik loop drie keer per week hard, doe corestability en krachttraining en pak af en toe wat oefeningen van de Dertig Dagen trainingen mee. Met stoerevrouwensporten.nl heb ik mijn website waarop ik schrijf over sport. Ik geef trainingen om beginnende sporters op weg te helpen. Ik ben single, heb een hond, ben de beste tante voor mijn neefje en nichtje en soms zeggen vrouwen dat ze net zo sterk en zelfverzekerd als mij willen zijn.

Begin 2006 was mijn leven heel anders. Toen woog ik 20 kilo lichter en lag futloos op de bank te piekeren of ik nu wel of niet een appelpartje kon eten. En wat ik – als ik hem eenmaal gegeten had – kon doen om dat appelpartje te verbranden. Mijn broekmaat was 34, en mijn cup een dubbel a. Al droeg ik nooit een bh, want ik kon niet tegen strakke kleding. Daar voelde ik me moddervet bij. Zo vet dat mijn billen niet op een stoel pasten of dat ik overdwars door een deur moest. Want mijn gigantische billen, heupen en vetkwabben pasten er volgens mij amper nog door. Ik ging alleen nog maar naar buiten als het moest. Om sigaretten te halen of een fles wijn. Maar liever deed ik dat niet, want ik schaamde me zo om mijn onvoorstelbaar vette, vadsige lijf.

In werkelijkheid was ik natuurlijk heel mager, maar dat zag ik niet. Ik kon soms een halfuur – in mijn skinny jeans die baggy zaten – voor de spiegel staan en nog zag ik vetjes. Mijn hele leven draaide om mijn lichaam, afvallen en walging. Ik was obsessief, kende de voedingswaarde van elk product uit mijn hoofd, wist hoe lang ik moest bewegen om een appel te verbranden, om een boterham kwijt te raken en om van wat sla niet aan te komen. Met mijn handen voelde ik de hele tijd aan mijn schouders, armen en heupen. Zolang ik botjes voelde en er onder mijn huid geen laagje vet zat, wist ik zeker dat ik niet dikker was geworden.

Vlak voor de zomer van 2006 nam ik een besluit. Ik zou niet meer mijn best doen in leven te blijven. Ik ging mezelf zo ver uithongeren dat ik verdwijnen zou en ik werd nog iets dunner. Ik was zo ziek, veel zieker dan ik zelf in de gaten had. Ik had de hele tijd pijn. Pijn aan mijn spieren, pijn aan mijn botten, aan mijn hoofd en pijn aan mijn darmen.
Ik kon niet meer werken. Daar had ik de energie niet voor, als zelfstandige had ik niets opgebouwd en mijn inkomsten waren ineens weg. Nu waren mijn kosten gelukkig ook niet hoog, want boodschappen hoefde ik niet te doen. Maar de huur werd ook niet betaald. Mijn huisgenoot – die mij langzaam kapot zag gaan – draaide op voor het volledige bedrag. Na een tijdje was hij het zat en vroeg mij te vertrekken. Ik kon nergens meer heen. Ziek, blut en onverzekerd. Hulp kon ik daardoor niet zomaar krijgen. Ik ben gaan logeren op de bank van een vriendin en stukje bij beetje ben ik weer gaan eten. Eerst een eetlepel yoghurt met een stukje banaan en niet veel later een boterham.

Mijn eetstoornis is – zonder dat iemand het wist – vanaf mijn zestiende tot mijn dertigste actief geweest. In de jaren ervoor haatte ik mijn lichaam en in de jaren erna leerde ik ervan te houden. Ik ben nog nooit zo groot, gespierd en zacht als nu geweest. En nog nooit was ik zo dol op mijn lijf als tegenwoordig.

Waarom ik dit jullie vertel? Deze site gaat toch over sport?

Ja, maar deze site gaat ook over leven, gezondheid en geluk. En dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Ik zie en hoor dat heel veel vrouwen niet van hun lichaam houden. Van de week las ik nog dat 60 of 70% van de vrouwen baalt van haar spiegelbeeld. Op internetfora lees ik over diëten, afvallen en fitness. In sportscholen staan vrouwen soms een uur op de cardio apparaten om af te vallen. Keer op keer sleuren ze zichzelf – knabbelend op een wortel – naar de sportschool. En heel veel beter voelen ze zich er niet bij. De meeste vrouwen hebben corrigerend ondergoed in hun kast liggen en hebben het regelmatig aan. En er zijn vrouwen die stoppen met zichzelf te verzorgen, puur en alleen omdat ze zich niet de moeite waard vinden. Het schijnt veel vrouwen alleen seks in het donker durven te hebben, omdat ze hun lichaam niet durven te laten zien. En daar komt bovenop dat een groot deel van die vrouwen haar verdriet stilt met eten. Ze zitten klem tussen een buikje en zoetigheid. Ongelukkig en gelovend dat ze lelijk zijn. En dat vind ik zo verdrietig.

Veel bladen en blogs bespreken de oorzaak van de vrouwelijke lichaamshaat. Volgens hen ligt het aan de media, de man of de vrouw zelf. Hoe dan ook na veel discussie zijn ze het nog niet eens over hoe het nu toch komt. Ik heb als geen ander moeten leren mijn lichaam te accepteren. En dat heb ik niet gedaan door te zeveren over de oorzaak. Ik heb gewoon keihard gewerkt en zo nu en dan doe ik dat nog. Ik ben me bezig gaan houden met positieve en constructieve acties. En ik heb voor mezelf een ‘Ik hou van mijn lijf-methode’ gevonden. En als die werkt voor een graatmagere eetsgestoorde dan zal het vast ook iets goeds doen voor de gemiddelde vrouw. Dit is wat ik doe:

1. Iets liefs voor mijn lijf
Toen ik weer begon met eten, kon ik amper douchen. Ik vond het verschrikkelijk om mezelf in te smeren met doucheschuim. Ik wilde dat lichaam waar ik zo van walgde niet voelen of zien. Ik wilde me niet bewust zijn van alles wat onder mijn nek zat. Maar ik besefte me dat maar één ding tegen die haat kon doen en dat was liefde. Ik ben naar de Etos gegaan en heb bodylotion gehaald. En elke dag nam ik – hoe moeilijk het ook was – de tijd om voor mijn huid te zorgen. Om iets liefs te doen. Tegenwoordig verdeel ik alles wat ik doe onder in twee groepen: wel liefdevol en niet liefdevol. Je begrijpt dat ik die laatste niet zomaar doe. Liefdevol voor mijn lichaam is o.a. sporten, mooie voeding, op tijd naar bed en verzorging in de vorm van een bodylotion of lekkere shampoo.
2. Ik weet wat ik mezelf vertel
Als ik de dingen die ik mezelf vertelde tijdens mijn eetstoornis tegen een ander zou zeggen, had ik allang met een blauw oog rondgelopen. Ik heb ontdekt dat ik echt heel kritisch kan zijn op mezelf. Op wat ik doe, denk, wil, vind en ben. Het is heel makkelijk om dan negatieve dingen tegen mezelf te zeggen. Dingen als: ‘Oh je moet je schamen’ of ‘je kont is te dik voor je broek’ en ‘zoals ik eruit zie is het niet zo gek dat ik single ben’. Dat soort dingen zeg ik niet meer tegen mezelf. En als ik het wel doe en mezelf erop betrap? Dan check ik even of die gedachte eigenlijk wel klopt. Negen van de tien keer klopt het niet en die ene keer dat het wel klopt? Joh, dan trek ik wel een andere broek aan.
3. Ik doe stoere dingen
Toen ik al wat meer at, maar nog steeds niet genoeg, kreeg ik een racefiets van een vriendin. Ik ging fietsen en vond dat reuze leuk, maar ik merkte al gauw dat ik meer moest eten om het vol te houden. Dat vond ik eng, want hoewel ik al wel at, was ik nog steeds bang om aan te komen. Tegelijkertijd wilde ik graag de Alpe op fietsen. Het drong tot me door dat mijn benen heel sterk zijn en dat ik er prachtige en krachtige dingen mee kan doen. Dat mijn benen me plezier geven, maar dat ze dat alleen maar kunnen als ik ze energie gaf. Vanaf dat moment begon ik mijn lichaam niet meer te zien als vorm om me mee te profileren, maar als middel om op avontuur te gaan. Om te rennen, zwemmen en fietsen. Om contact met mijn vrienden mee te maken en om mijn neefje en nichtje mee te knuffelen. Mijn lichaam is niet gemaakt voor uiterlijk vertoon, maar voor leven.
4. Waar komt mijn norm vandaan?
Ik heb een tijd modellenwerk gedaan. Modellen zijn dun. Ze zijn vaak tussen de 14 en 25 jaar en staan in bladen voor dertigers. Mijn referentiekader was de modellenwereld en nietzo realistisch. De maten van de modellenwereld horen niet meer bij mij. Dus ik kan me onmogelijk vergelijken met de bladen en nieuwe generatie modellen. Hun lichaam is volstrekt niet haalbaar voor mij. Zolang ik de modellenwereld als norm stel, zal ik niet voldoen. Sowieso zal ik nooit voldoen als ik mezelf met een ander vergelijk.

 

De uitdaging
Durf jij het het aan om deze vragen te beantwoorden? Je mag het privé en in je eentje doen, onder een alias op deze site of gewoon met je eigen naam. Het maakt me niet uit hoe je het doet, als je maar met me meedoet. Waarom? o.a. omdat wij het voorbeeld zijn voor alle vrouwen en meisjes na ons, maar ook omdat wij vrouwen het verdienen van hun lichaam te houden.

1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?

 

Liefs Rose

Je vindt ons ook op Google+

En Instagram

En natuurlijk Facebook en Twitter 

Rose
Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

33 Comments
  1. Diep, diep respect heb ik voor jouw doorzettingsvermogen en de manier waarop je jezelf genezen hebt.
    Ik hoop dat jouw verhaal een paar meiden over de streep kan halen om een heel moedige stap te nemen terug in het leven: eten.

  2. Daarom kan jij zo inspirerend schrijven, je weet waar je over praat en bent niet bang het te vertellen. Ik vul je vragen in, maar wel privé

  3. Hey Rose! Wat een prachtig artikel! Ben geen vrouw maar ook ik herken dingen in jouw verhaal. Ik hoop dat de tekst een voorbeeld voor veel anderen mag zijn. Zo krachtig kan kwetsbaar kennelijk zijn. Respect en dankjewel!

  4. *applaus* super inspirerend en opbeurend stuk.
    Super knap dat je dit zelf hebt gedaan en er nu zo positief in staat.
    Denk dat dit verhaal voor veel vrouwen opgaat ja (te dun & te dik en te ja wat eigenlijk).

    Bedankt!

  5. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?

    Toen ik negen jaar was ben ik aan beide heupen geopereerd. Turnen ging niet meer. Ik ben toen op wedstrijdzwemmen gegaan. Dat kon ik wel aardig. Na mijn operatie deed ik nooit meer mee aan renspelletjes, want ik was niet snel meer. Na jaren gekeken te hebben bij de kwart triathlon in Weesp, wilde ik zelf meedoen. Dus hardlopen… Drama was dat! Ik was echt supersloom. En anderen bevestigden dat. Vervolgens werd ik in 2005 ziek. Niemand wist wat ik had, maar zoveel energie als ik daarvoor had, heb ik nooit meer teruggekregen. Bij een gezond mens gaan er tien lampjes branden in de ochtend, bij mij maar zeven. Die zeven lampjes moet ik goed verdelen over de dag. Dat verdelen gaat mij nu zo goed af, dat ik hele triathlons kan doen! Hoe stoer is dat! Het hardlopen verbeterd nog elk jaar. Ik ben zelfs gevraagd voor de Eredivisie, dat is het hoogste niveau triathlon in Nederland, opd3 korte afstand. Dankbaar dat de mensen om mij heen mij zo ondersteunen èn dat mijn benen en lijf mij dit laten doen. En een lange neus naar iedereen die zei dat ik dit nooit zou kunnen!

    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?

    Ik weet niet of het onbeschoft is, maar ik weet wel dat er dingen zijn die niet reëel zijn. Soms zie ik een sportfoto van mezelf. Dan zie ik een enorme onderkin of een dikke bil. Terwijl ik ook wel weet dat als je 1m83 bent en 58kilo weegt je niet echt dik bent. Eerder aan de dunne kant. Ik heb op een vakantie wel een keer meegemaakt dat iemand maar bleef staren naar de littekens op mijn benen. Toen heb ik maar gevraagd of ik iets van hem aan had. Het was gelijk over. Ik heb liever dat mensen gewoon vragen waarom die littekens er zitten. Oh en ik ben er heel goed in om mijn eigen prestaties naar beneden te halen. Moet ik eens over een ander doen…het zou niet eens in mij opkomen. Ik heb respect voor iedereen zijn/haar prestatie, mits er op een gezonde manier voor gestreden is.

    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?

    Ik ben op de basis- en middelbare school behoorlijk gepest. Ik ben vroeger aan mijn beide heupen geopereerd. Na drie maanden gips moest ik weer leren lopen. Tja..dat ging een beetje waggelend en dat was de reden om mij uit te gaan schelden voor eend. Vervolgens werd ik dikzak en nietsnut genoemd. Uiteindelijk ben ik dat, helaas, gaan geloven. Ik vind mezelf op bepaalde momenten echt megavet.

    Ik heb geen schoonheidsideaal. Ik vind vrouwen al snel mooi als ze zijn wie ze zijn, zich niet schamen voor iets en stralen.

    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?

    Uhm, als je de vraag zo stelt dan klopt alles bij mijn lijf. Zelfs de littekens op mijn benen, die heb ik nooit gehaat. Ze horen bij mij.

    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?

    Vandaag? Ik heb goed ontbeten. Ik heb een tijdje niet zo goed voor mezelf gezorgd. En ik durf nu te zeggen dat dat weer goed gaat. Ik heb een doel voor ogen, de Ironman Zurich, en dat is reden genoeg om lief voor mezelf te zijn.

    Maryvonne
    http://maryvonnevandenberg.blogspot.nl/

  6. Ik kom vanuit een hele andere hoek. Ik ben zo iemand die altijd heeft gevonden dat mensen niet zo moeilijk moeten doen over hun uiterlijk. Ik vind t leuk om er leuk uit te zien, maar ben niet bereid om daar heel veel geld aan uit te geven. Daar doe ik wel leuke dingen van. Ik draag altijd makeup omdat ik t mooier vind (ik ben heel bleek), maar heb er ook geen probleem mee om zonder makeup naar de supermarkt te gaan als dat beter uitkomt.
    Ik had een actief leven, omdat ik een paard heb en van buiten zijn houd, niet omdat ik van sporten houd of dunner wilde worden.

    Maar nu is het anders. Ik heb net een pracht van een zoon gekregen, maar mijn lichaam doet het niet meer. Al een jaar niet. Ik kreeg tijdens mijn zwangerschap een bekkeninstabiliteit die zo zwaar was, dat ik na het douchen s ochtends eigenlijk al mijn energie voor die dag al had verbruikt. Daarbij kwam ik ook nog eens 30 kg aan. Ik ben een paars witte zebra geworden van de littekens, omdat mijn huid zo is uitgerekt. Ik laat het wel eens zien aan mensen, zoals mijn zusje of vriendinnen en die schrikken er echt van. En dat wordt nooit meer normaal, die huid veert ook nooit meer terug.
    Ik ben alweer 20 kilo kwijt, maar de vorm van mijn lichaam zoals die was komt niet meer terug en de littekens blijven. Ze zitten van net boven mijn knieen tot op mijn borsten.
    En mijn lichaam doet het nog steeds niet fatsoenlijk. Ik kan al wel weer een rondje supermarkt lopen, maar als complicatie van de bekkeninstabiliteit en het tillen van mijn baby, heb ik mijn rug overbelast en kan ik niet goed meer voor mijn kindje zorgen. Mijn paard heb ik al maanden niet meer van dichtbij gezien, het vergt meer energie dan ik kan missen. Als ik op een terrasje zit bij de bossen en er komen ruiters langs, kan ik wel huilen (en dat doe ik soms ook). Omdat ik het zo mis, en omdat het me confronteert met alles dat ik niet meer kan, met mijn lichaam dat het af laat weten.

    Het is moeilijk geworden om kleren te vinden, mijn figuur is zo raar geworden dat ik nog geen broek heb kunnen vinden die ik gewoon past. Ik draag daarom noodgedwongen nog alleen maar jurkjes. Die ook lastig te vinden zijn, want ik moet er wel borstvoeding mee kunnen geven. Zonder de borstvoeding zou ik helemaal nauwelijks afvallen, want meer dan een rondje supermarkt zit er niet in.

    Het is moeilijk geworden om niet moeilijk te doen over mijn uiterlijk. Ik heb nu ook shapewear in de kast en draag het als we ergens heen gaan en ik wil ook het licht uit in bed. Mijn man doet nergens moeilijk over en ziet me heel vaak zonder kleren, maar ik wil er tijdens de seks zelf niet mee geconfronteerd worden en net even doen alsof het niet bestaat.

    Ik heb heel veel dingen om blij mee te zijn, zoals mijn prachtkind, maar als het over tevreden-zijn-met-je-lichaam gaat…

  7. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
    De erfelijkheid van mijn familie hakte er in de puberteit bij mij hard in…veel te grote en zware borsten voor mijn lichaam (1.53m). Erge rugklachten weinig sporten veel aankomen. Op mijn 19e via de fysio met zwemmen begonnen, dit ging best aardig, ik was al een waterrat vanaf jongs af aan. In de zomer stopte het binnenzwemmen dus moesten we naar buiten, daar kreeg ik een andere trainster. Die bleek ook een groet langebaanzwemmers en triathleten te trainen. Het zwemmen ging zo goed dat ik bij hen mocht mee trainen en uit eindelijk ook een wedstrijd langebaanzwemmen aan durfde. Elk jaar ging het beter en elk jaar werd steeds meer nieuwsgieriger naar hoe het zou zijn om een triathlon te doen. Maar dat durfde ik absoluut niet met mijn lichaam. Na wat duwtjes en aandringen van mijn teamgenoten en trainers kreeg ik een racefiets te leen om het gewoon eens te voelen en te proberen. Een mega grote sportBH moeten aanschaffen en een triathlonpakje (waar ik in het hokje in de winkel eerst uit de rits knapte aan de voorkant, hij was toch iets te klein).
    Na wat loop trainingen via de Irun clinics van Run2day durfde ik het aan. ik heb me opgegeven voor de vrouwentriathlon in Beesd in 2011. ik kwam als eerste het water uit, werd daarna snoei hard ingehaald door de rest op de fiets en tijdens het lopen. maar wat werd ik daar zo enthousiast van het gaf zo’n kick dat ik dit kon met mijn lichaam. Ik heb de beelden achteraf gezien en die waren vreselijk. maar ik deed het wel.
    Dit alles gaf mij de motivatie om door te gaan. Ik viel af en voelde me fijner en sterker in mijn vel. Op 15-3-2012 heb ik een borstverkleining ondergaan. Ik herstelde door al het sporten er voor zo voorspoedig dat ik na 6 weken de draad weer kon oppakken en mee kon doen aan de zwemloop in Holten en nog een aantal andere triathlons dat jaar.
    Vorig jaar heb ik mijn eerste Olympische triathlon afstand gedaan in Hamburg, dat was een overwinning op alles. Nu staat het seizoen voor dit jaar al bijna voor de deur en staan er een 7 tal triahtlons op mij te wachten om weer van te gaan genieten.

    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
    Ik ben veel te kritisch over mijn eigen foto’s.

    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
    Mijn schoonheidsidealen waren altijd de meiden uit de bladen. die waren langer daar kon ik nooit aan tippen met mijn 1.53m
    Ik kom uit een gezin van lekker en veel eten daar maakt het niet uit hoe je eruit ziet.
    Tegenwoordig vind ik vrouwen mooi die stralen. het maakt niet uit of ze een pondje meer of minder hebben.

    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
    Nee op dit moment klopt eigenlijk alles wel, incl. de littekens op mijn borsten. die overigens heel mooi zijn weggetrokken, maar je blijft altijd een klein stukje zien. Maar daar ben ik zelfs trots op.

    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?
    Ik gun mezelf van tijd tot tijd een heerlijk dagje sauna.
    En natuurlijk een heerlijke douchegel.

  8. Ik ben personal coach in een sportschool en geef daarbij les een aantal uren in de week.
    Kom dagelijks in gesprek met mensen ,die al een stap gezet hebben,maar soms wel moeilijk te motiveren zijn.
    Ik geef graag advies en vertel ook zeker aan mensen dat het niet alleen het sporten is ,maar dat voeding wel degelijk een hele grote rol speelt ….ik noem het absoluut geen dieet ,het is een Lifestyle !
    Geen honger lijden,maar gezond eten en regelmatig sporten en vooral veel plezier daar in hebben!!!!
    Ik ben nog elke dag dankbaar dat ik voor een aantal mensen veel kan betekenen en hun leven prettiger kan maken

  9. 1.Mijn lijf kan hoge bergen op fietsen, allerlei sporten doen in de sportschool, RPM les geven, de 2 mooiste jongetjes van de wereld baren en nog veel meer stoers.

    2. Dat ik een dikke kont heb en dat mijn verhoudingen totaal niet kloppen en dat dat niet mooi is
    3. Waat mijn ideaal vandaan komt weet ik niet. Ik ben altijd slank geweest volgens de gezondheidsnormen, het is gewoon mijn lichaamsbouw. Een slank en sterk en gespierd lijf met ook nog eens de juiste proporties vindik echt mooi! Inmiddels accepteer ik wel dat ik niet voldoe aan dat prachtige plaatje
    4. Nee!
    5. Na elke douchebeurt huid insmeren met bodycreme, gezond eten, bewegen.

    Beknopte antwoorden. Alleen je bericht liken op facebook vond ik te weinig om te uiten hoe stoer ik je streven vindt om vrouwen aan het sporten te krijgen en hun lijf lief te hebben en goed te verzorgen!

  10. Wow, mooi verhaal, zeg! Goed dat je het vertelt, het is zo waar!

    Ik ken heel veel ervan niet, heb nooit willen afvallen en heb me nog nooit afgevraagd of iets wel zal verbranden. Toch heb ik ook zo’n stemmetje, al gaat het misschien over net andere dingen. Mijn oren die ik te ver af vond staan vroeger, allerlei dingen die niet perfect zijn, maar echt ontevreden ben ik niet. Ik heb niet zozeer een voorbeeld waarmee ik me vergelijk, geloof ik. Al heb ik wel iets de neiging om te denken in strak wat ik niet meer heel erg ben (ja, bijna 46, mag het?). En wanneer je strak bent, realiseer je je het niet, dat zie je pas achteraf, op foto’s bijvoorbeeld. Mensen zitten raar in elkaar. Wij zeggen toch ook niet tegen een bloem dat ‘ie in plaats van rood oranje zou moeten zijn? Waarom doen we het dan wel met onszelf?

    Ik vind het geweldig dat je geniet van je lichaam en dat je het ziet als een instrument, wat het ook is. Ik hoop dat je er nog heel erg lang van mag genieten!

  11. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
    Mijn lijf kan hardlopen. Geen toptijden, maar ik heb inmiddels al een prikbord vol met startbewijzen en medailles. Ik vind het heerlijk om lekker door het bos te rennen, dus mijn lijf kan mij laten genieten van de dingen die ik doe.

    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
    Dat ik op een lollie lijk; lange redelijk slanke benen en een dikke romp (tsja je bent wat je eet 😉 )

    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
    waarschijnlijk toch uit de media, je ziet in tijschriften etc voornamelijk lange dunne vrouwen

    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
    tsja…. er moet gewoon 16 kg af! Maar dat zal ik zelf moeten doen… En mijn benen zijn echt lang (ze horen bij iemand die 1,90 is en ik ben 1,82)

    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?
    Ik heb heerlijk gedoucht met lekker schuim en een salade voor mezelf gemaakt.

  12. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
    Ik doe nu 3 jaar aan triathlon en train naar de halve afstand. Wat mijn lijf al niet aan kan zeg, ik blijf me verbazen, zo sterk!

    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
    Wat heb jij een dikke kont zeg, of ja en een belly. En die sportfoto’s zijn ook niet om aan te gluren.
    Mijn sporten gaat hartstikke goed maar ik blijf toch ook altijd wel balen dat ik niet minder vet heb. Niet zo zeer voor de prestatie maar wel omdat ik dat mooier vind, en – waarschijnlijk de belangrijkste gedachte – dat dan alles beter en mooier zal zijn. Ik heb een gezond gewicht ook nog eens dus het zit duidelijk tussen mijn oren… Dit is het lijf dat bij mij past en hoort.

    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
    Gewoon een normaal lichaam waar alles in proporties is, dat is de norm die mij bijgebracht is. Eet gezond, leef gezond en wees blij met wie je bent. Een echt schoonheidsideaal heb ik niet, zolang mensen maar echt zichzelf zijn en stralen.

    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
    Haha nee eigenlijk niet. Stiekem is het best oké zo ;-). Het zit vooral in het beeld dat ik van mezelf heb, dat klopt voor geen meter.

    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?
    Om mijn gedachten aan te passen naar de realiteit ga ik dat vanaf nu structureel doen. Straks na het sporten lekker douchen, bodylotion en een heerlijke bak kwark met banaan en zelfgemaakte cruesli.

  13. Rose. Ik heb je blog veelvuldig gedeeld en via pb-berichten krijg ik enorm veel respons. Je maakt veel los! Ik wilde het je toch even laten weten. Nice job!

  14. Hey Rose,

    Jeetje, wat een verhaal! Mooi geschreven en respect voor jou, mooie vrouw!!

    Gelukkig merk en hoor je steeds meer kreten als: ‘Fit is the new skinny’ of ‘Skinny is not sexy, health is!’
    Ik ben blij met die tendens!
    Het gaat er niet om hoe dun je bent maar hoe gezond is mijn mening.

    Lfs Hilda

  15. Lieve Rose,

    bedankt voor je indrukwekkend verhaal, ik haat mijn lichaam ook heel erg maar ben bezig om het te veranderen wat erg moeilijk is. Heb wel inspiratie door jou.

    liefs mel

  16. Als eerste: dikke pluim voor je persoonlijke verhaal! Ik weet zeker dat je hier anderen mee helpt! Dan: ik realiseer mij eigenlijk nu pas na het lezen hoe ‘levensbedreigend’ een eetstoormis echt kan zijn. Bij onze stichting, Topsport for Life, helpen wij mensen die levensbedreigend ziek zijn door met hun te sporten, te lachen, te huilen, te genieten, dus door gewoon SAMEN te leven en er voor elkaar te zijn wanneer een ander het moeilijk heeft en het lijf niet wil. Inclusief persoonlijke begeleiding, en als het moet ‘tot en met het laatste fluitsignaal’. Ik denk dat jij Rose in je moeilijkste periode er helaas alleen voor stond en niemand jou begreep, en jij jouzelf misschien ook niet?
    Wij helpen nu heel veel mensen, maar gek genoeg niemand met een eetstoornis. Wel mensen met kanker, spierziekten zoals ALS en MS, hersenziekten, etc. Ik wil je graag uitnodigen om hier eens over na te denken. Misschien kunnen we samen wel iets betekenen voor deze groep mensen die heel ernstig ziek zijn zonder dat ze het zichzelf realiseren?

    Groetjes!
    Miel

  17. Lieve Rose,
    Wat een mooi artikel heb je geschreven. Een vriendin van me deelde het op Facebook en ik heb het in de trein zitten lezen met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel door jouw eerlijkheid. Ik herken mezelf in veel dingen, hoe je vertelt over je eetstoornis. Ik heb zelf vanaf mijn 12e te kampen gehad met een eetstoornis en heb recentelijk het besluit genomen lief te zijn voor mijn lijf, hoewel dit heel moeilijk is. Ik wil je bedanken voor je artikel. Ik ga het uitprinten en bij me dragen voor de momenten dat ik even niet meer weet waarom ik het doe. Dankjewel rose je hebt me echt geïnspireerd.
    Liefs, Lisa

  18. “Ik kan – gezien mijn maten – met enige zekerheid zeggen dat ik een peer ben.” En toch, op de foto zie ik en vrouw met het lichaam van en vrouw. Geen peer te bekennen! 😉

    1. hahaha een peer is een lichaamsvorm. Er is de peer, de appel, de wortel en nog wat vormen. De vorm zegt overigens niets over de maat. Er zijn dunne peren en dikke peren en alles ertussenin.

      1. Weet ik wel. Ik bedoel eigenlijk dat die fruit-associaties toch al snel dat beoordelende hebben dat het lastig maakt gewoon je lichaam te zijn.

  19. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
    Zwemmen, hardlopen en fitness. Pas sinds 2009 voorzichtig mee begonnen, langzaam gaan afvallen en sporten leuk gaan vinden.

    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
    Onbeschoft is te zacht uitgedrukt en ga het hier ook niet zeggen. Ik ben wel goed bezig om mijn zelfhaat om te draaien.

    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
    Mijn zus (9 jaar ouder) was extreem dun en ik voelde mij altijd dik naast haar.

    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
    Alles klopt qua drie benen maar het voelt nog niet zo, ben op de goede weg.

    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?
    Ik heb mijn buik gevoeld/gestreeld.

  20. 1. Welke stoere dingen kan je lijf allemaal?
    Mijn stoere lijf heeft 2 kinderen gebaard en gevoed en ontzettend veel aan sport gedaan. Nu kan mijn lijf nog steeds vreselijk lekker dansen, verleiden, knuffelen, liefde geven en ontvangen.
    2. Zijn er dingen die je over jezelf zegt die ronduit onbeschoft zouden zijn als je het over een ander zou zeggen?
    Niet zo zeer over mijn lichaam, maar ik noem mezelf vaak een trut of k*twijf of een slappeling.
    3. Waar komt jouw norm vandaan, wie is jouw schoonheidsideaal?
    Vroeger was mijn zus mijn schoonheidsideaal. Slank (mager) maar met billen, zonder putjes en kwabben, lange benen, lange haren. Nu zie ik gelukkig veel meer manieren om mooi te zijn.
    4. Is er op dit moment nu echt iets wat voor geen meter klopt aan je lijf? Drie benen ofzo?
    🙂
    Niet meer dan een ingescheurde teennagel.
    5. Heb je al iets liefs gedaan voor je lichaam?
    Vandaag? Me laten knuffelen door vriend en kinderen, douchen met superzachte crème, gezicht goed verzorgd. En veel kopjes thee voor mijn zere keel.

    Wat een mooie blog, dank je wel!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.