Waarom moeten vrouwen altijd lief of vriendelijk kijken?

bokshandschoenen

Het moet maar eens klaar zijn met die goedbedoelde opmerkingen over hoe wij kijken tijdens de training. En wat “men” denkt dat we dan uitstralen. Vriendelijk glimlachen als je loei fanatiek tegen een bokszak aan ramt? Of een gezellige blik terwijl je half dood gaat tijdens een onmogelijke krachttraining? Dikke doei, dat vergt opperste concentratie en een bijpassend gezicht!

Na afloop van de les komt de man die op de bokszak naast mij trainde naar me toe. ‘Wat keek jij boos naar mij zeg!’ zegt hij. Ik ken hem niet, volgens mij was hij vandaag voor het eerst. Dan is het niet leuk als je het idee hebt dat iemand je kwaad aankijkt, dat voelt niet echt als een warm welkom natuurlijk. Dus ik verontschuldig me en maak een grapje.

Zo woest als Anabole Annie

En tegelijk voel ik me ongemakkelijk. Deze les betekent meer voor me dan gewoon een uurtje bokszaktraining. Omdat ik snel ben afgeleid probeer ik me juist in deze les extra goed op mijzelf te focussen. Niet nadenken, uit mijn hoofd komen, voelen. Het enige dat telt is deze hoek, deze trap. Hoe sta ik, draai ik goed in, plaats ik die leverstoot goed? Het lukt niet altijd om in de juiste flow te komen, maar áls het lukt dan is het een soort meditatie en bestaat er niets anders dan die bokszak en ik. Dit was zo’n les.

Er zijn wat foto’s van dit soort momenten en dat zijn niet de meest charmante kiekjes die van mij gemaakt zijn. Op een ervan lijk ik een kruising tussen Anabole Annie en Bokito met bokshandschoenen aan. Op de ander kijk ik woest over mijn ingetapete, gebalde vuisten naar een denkbeeldige tegenstander. Er is een filmpje waar ik, tot aan mijn middel in een ijskoude stinkende sloot, mijn trainer uitkaffer. En eentje waarin je me hoort schreeuwen als een of andere barbaar op het moment dat ik 120 kilo deadlift.

>>Kickboksen is de sport van Mieneke

Het zijn de foto’s en filmpjes waar ik het meest trots op ben. Die me er van overtuigen dat ik echt wel een beetje een sporter ben. Dat ik wat vóórstel, ondanks dat ik pas na mijn 40e echt fanatiek ben gaan trainen. Die me verzoenen met het feit dat ik nooit een strak lichaam zal hebben en me trots maken op mijn supersterke lijf. Al die foto’s en filmpjes maken dat ik niet kijk naar die vetrol maar trots ben op mijn bezweette hoofd. Het kletsnatte shirt, de concentratie in mijn ogen en de prestatie die ik daar lever.

vrouw traint in de boksring

Als je echt hard traint, zie ik dat aan je gezicht

En door zo’n opmerking, onschuldig en goedbedoeld, laat ik me dan idioot genoeg toch uit mijn balans halen. Gelukkig maar voor even en dat is ook winst. Er was een tijd dat ik me elke opmerking vreselijk aantrok. Nu denk ik eerst na over wat er werkelijk wordt gezegd. Om vervolgens te constateren dat ik me niet moet aanstellen. En dan leg ik het naast me neer.

>>Kickboksen voor vrouwen is heel normaal

Een paar dagen later krijgen we met de hele Thaiboks-groep op ons lazer van de trainer. Niet iedereen geef alles wat hij heeft. ‘Als je echt hard traint, dan zie ik dat aan je gezicht’ zegt hij.

Is mijn sporty bitch face toch nog ergens goed voor 😉

Osu!

Strong is Beautiful ketting

2 Comments
  1. Ha zó herkenbaar….. Ik ben ook een halve marinier als ik aan het liften of hardlopen ben. Ik vraag me ook altijd af hoe het andere vrouwen lukt om er als een soort barbie uit te zien aan het einde van de training, respect hoor! Mijn haar kletsnat, fanatieke blik in mijn ogen en zweetplekken op borst, rug en onder mijn oksels. Go hard or go home…. En net als jij ben ik dan ook trots op dat warme, gloeiende gevoel in mijn lijf van de training en vind ik dat belangrijker dan hoe ik er uit zie. Lekker door blijven gaan…..

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.