Van uitdaging naar gewoonte, met een vleugje twijfel

vrouw met overgewicht wandelt om gezond te worden

Weet je nog, Barbara? De mevrouw van over de 100 kilo die letterlijk stap voor stap wandelt naar een gezond lichaam? Wat zijn we blij met haar openhartige blogs waarin ze ons ook meeneemt in haar twijfel en onzekerheid in haar weg naar een gezond lichaam.

Met verbazing heb ik de reacties op mijn vorige blog zitten lezen op de Facebook-pagina van SVS. Wat een support! Ook in de Stoere Vrouwen Sporten groep: wat een liefde en wat ontzettend mooi hoe er tegen een gezamenlijk doel wordt aangekeken: een gezond lichaam, een betere conditie.

Er zijn veel momenten in mijn leven geweest dat ik mij alleen voelde, buitengesloten. Niet bij deze groep! Als voormalig 165 kilo wegende dame en beginnend wandelaar vind ik hier, juist hier aansluiting. Het zegt iets over mij, én het zegt iets over de groep.

Want voor mij betekent het de bevestiging voor iets waar ik in ben gaan geloven: dingen gebeuren met een reden, en voor alles is een tijd en een plaats. Dit is mijn tijd om me onder jullie te mengen en me te focussen op dat wat ik altijd ambieerde. Waar ik talloze malen aan dacht, maar waar ik voorheen de kracht en wellicht de moed voor mistte: een gezond lichaam.

 

Mijn doel voor 2018

Het voorjaar en de zomer liep ik, kilometer na kilometer. steeds verder out of my comfortzone en steeds een stapje verder uit de voor mij bekende wereld. Wandelen werd een deel van mij. Mijn benen wenden aan de zes-kilometer, die ik bijna dagelijks minimaal aflegde. Mijn benen misten het gevoel van inspanning als ik een dag niet liep. Ze wilden in beweging blijven, zo leek het.

Zo werd wat eerst een uitdaging voor mij was, een gewoonte en deel van mijn leven.

En toen werd het herfst. Eind september bemerkte ik ineens dat de regen, de wind en het feit dat ik niet meer op mijn geliefde Teva’s kon lopen een reden waren om thuis te blijven. Ik gebruikte het als excuus. Middagen waarin bewegen centraal stond, veranderden in middagen die ik thuis achter de laptop zat te schrijven. Een kop groene thee binnen handbereik, het geluid van de regen die tegen de ramen kletterde op de achtergrond.

Al met al duurde het een week. Toen had ik genoeg van mijn gebrek aan ruggengraat, het gebrek aan motivatie. Ik begon na te denken over een manier waarop ik mezelf kon motiveren door te laten lopen in de minder mooie periode van het jaar.

 

Het borrelen

Het begon tijdens een treinreis: het borrelen om iets te doen wat ik nog nooit eerder deed. Ik besloot dat ik mee wilde gaan doen aan een georganiseerde wandeltocht. Dat ging mijn doel worden! Dat zou mijn manier zijn om de herfst en de winter door te gaan met lopen!

Waarom zou ik niet een tocht gaan maken? Mijn plan de campagne was om dit ergens in het voorjaar van 2018 te doen. In mei-juni misschien, of in het najaar. Twintig kilometer, misschien vijf erbij op zijn max. Ik stuurde een appje naar Marije, mede-blogster op SVS  en partner-in-crime in honderd andere projecten: ‘Dit gaat mij aan het lopen houden de komende maanden!’

Nog voor ik aan de terugreis was begonnen ontving ik bericht terug:
‘Zandvoort! 30 km! 24 maart 2018!’

 

Confrontatie met het ongeloof

Ik weet nog dat ik moest lachen om het berichtje. Zowel het aantal kilometers als de datum kwamen niet overeen met het doel dat ik mezelf had gesteld. Op dat moment was er daadwerkelijk nog sprake van twijfel. Twee minuten later was de twijfel om deze uitdaging aan te gaan verdwenen.

Wat gebeurde er in die twee minuten?

Ik werd geconfronteerd met ongeloof. Iemand die mij recht in mijn gezicht zei dat ik dit niet zou kunnen, voor een teleurstelling zou komen te staan omdat ik het niet zou gaan redden.

Ik snap de gedachte die mogelijk op zal komen; is het niet een manier om je juist te motiveren? Zeggen dat je het niet kan, zodat je er voor de volle 100% voor gaat? Een soort van pedagogisch spelletje…

In alle eerlijkheid kan ik je vertellen dat dit niet het geval is. De persoon van wie ik steun en support verwachtte bleek degene te zijn die geen vertrouwen had in de capaciteit van mijn lijf. Het deed pijn, on-ge-love-lijk veel pijn. Vertrouwen dat zich de laatste maanden had opgebouwd wankelde, hete tranen in mijn ooghoeken, aan mijn ademhaling merkte ik dat ik op de grens stond van standje paniek. De manier waarop het ongeloof werd uitgesproken zette mijn wereld op zijn kop.

 

Geen geloof in gezond lichaam

Het niet-in-mijzelf-geloven is een rode draad door mijn leven geweest. Ik probeer het terug te traceren. Zeker vanaf een jaar of acht, ik denk zelfs langer. Iemand waarvan ik hoopte steun te ontvangen gaf nu aan: ’Ik geloof niet in jou!’.BAM! Met een ademhaling die ik wanhopig onder controle wilde krijgen probeerde ik te beredeneren: Als ik 8 maanden geleden had gezegd dat ik 40 kilo zou afvallen dan had ook niet iedereen mij geloofd, ook dat deed ik.

Ik probeerde wat ik kon om het ongeloof om te keren naar iets positiefs, voor mezelf. Het lukte niet. Dit was een keiharde klap in mijn gezicht. Je bent niet goed genoeg! Twijfel over wie ik daadwerkelijk ben. Ben ik een winnaar in het leven? Of laat ik mij wederom klein houden door het gebrek aan verwachting en geloof van een externe partij? Wat moet ik doen, om vertrouwen te winnen? Mensen doen geloven dat er echt veranderingen hebben plaatsgevonden. Met mijn lijf, maar ook met mijn mindset.

 

De survivor herrijst

Met een nog trillende ademhaling trek ik mijn schouders naar achter. Herhaal voor mezelf dat ik in het Hier en Nu ben en dat ongeloof van een ander me niet meer kan raken nu. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn ademhaling tot deze weer gestabiliseerd is. Niemand zal mij vertellen wat ik niet kan. Ik kan alles, of ik laat me in ieder geval niet tegen houden in de poging om dat te bereiken. Hoe harder een ander zal roepen, mij zal limiteren, hoe harder ik zal vechten. Dat is wat een leven lang in ongeloof in mij heeft losgemaakt: De survivor.

Terwijl ik in de trein zit om aan mijn terugreis te beginnen, scroll ik de berichtjes door die Mye mij heeft gestuurd in tussentijd. Zij gaat nog helemaal op in het mij willen overhalen om de uitdaging aan te gaan om die 24e van maart De 30 van Zandvoort te gaan lopen.

Een glimlach om mijn lippen door haar ontembare enthousiasme. Ze heeft zelfs besloten mij dit evenement cadeau te doen voor mijn verjaardag, drie dagen voor de tocht, door het inschrijfgeld voor mij te betalen.’Echt! Jij kunt dit!’ luidt het laatste bericht.

Ik typ:
’Het is goed, doe geen moeite meer.
I’m in!

Met de glimlach nog op mijn gezicht druk ik op ‘Versturen’…

Stoere Vrouwen Sporten TRUI – voorverkoop t/m 15 december

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.