In onze Stoere Vrouwen Sporten Groep op facebook bespraken we een tijdje geleden hoe iedereen sport: alleen, in groepsverband, met een trainer of een combinatie? Dat is precies het dilemma waar Lizanne al een tijdje mee worstelt. Welke manier van trainen past nou het beste bij haar huidige manier van leven?

 

Hoe het was

Toen er nog geen mini-mensje in mijn leven was, sportte ik wanneer het me uitkwam. Ik zorgde altijd dat mijn werk af was en ging dan lekker een uurtje de sportschool in. Meestal trainde ik dan alleen en zat ik helemaal in m’n eigen wereld, al probeerde ik het wel zo te regelen dat ik ook één keer in de week een training van Tanja had zodat ik weer wat inspiratie en motivatie had.

Dat werkte voor mij heel goed. Eén keer in de week werd ik flink uitgedaagd en deed ik nieuwe dingen, de andere twee keer deed ik wat op dat moment paste. Voelde ik na drie squats dat het geen squat-dag was? No problem, dan verzon ik iets anders. Of andersom: plakte ik er stiekem nog een herhaling achteraan met wat extra kilo’s, gewoon, omdat het zo lekker ging.

 

Wat er niet lekker ging

Toen kwam kleine Floris en lag ik er een poosje helemaal uit. Het leek me niet zo moeilijk om te kunnen blijven sporten, als m’n lijf maar weer fit was. Maar ja, de realiteit bleek toch anders. Ik besloot te kijken of sporten op maandagavond iets voor mij zou zijn. Lekker aan het begin van de week, een avond waarop we zelden iets anders hebben dus dat moest haalbaar zijn vond ik.

Tot ik mezelf ongedurig en rusteloos terugvond op de maandagmiddag. Elke keer weer bleek ik de hele dag al rekening te houden met het feit dat ik ’s avonds stipt om zeven uur nog een uurtje wilde knallen. Omdat mijn energie maar beperkt is, hield ik me overdag al bewust rustig om ’s avonds nog fit genoeg te kunnen zijn voor dat uurtje. Maar ja, bewust rustig doen, resulteert dus juist in een enorme onrust. Dat werkte dus niet echt fijn.

 

Poging twee

Daarop besloot ik in te zetten op de donderdagochtend. Tegenwoordig heb ik de hele donderdag oppas, dus dan moet een uurtje sporten om 9 uur wel lukken leek me. Op zich ging dat ook goed, ware het niet dat er ook nog 1001 andere dingen in m’n agenda opdoken.

Een boekpresentatie aan de andere kant van het land, zodat ik ’s ochtends trainen wel kon vergeten. Een sportevenement waar we waren uitgenodigd, ook energieslurpend genoeg om dat sporten ’s ochtends maar uit m’n hoofd te zetten.

En zo bedacht ik me dat ik hard op weg was om onderuitgezakt en uitgeblust op de bank te eindigen. Iets wat ik absoluut niet wil, omdat ik de laatste jaren juist ervaren heb hoe blij ik word van bewegen.

 

Het compromis

Dus besloot ik om toch maar te gaan sporten op momenten dat het zo uitkwam. Ik besloot het hardlopen weer op te pakken. Dat heb ik de afgelopen jaren vaker gedaan en dat was niet altijd succesvol. Maar nu ken ik Nel van Born2Run, hardlooptrainster en iemand die mensen doorziet.

Dus haar eerste opmerking was dat ik me vooral aan het schema moest houden, niet stiekem wat minuutjes extra door moest lopen aan het einde en dat ik niet vaker moest gaan lopen dan mijn lijf aankan. En warempel! Inmiddels ben ik twee weken bezig en beide weken ben ik drie keer wezen lopen. Dan zit ik ’s avonds op de bank te kijken naar man en zoon die zich samen vermaken en denk ik: hééé, het komende halfuur hoeven we allemaal niks, ik ga gauw even lopen! En dat werkt dus hartstikke goed. Nog gezellig ook, want de hond rent lekker met me mee.

 

Conclusie

Voor mij is de conclusie dat het op dit moment goed werkt om het hardlopen vol te houden, omdat ik dat vrij gemakkelijk even tussendoor kan doen en het in rust en stilte in m’n eentje kan doen. Ik hoef me niet de hele dag rustig te houden, omdat ik vooraf al weet hoe laat ik moet trainen. Er moet namelijk niks meer.

Als ik een nacht slecht heb geslapen of met een gammel hoofd rondloop, dan kan ik zonder schuldgevoel zeggen dat het rustdag is. Ik hoef er niets voor af te zeggen. Het lopen kost natuurlijk wel energie, maar het lijkt erop dat ik op een dag best nog iets anders kan ondernemen na een loopje. Dat is met een krachttraining wel anders, dan moet ik echt rust inplannen om de rest van de dag nog aan te kunnen.

Komende weken hou ik het lopen er dus maar in, met hopelijk ook regelmatig een krachttraining erbij. En dan maar weer kijken hoe dat gaat…

Running is my freedom TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 oktober

 

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.