Oké, ik geef het toe: ik ben zenuwachtig voor de Ironman Zürich. Ja, nu al! Het duurt nog 5 weken en 5 dagen tot de start van mijn vierde hele triathlon (3,8km zwemmen-180km fietsen-42,195km hardlopen). Hoe dichter ik bij de datum van 27 juli kom, hoe onzeker ik word. Heb ik wel genoeg getraind, kan ik nog genoeg trainen, kan ik ‘het’ überhaupt wel…? Allemaal zinloze vragen die door mijn hoofd spoken.

 

Als ik onzeker word, dan ga ik mezelf met anderen vergelijken. Elke keer vraag ik mezelf weer wat dat voor nut heeft. Ik wil mezelf helemaal niet vergelijken met anderen. Ik doe deze sport omdat ik het leuk vind en voor mezelf. Ik hoef niet zo nodig de competitie met anderen aan te gaan en zeker niet op deze lange afstand. Wordt vergelijken met anderen dan een soort meetpunt voor mezelf? Bevestiging zoeken dat het goed gaat? Of om te kijken of ik goed ‘op schema’ lig? Maar wat is ‘op schema’ liggen? Steeds sneller worden dan anderen of mezelf juist fitter voelen en zelfverzekerder worden over mijn eigen kunnen? Ik weet het antwoord nooit als iemand de vraag stelt of ik goed op schema lig. Ik weet wel dat ik van mijn eigen kunnen uit kan gaan, want die is goed genoeg.

 

Ik heb bedacht dat er drie soorten trainingen zijn: 1. Trainingen die niet zo lekker gaan, 2. trainingen die supergoed gaan en 3. gewone trainingen. En juist die eerste twee soorten maken dat ik zenuwachtig word. Als het heel slecht gaat krijg ik twijfels over of ik het nog wel kan, of ik mijn persoonlijk record wel kan verbreken, of ik de finish wel haal… En als het heel goed gaat komen de twijfels over of ik niet nu al piek, of het een per ongeluk goede training was, of dat ik het volgende week misschien niet meer kan…

Om gek van te worden soms. Herkenbaar?

 

Chrissie Wellington (viermaal wereldkampioene Ironman Hawaii) schreef in haar boek: “Some sessions are stars and some sessions are stones, but in the end they are all rocks and we build upon them.” Dat vergeet ik wel eens. Want ondertussen worden die supergoede trainingen steeds meer gewone trainingen en de hele slechte trainingen? Ja, die zijn er ook. Die horen er bij en zijn de rotsen waarop ik bouw. Als het mentaal niet zo goed met mij gaat, dan is een gewone training al snel betiteld als slecht. Sorry lief vriendje en lieve vrienden en vriendinnetjes voor het aanhoren van mijn twijfels en onzekerheden.

Ik ben geen machine met een aan- en uit knop. Ik ben een mens, een vrouw, met haar onzekerheden en helaas een lijf wat niet altijd meewerkt. Maar ondertussen ben ik ook megatrots op mezelf. Ik heb toch weer de stap genomen om te trainen voor een hele triathlon. En dit keer ga ik niet alleen om te finishen, want eigenlijk weet ik dat ik dat wel kan, maar wil ik mijn pr verbeteren! 11:55:13 be prepared to be lost in the future!

 

IMG_20140610_122751Ik ben Maryvonne en stond in 2012 aan de start van de Long Distance in Almere. Dat is een triathlon en het was heel gaaf! Ik heb er ontzettend van genoten en  ben nog meer uitdagingen aan gegaan. Zoals de Challenge Roth en de Challenge Almere-Amsterdam. Deze wedstrijden waren allebei op hun eigen manier ook bijzonder.  Bij beide wedstrijden heb ik mentaal leren veren en relativeren; dankbaar dat ik dit allemaal kan, want voor 2014 staat de Ironman in Zurich op het programma.

2 Comments
  1. Heel herkenbaar! Ik had deze twijfels ook vorig jaar bij mn 1e hele triathlon. En wat was het gaaf om te finishen. Veel succes met de laatste loodjes. Je kunt het!!!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.