Cani-Cross, lekker met je trouwe viervoeter genieten de buitenlucht. In je eigen tempo, een mooie tred en naast je De Viervoeter die dankzij de specilale Cani-Cross riem die om je middel zit ontspannen met je meerent. Cani-Cross, hardlopen voor hond en baas.

Een vriendin van me noemde het ooit ‘Total Database Dump’ ofwel TDD. Mensen met TDD leren net als elk ander mens door de ervaringen die ze gedurende de dag opdoen. Waar een normaal mens deze ervaringen opslaat en steeds meer ervaren in het leven staat, lijk een TDD-er elke les zeker twintig keer opnieuw te moeten leren. Alsof hun harde schijf elke avond opnieuw gewist wordt. TDD dus. Het is geen echte stoornis hoor, maar gewoon iets wat mijn vriendin verzonnen heeft. Alleen TDD slaat echt wel een beetje op mij. Ik kan rustig stellen dat ik een TDD-er ben.

Het is donderdagavond, ik ben net terug van hardlopen. Omdat ik het zo druk heb – met o.a. de site, workshop en clinics die ik geef, het boek wat ik schrijf en de hardlooptraining van vanavond – combineerde ik de hond met mijn training. Gina is een klein hondje en kan niet zo ver, maar ik wil toch een klein rondje in een laag tempo doen, dus uitgeput zal ze wel niet raken.

Een rustig training dus. Lekker hardlopen met de hond.

En hoe het mogelijk is dat ik Hondje Gina associeerde met rustig hardlopen weet ik niet – de oorzaak zal in mijn TDD liggen – want vanaf de eerste meter deed het beest weer wat ze altijd doet. Zodra ik mijn TomTom aanzet krijgt ze een soort manische blik in haar ogen. “Rennen, rennen, rennen, we gaan rennen, rennen, rennen, ja, ja, jaaaaaa!” lijkt ze te denken en als een sprinter schiet ze er van door. Ze vergeet dat ze aan de riem zit en door haar snelheid knalt deze op spanning en de hond vliegt bijna door de lucht door de zwiep die ze zichzelf geeft.
Maar dat deert het hyperactieve beest niet. Haar voeten landen op de grond, haar ogen puilen nog iets verder uit en haar pootjes zetten zich nog harder in om te rennenrennenrennen. Ze begint te hijgen en trekt harder aan de riem. En dan gebeurd het; ik versnel en pas me aan. Het kleine hondje bepaalt het tempo en mijn loopje is alles behalve ontspannen.

Dan lijkt het fijn te worden, ik vind mijn ritme en mens en hond lijken even gezamenlijk op te gaan. Even ja, want Hondje Gina ruikt iets en gooit abrupt de rem erop. Met een knal komen we tot stilstand en Gina draait om een paaltje heen. Snuffelen, krabben, ruiken, draaien en nog een keer. Het duurt lang.

“NU!” roep ik met een boze stem en Hondje Gina gaat plassen. Ze is klaar en we gaan verder met onze training. Als is het ritme van net helemaal weg. Gina trekt weer, de ogen puilen uit, ze hijgt en doet de volledige routine. Ze ziet het paaltje niet en heeft niet in de gaten dat als zij aan de ene kant en ik aan de andere…. klang! We botsen tegen de paal op. Ik vloek en we gaan verder. Inmiddels vind ik mezelf geen leuk mens meer, waarom gun ik dat arme hondje haar uitje niet?

En dan vinden we ons tempo weer, Hondje Gina gaat rustiger lopen en de ogen puilen minder uit. Ze kijkt nog wel met een manische blik om zich heen en hijgt, maar fysiek lijkt ze vermoeid te raken. We lopen lekker. Ik durf te ontspannen ik heb alles onder controle en overweeg zo’n handige Cani-Crss riem te gaan kopen.

Lekker ontspannen lopen met mijn viervoeter.

En dan…

Ineens….

STOP!

De viervoeter ruikt …. iets! Alweer!

Gewoon iets en de hele wereld staat stil, ik zelf ook. Hondje Gina moet namelijk weer snuffelen en neemt haar tijd. En dan als we weer gaan lopen gaat ze weer te snel, ik hervind mijn tred en pas me aan aan haar tempo. De ogen puilen uit, de riem staat strak, maar we gaan weer door. Ik weet namelijk dat ze na twee kilometer ineens crashed, dan gaat ze sjokken en wandelt ze rustig.

Vol vertrouwen ga ik door, vergetend dat ik aan TDD lijd. Vergetend dat hardlopen met Hondje Gina geen succes is. Want als ze zachter gaat lopen doet ze dit meestal zigzaggend voor mijn voeten.

En inmiddels ben ik thuis met op mijn knie een schaafwond, een gat in mijn broek en het besluit dat ik nooit maar dan ook nooit meer met die hond aan de lijn rennen ga. En Hondje Gina? Die ligt te slapen. Nu maar hopen dat ze haar lessen van vandaag niet vergeet, zodat we de volgende keer echt ontspannen kunnen sporten…

TDD… wedden dat ik volgende maand weer lekker met haar ga sporten?

Hardloopaanbiedingen.nl | hardloopaccessoires

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment
  1. Zou dat Canicrossen niet ook iets zijn wat mens en dier moeten leren? Met mijn hond heb ik gerend maar dan liep zij los. Nu kan ze niet meer mee, jammer genoeg. Maar als ik een nieuwe hond krijg wil ik daar zeker mee gaan cani crossen. Volgens mij zou je een hond moeten kunnen leren dat ze bijvoorbeeld niet aan de riem trekt, een constant tempo aanhoudt en dat het nu werktijd is en geen snuffeltijd. Tzt ga ik me daar eens in verdiepen 🙂 Voor nu wens ik je veel succes, met het rennen en met je TDD 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.