Ik ben me dit weekend rotgeschrokken. En wel om twee dingen die ik op internet tegenkwam. De eerste was het filmpje van een Keniaanse marathonloper die bijna dood ging terwijl hij over het parcours strompelde. De ander was een blogpost op Girlslove2run over de ultraloop waar één van de girls aan meedeed. Het meisje deed dit met een slechte voorbereiding, een blessure en een handje pijnstillers.

 

Toen ik een paar weken geleden moest beslissen of ik nu wel of niet de IJsselloop ging lopen, heb ik even contact opgenomen met de sportarts. Ik was verkouden en had daardoor veel last van mijn astma. Mijn rusthartslag was in orde en hoewel ik wel hoestte kon ik toch starten, maar dan wel onder de voorwaarde dat ik héél rustig zou lopen.

Ik heb het geweten, het was een zware loop, vanaf kilometer drie was ik al klaar en toch liep ik door. Aan het eind kon ik me niet meer inhouden en heb aangezet. In de week erna voelde ik me niet lekker. En nam een besluit: de volgende keer start ik niet.

 

Maar ja, wij sporters willen zo graag, misschien wel te graag.

 

Mijn leven als sporter en schrijver ben ik begonnen op een racefiets. Ik keek naar de Giro en de Tour de France en schreef voor Fietsmagazine, Fietssport, Grinta en de KNWU. In die sport schrok ik weleens van wielrenners die koste wat het kost de finish wilden halen, maar nog erger schrok ik van de amateurs die het extreme afzien van de profs als standaard norm zagen. Fietsen met een gebroken arm is de norm niet. Een wedstrijd rijden terwijl je aan de dunne bent ook niet en na een valpartij met verband op je gezicht … ook niet!

In tegenstelling tot de profs sport ik voor mijn plezier en voor mijn gezondheid, natuurlijk loop ook ik het risico op blessures, maar koste wat het kost de finish willen halen? Zelfs als ik mezelf daarmee schade kan toedoen? Nee, dat past niet bij mijn idee van sport en gezondheid. Het is volgens mij ook niet iets wat we toe moeten juichen en al helemaal niet iets waarmee wij – schrijvers over sport en bloggers – mee moeten koketteren.

 

Dat brengt me bij de twee dingen die ik dit weekend zag. Allereerst bij Francien van Girlslove2run. Dat ze mee mocht doen met de loop in Afrika was natuurlijk een buitenkansje. Eentje die ze in al haar leuke, vrolijke, enthousiasme vast met twee handen heeft aangepakt, maar ook kans of uitdaging waar ze misschien twee keer over na had moeten denken. Want let’s face it, een ultraloop van 56 km is niet iets wat je zomaar even doet. Het vraagt om een goede voorbereiding en absolute toewijding.

En misschien vraagt het vooral om de moed om niet te starten als je er niet klaar voor bent. En helemaal als je een blog hebt en beginnende hardloopsters inspireert tot sporten. In iedergeval vraagt het niet om lopen op pijnstillers en al helemaal niet op de manier waarop de trainer van Francien het beschrijft: “De eerste 29km verlopen prima. Hoewel Francien wel wat pijn heeft aan haar knie, is de pijn nog niet onoverkomelijk. Desondanks besluit ze een pijnstiller te slikken… dat ze de pijnstillers ook gebruikt als doel op zich: ‘als we boven aan de berg zijn, neem ik er weer eentje’.”

Op haar site wordt Francien gecomplimenteerd om haar doorzettingsvermogen, lezeressen voelen zich geïnspireerd en zeggen haar als voorbeeld te zien. Op de achtergrond en op sociale media hoor ik een ander geluid. Sommige hardlopers zijn boos op de bloggende twintiger. Welk beeld zet ze hier van de sport neer? Wat communiceert ze aan haar volgers? Is dit het voorbeeld wat ze geven moet?

Ik denk dat het meisje in haar vastberadenheid haar doel te halen daar niet over na heeft gedacht.

 

Sporters moeten soms beschermd worden. Het valt me tegen dat haar trainer dat niet gedaan heeft. Want wat is nou eigenlijk het verschil tussen een trainer die zijn authoriteit niet gebruikt om een pijnstillers slikkend ultralopend meisje niet tegenhoudt en de man die Eliud Magut toeriep te finishen en hem zo bijna de dood in joeg?

 

Beide zijn in ieder geval geen reclame voor de sport. En al helemaal geen voorbeeld.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

18 Comments
  1. De finish halen is leuk en een echte uitdaging, maar doe het dan wel verstandig! Bij mij is hardlopen met pijn of met pijnstillers een “not done” en ik hoop ook niet dat mensen het beeld van per se de finish halen met pijn gaan overnemen. Je hebt maar 1 body, take care of it!!

  2. Het is inderdaad not done en ik ben blij dat er eindelijk iemand is die dit schrijft. Misselijk word ik van alle likes op dat verhaal over die wedstrijd. Snappen die mensen niet dat pijnstillers tijdens het sporten ongezond zijn?
    Goed ook wat je zegt over het misplaatste beeld van de norm. Afzien ja, te ver gaan nee. En al helemaal niet als je zo slecht getraind bent. Het is net zo een farce als toen Erben Wennemars de marathon ging doen. Dezelfde arrogantie. Oh dat doe ik wel even terwijl iedere ander er keihard voor traint.

  3. Hai stoere vrouwen,
    ik lees jullie site met veel plezier omdat jullie informatie brengen met humor. Ik loop al jaren en richt mij sinds vijf jaar op de ultra’s. Dank voor jullie artikel, ultra’s die Je Inderdaad niet eventjes en deze dame bezorgd ons een slechte naam en schept een gevaarlijk beeld. Pijnstilling en sport? Doe het niet!Zeker niet als ik lees dat de pijn meeviel en de Trainer het onverstandig vindt.

  4. Kunnen jullie ook vertellen waarom het precies slecht is. Ik wil wel weten wat de risico’s zijn, want ik hoor het wel vaker hoor dat mensen even een paracetamol of ibuprofen nemen. Zelfs om de verzuring minder te voelen.

  5. Nou, ik ben altijd van mening dat als je bv hoofdpijn hebt, dat vaak met een reden is. Een seintje dat je rustig aan moet doen en niet verbloemen met een pilletje.
    Ik heb reuma en (oa) een versleten rug. Ik heb met dwang en volle tegenzin geleerd om naar mijn lichaam te luisteren. Maar ik weiger op te geven. Ik sport veel, dat maakt mijn lichaam sterk. Maar ik ga en kan niet meer tot het naadje.
    Ik sport beperkt, aangepast en voorzichtig. En dat is het tegenovergestelde van hoe ik vroeger sportte.
    Het is niet anders. Ik ben blij dat ik nog kan wat ik nu doe en ik geniet er nu van. Want morgen, volgende week of volgend jaar zou het wel heel anders kunnen zijn.
    En ja, ik slik standaard pijn medicatie. Maar nooit strak voor het sporten en al helemaal niet tijdens. Als ik zoveel pijn heb dat ik meer nodig heb dan mijn standaard, dan haak ik af. Want dán pleeg ik roofbouw op mijn lichaam . En iets wat stuk is, hoeft niet nog méér stuk…

  6. Dat is een heel slecht voorbeeld, ik ergerde me er al aan.
    Mooi visite kaartje voor Adidas, ik begreep dat dit ze meedoet op uitnodiging van hen. Laten ze een echte atleet of bloggers met een gezonde houding ten opzichte van hun gezondheid en sport kiezen!

    Anne
    marathonloopster met hart voor de sport

  7. Helemaal eens. Echt zó dom om dit soort dingen zo aan te pakken. Goed getraind is de afstand het probleem niet. Ik liep op 1 maart ook een ultra (trail) van 58 km. Ik vond het leuk, ik had het heerlijk. De kunst is om het lichaam te verzorgen en in stand te houden. Lief zijn voor het lijf, je hebt er maar één! Ik begrijp vaker niet de verhalen over ‘heroische’ loopjes die met pijn en afzien worden uitgelopen. Maar grappig genoeg reageren mensen ook ‘raar’ als je schrijft hoe fijn het liep. Dan is het bijna alsof het niet OK is dát het zo lekker en makkelijk liep allemaal. Tsja, dat zegt meer over de anderen dan over mij denk ik dan altijd maar.

    Happy (and healthy running)

  8. Mooi verwoord dit en een eye opener voor degenen ( ik val daar eigenlijk ook wel onder moet ik bekennen) die zich ook wel eens laten opzwepen door het soort “enthousiasme” van Francien, al zette ik wel enorme twijfels bij de keuze die ze maakte om pas 2 maanden voor de race besloot te starten eraan.
    Sporten moet gezond blijven en ik voel na het lezen van je stukje ook nu echt de verantwoordelijkheid die je zelf hebt om goed te zorgen voor je lijf. Alles hangt samen met een goede voorbereiding. Pijn is er niets voor niets en dit signaal onderdrukken om koste wat kost die finish over te komen is gewoonweg dom.
    Dit is echter haar keuze, zeker als we het hebben over verantwoordelijkheid; dit is de hare en heeft verder niemand iets over te zeggen. Maar post het vervolgens niet online om anderen te “inspireren”. Ik vind het een heldere boodschap van je en dapper om dit neer te zetten. Dank je wel.

    1. Dankzij het enthousiasme van de girls zijn er heel veel meiden die lekker bewegen, dat is echt goed, maar in deze is wel een slip gemaakt ja. Maar ja nogmaals, vooral die trainer had haar aan haar paardenstaart van de weg af moeten trekken. Je moet kunnen vertrouwen op je trainer dat hij je tot de beste sportieve prestaties brengt en dat was dit niet.

  9. Als fanatiek sporter ben ik vorig jaar begonnen met hardlopen. Bij mijn tweede 10 km wedstrijd moest ik ongesteld worden gepaard met de nodige buikpijn. Ik nam zoals gebruikelijk die eerste dag eenieuwe Naproxen en liep een PR. Bij mn volgende wedstrijd was hetzelfde het geval. Opvallend vond ik dat ik beide keren zo makkelijk de wedstrijd uit liep. Later hoorde ik dat er vele sporters zijn die dit standaard nemen???? In mijn opleiding tot personal trainer leerde ik vorige week dat juist deze middelen: ibuprofen en Naproxen de kans op een hartaanval tijdens een wedstrijd aanzienlijk verhogen.

    Voor mij zeer verklaarbaar, je kunt niet meer naar je lichaam luisteren en daarmee negeer je alle noodsignalen. Ik doe het iig nooit meer. Dan maar langzamer!

  10. Wat fijn dat jullie dit benoemen. Ik vond het ook dom van haar. En vond het vooral erg vervelend dat bijna iedereen het een geweldige actie vond. Maar zo las ik op de site van burgertut.nl ook een marathon verhaal. De blogger had ook een marathon gelopen, zonder voorbereiding. En dit werd ook bejubeld. Erg vreemd vond ik het.
    En dit filmpje. Wat vreselijk. Arme arme man. Ik hoop dat hij een andere trainer heeft.

  11. tijdens mijn eerste halve triathlon en vorig jaar tijdens mijn eerste hele triathlon keek ik mijn ogen uit. Deden veel van die anderen nu echt serieus pijnstillers in hun tasjes naast hun gelletjes en reepjes? Ja dus!!!!!
    IK snapte er helemaal niks van. Zo wil je toch geen wedstrijd finishen?
    Bij navraag werd er vaak gezegd: zo voel ik de pijntjes onderweg niet zo en kan ik doorgaan. Maar pijntjes onderweg zijn een signaal van je lichaam dat je het rustiger aan moet doen of even wat moet eten. Niet dat je direct pijnstillers moet pakken.
    Ik ben prima gefinisht in die races en tuurlijk had ik spierpijn de dagen erna. Maar dat hoort er dan bij.

    1. ja inderdaad Wilma en het mag toch niet de norm zijn? Als die pijntjes too much zijn sta je bij de verkeerde race en moet je niet starten denk ik

  12. De GL2R zijn hun geloofwaardigheid al enige tijd kwijt. Wij lezen het thuis alleen nog maar om even flink te kunnen lachen.

  13. Mijn ervaring is dat iedere situatie slecht is en dat ik jaren dag in dag uit over me grens van me lichaam heenging en niet op sportgebied. Het negeren van signalen van het menselijk lichaam. Not done. Als je lichaammelijk instort en ook in het ziekenhuis beland. En nog jaren nodig hebt voor recovery. Tja dan ga je je wel afvragen of over je grens heen gaan wel zon goed idee is. En nu schiet de drink reclame in me hoofd. Lmao. Over je grens heen gaan maar wel met mate lol.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.