Liever had ze meegedaan aan de eerste Women Only Strongsisterrun, maar een blessure hield Marianne aan de kant. Om het leed te verzachten, meldde ze zich aan als vrijwilliger voor de Viking Color Obstacle Run. Een beetje tegen wil en dank, maar ook een onvergetelijke ervaring!

Zes uur, de wekker gaat. Oeffff dit is vroeg! Maar ik sta op, want vandaag is de dag van de Strong Viking Color Obstacle Run. Een race van 3 (de kids run), 6 of 9 km met tientallen obstakels en natuurlijk verf, want bij deze wedstrijd kom je gekleurd over de finish. Er staan in totaal 9000 mannen, vrouwen en kinderen aan de start. En ik… ik sta daar niet tussen.

Kon je in mijn vorige blogs lezen over mijn sportieve bezigheden, blessureleed hield mij aan de kant van de eerste Women Only Strongsisterrun kon meedoen. Ik had me hier vroeg in het jaar al voor opgegeven want dat wou ik meemaken! Hoe dichterbij de datum kwam, hoe meer ik besefte dat het ècht niet ging lukken. Rennen ging amper, en dan opeens kilometers achter elkaar? De obstakels zouden geen probleem zijn met de kracht die ik heb, maar dat is natuurlijk niet voldoende. Gewoon wandelen deed al pijn! De pijn sloeg over naar m’n hart, ik zette startbewijs ter overname op internet en maakte al vlot iemand anders wèl heel blij.

Om de pijn wat te verzachten, heb ik me aangemeld als vrijwilliger van de Strong Viking Color Obstacle Run die toevallig in hetzelfde weekend is. Ik heb geen idee wat me te wachten staat als ik vroeg in de ochtend bepakt en bezakt in de auto stap om naar Nijmegen te gaan.

De adrenaline houdt me wakker, want stiekem vind ik het best spannend! Wat gaat er gebeuren? Wat is mijn taak? Wie zijn de anderen? Op het terrein meld ik me bij de plek voor vrijwilligers en al snel stromen er meer binnen. We worden ingedeeld bij een teamleider die ons een spoedcursus vrijwilliger-zijn-bij-Strong-Viking geeft:

1) deelnemers doen dit voor de lol en willen een leuke dag hebben, daar kun jij als vrijwilliger mede voor zorgen.
2) dit is de portofoon en zo werkt ie, hij is niet bedoeld om gezellig te kletsen.
3) gebruik niet je naam als je je meldt via de portofoon, maar het obstakelnummer waar je bij staat.
4) er zijn drie gradaties gewonden (acuut, spoed en zo snel mogelijk hulp) en jij bent verantwoordelijk voor het regelen van vervoer voor degenen die uit willen of moeten stappen.

Mijn plek op het parcours is bij de koeienstal, tussen de hindernis met strobalen en een betonnen muurtje in. Vanaf daar mag ik met het geloei van de koeien op de achtergrond de race van dichtbij meemaken. Na meer dan een uur klimmen de eerste snelle mannen over de hooibalen. Ze zijn gekleurd door de verfpoeder die ze bij de start over zich heen kregen. Blauw, als ik me goed herinner. Ze snellen voorbij en ik? Ik wil erachteraan! Ik wil óók klimmen en klauteren, rennen en vies worden. Nadat ik even mag balen van mezelf, verbijt ik me; mijn beurt komt wel weer. Ik troost mezelf: het vies worden gaat vandaag vast wel lukken, zo bij de koeienstal. De volgende mensen komen er alweer aan en ondanks dat ik niet mee kan doen, geniet ik ook van het plezier dat zij hebben.

Het valt me op hoe inventief de deelnemers zijn. Ze moeten over een  muurtje heen, en gebruiken een blok hout. Ik had de vrijheid gekregen om een stapel banden bij de muur neer te leggen mocht het nodig zijn en ik vond het nodig, dus sjouwen maar! Als vrijwilliger zie je echt het hele event. Vooral veel gemotiveerde sporters die hard hun best doen, maar ook pechvogels. Zoals de twee vrouwen die uit de race stappen. De één met een gekneusde voet en de ander die door een laag ijzergehalte in het bloed nu vermoeid genoeg is. Twee stoere vrouwen dus; doorlopen met een zere enkel omdat ze zo graag wil finishen en de ander die goed naar haar lijf luistert en daarom niet al haar energie reserves voor de komende dagen gebruikt.

Als de laatste deelnemer voorbij is, begint het afbouwen. Kilometers afzetlint haal ik weg. Samen met de andere vrijwilligers sjouwen we met vuilniszakken door de modder. Soms wel tot mijn kuiten in de blubber. Dat is een kant van een wedstrijd die ik als deelnemer natuurlijk nooit zie. Ik had allang thuis gezeten in mijn mooie finisher’s shirt de modder uit mijn neus en oren te plukken. Het was echt wel hard werken en afzien, maar weet je wat? Ik zou het zó weer doen en dat ga ik doen ook!

Groetjes,
Marianne

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.