Haat-liefde, dat is zo’n beetje de beste omschrijving van mijn relatie met yoga. Zodra de les is afgelopen, verheug ik me alweer op de volgende les. Tot zo’n uurtje of twaalf voor de les, dan slaat de twijfel toe en maak ik mezelf wijs dat yoga het toch niet is. Met mijn verstand snap ik absoluut wat er gezegd wordt en wat de bedoeling is, maar mijn fysiek heeft toch veelal moeite met alle houdingen. En dan is het de kunst om niet te denken ‘zie je wel, ik kan het niet’. Want yoga is niet prestatiegericht. Althans, dat zou het niet moeten zijn.

Mijn eerste yoga-achtige ervaring deed ik op tijdens de bodybalance. Och die allereerste les, wat een drama. Ik ‘moest’ perse een groepsles als onderdeel van mijn introductie bij zo’n luxe all inclusive sportschool. Mijn keuze viel op bodybalance, dat leek niet zo vermoeiend. Het was een vrijdagavond in januari, toen ik om 21:00 uur voor het eerst de groepsleszaal binnenstapte. Ik kwam er al vrij snel achter dat het misschien niet vermoeiend was, maar wel erg ingewikkeld. En die patat speciaal en dito frikadel in mijn maag maakten het er niet beter op.

Uiteindelijk groeide mijn liefde voor de balance, ik merkte dat het me inderdaad leniger en soepeler maakte. Soms was een les ook wel een worsteling, omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Dat gebeurde natuurlijk ook wel eens. Kortom: ik had al vrij snel in de gaten dat ik wel wat had met dit soort ‘body & mind’ lessen. Zweverig was het absoluut niet. Alle balancejuffen die in de loop der jaren de revue gepasseerd hebben, creëerden een ontspannen sfeer in hun les met zeker ook ruimte voor humor. Wat hadden we vaak lol als weer eens in een rare kronkel lagen.

Toen mijn super de luxe sportschool werd omgebouwd tot een Basic-Fit, was het gedaan met de gezellige groepslessen. Grappig genoeg miste ik vooral de bodybalance. Ik startte een zoektocht naar een leuke yogaschool in mijn woonplaats Ede maar kwam van een koude kermis thuis. Bij de één stond ik te jongleren op één been met tennisbalen met als doel te leren aarden. Bij de ander bestond de groep voornamelijk uit dames op leeftijd met allerlei kwaaltjes. Klagend bij een collega over het magere aanbod, vertelde zij mij over YogaMoves in Utrecht.

Na de introductiecursus probeerde ik wekelijks een les te volgen. Maar echt op mijn gemak voelde ik me als nuchtere Groninger daar niet. Volle lessen, weinig ruimte, veelal zweverig overkomende docenten, het was heel anders dan mijn vertrouwde bodybalance en de yogavormen die ik dan nog wel oké vond, sloten niet goed aan op mijn werktijden. De behoefte om te gaan, nam met de week af. Stond ik weer in de stromende regen op de bus naar het station te wachten. Nee, echt een feest was het niet en zo kwam er een vroegtijdig einde aan mijn yogacarrière.

Totdat ik op steenworp afstand van mijn werk iYoga Utrecht ontdekte. Claas en Hiske, twee iyengar docenten van YogaMoves, openden begin vorig jaar hun eigen studio. Ik besloot mijn carrière nieuw leven in te blazen en nam een proefabonnement van een maand. Binnenkort sluit ik mijn tweede jaarabonnement af, ik heb mijn yogaplek gevonden. Nog steeds is het haat-liefde dankzij mijn wisselvallig fibrolijf, en dat frustreert. Want jee, dan moet je hardop zeggen dat iets niet gaat. En hoewel het bij yoga om alles behalve prestatie gaat, wil ik toch altijd wel graag presteren.

Dat ik dus nog steeds aan yoga doe, is een prestatie op zich. Met dank aan een vervelende duimblessure heb ik het een paar weken moeten missen. Mijn doelstelling voor maart is om wekelijks een les te volgen en dat gaat best goed! Ik ben nog steeds geen glitteryogi (dank je Rhodé voor dit briljante woord) maar dat hoeft ook niet. Juist niet, vond Rose, toen zij het idee opperde om een soort ‘yoga voor dummies’ te starten. Even voor de helderheid: Rose haat yoga maar zocht al wel geruime tijd een yogameisje want yoga is hip. Tadaa, hier ben ik…

To be continued…

Liefs,

Kirsten

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.