Nu het zomer is en er veel mensen op vakantie gaan, hebben wij ook al onze mooie reizen in gedachten. Met alle bloggers bij elkaar zijn we bijna wel overal ter wereld geweest. Onze avonturier Maryvonne is bijvoorbeeld als backpacker naar Azie geweest, maar nam natuurlijk haar sportspullen gewoon mee. 

 

Zoals jullie wel weten reis ik nog wel eens af voor een triathlon of ga ik graag op een sportieve vakantie in het buitenland.
Terwijl jullie begin dit jaar in de kou zaten, trainde ik in de zon. Ik en mijn sportschoenen zijn al in de mooiste landen geweest. Maar er is één vakantie die een bijzondere plek in mijn herinnering inneemt. Jarenlang droomde ik er van: een echte reis, eentje die langer duurt dan een weekje weg. En bij voorkeur met een rugtas, als het kan.

 

Backpacken in Azië

In 2011 was het dan eindelijk zo ver: ik vertrok met mijn broer naar Thailand. Hij zou mij de eerste twee weken op weg helpen. Hij had al eerder gebackpackt en zijn ervaring kon ik wel gebruiken. We zijn in Bangkok begonnen, toen naar Chiang Mai met de bekende nachttrein en van Chiang Mai naar het zuiden gevlogen om naar Koh Phi Phi (waar o.a. de tsunami is geweest) te gaan. Die reis duurde wel een paar dagen en in die dagen werd ik steeds meer in backpacker. Mijn bezit was teruggebracht naar mijn backpack en mijn leven was verandert in ‘onderweg’.  We konden zo ‘s morgens ergens wakker worden en de volgende avond op een hele andere plek slapen. Of we brachten de nacht door in een slaapbus. Zo anders dan thuis, waar mijn bed altijd op me staat te wachten.
Vanuit Koh Phi Phi ging mijn broer terug naar huis en ik bleef alleen achter. Dat was erg spannend. Maar na een paar dagen was ik al gewend om alleen te eten, te slapen en op mezelf te zijn. Alleen zijn doet wat met je. ik merkte dat ik makkelijker contact maakte met andere mensen. Tijdens zo’n reis leer je backpackers uit de hele wereld kennen. Even maak je contact en breng je tijd met elkaar door. Totdat je weer verder gaat. Zo sprak ik met Emear uit Ierland af om een dag te gaan toeren over een eiland, was Jasmin uit Italië daar om de kerst mee te vieren en ontmoette ik nog vele anderen. Na Thailand volgde Cambodja. En daarna ben ik via Laos weer terug Thailand in gegaan.
image

Op reis met mijn hardloopschoenen

Omdat alles in een tas moet passen en je die tas ook mee moet sjouwen is het belangrijk geen onzinnige dingen mee te nemen. Ik had twee tassen, mijn grote tas met al mijn spullen en mijn kleine dagtas. Die nam ik mee als ik iets ging doen. Dan bleef mijn grote tas bij mijn slaapplek. Ik had maar tien kilo aan bagage mee. Alleen de broodnodige spullen én mijn hardloopschoenen. Die had ik mee als dichte schoenen en voor de zekerheid, want ik kon natuurlijk niet ergens heen gaan zonder er gelopen te hebben.

Op de boulevards in Phnom Pen (Cambodja) liep ik hard met Andrea uit Australië, en vanuit Vientiane (Laos) fietste ik via de bergen naar de meest mooie watervallen. Onderweg werd ik voor gek verklaard door andere toeristen. Het was een pittige tocht, maar ik vond het fijn om toch nog wat in beweging te blijven. In Vientiane heb ik ook nog hardgelopen. Dat deed ik alleen. In mijn eentje trok ik toch wel wat bekijks…en ik trok meerenners aan. Mannen uit Laos. Haha, heel gezellig hoor, het moet er leuk uit hebben gezien. Ik lange Maryvonne, rennend met de mannen uit Laos.

 

Fietsen op Laos

In Luang Prabang (Laos) ben ik met een boot naar de overkant van de Mekong rivier gegaan met een mountainbike. Daar heb ik fantastisch off road gereden langs kleine dorpjes. Supergaaf!
Sowieso deed ik wat kon op de fiets. Wel hele kleine maatjes fietsen, maar goed, met trappers, banden, stuur en een zadel kom je een heel eind. Heerlijk. Ik kon stoppen wanneer ik wilde. Het voordeel van de fiets is ook dat je alles goed meekrijgt. Ik merkte dat ik net ver genoeg kwam om veel te zien, maar dat ik niet voorbij sjeesde zoals in een auto bijvoorbeeld. Op de fiets voel je en ruik je de omgeving en kan je afstappen als je wat moois ziet. Ik was enerzijds deel van de omgeving, maar anderzijds reed ik ook voorbij en kon ik alles op me in laten werken. Het engste wat ik meegemaakt heb, is dat er een roedel wilde honden uit de bosjes in Laos blaffend op mij af kwam. Ik reed langs de snelweg (dat kan daar gewoon) en kon niet zomaar uitwijken. Gelukkig is er niks gebeurt, maar de schrik zat er toen flink in. Ik zal wel wat harder gefietst hebben daarna.
Na 9 weken reizen was ik weer terug in Bangkok om Martijn van het vliegveld te halen. Samen hebben we twee fantastische weken gehad in een hut aan het strand, zowat in zee stond de hut, op Koh Chang. Ook dat hoort bij Azië en wat was het heerlijk om weer samen te zijn.

Azië, soms droom ik nog van je.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.