Het geluk is niet echt aan mijn zijde. Nog herstellend van een hardnekkige liesblessure kreeg ik last van haar kies én kaak. Omdat zelfs het aantrekken van m’n schoenen gepaard gaat met flinke pijn, kan ik nog steeds niet sporten. Toch houd ik nog steeds de moed erin. Of is het nieuwe moed?

Vanochtend werd ik wakker van de zon. Zowaar, ik bespeurde een lichte glimlach op mijn gezicht en besloot nog even te genieten van die zonnestralen. Wat heb ik die gemist zeg! De regen van de afgelopen dagen stond aardig symbool voor hoe ik me zelf voelde: labiel, onstuimig en grauw. Natuurlijk, het kan altijd erger maar met ook nog wat teleurstellingen op andere fronten kostte het me oprecht moeite om positief te blijven. En waar ik normaal al m’n zorgen van me af sport, zat ik nu als een zombie op de bank. Wel in m’n superheerlijke SVS-hoodie, dat dan weer wel.

Ik ben best wel een beetje geschrokken van mezelf de laatste weken. Toen ik in eerste instantie in de lappenmand belandde vanwege die liesblessure, had ik het in mentaal opzicht allemaal aardig snel op de rit. Genoeg kleine uitdagingen waar ik me op kon storten en ik had ineens zeeën van tijd om allerlei leuke interviews te doen voor verschillende opdrachtgevers. Heel even brak er zelfs een fase aan waarin ik het sporten helemaal niet miste. Er over praten en schrijven gaf meer dan genoeg voldoening. Dat ik mijn lichaam op de eerste plek zette, maakte dat ik me goed voelde.

Toch belandde ik op een zijspoor. Dat gedoe met mijn kaak was de druppel, ik vloog de tandarts bijna aan toen hij zei: ‘geen lichamelijke inspanning zolang je kaak gevoelig is’. Alsof die beste man het zou zeggen om me te treiteren… De hardnekkige pijn was voldoende signaal om te beseffen dat mijn abonnement op de lappenmand nog een paar weken verlenging kreeg. Het regende hard genoeg om mijn tranen weg te spoelen. Via de Etos voor nog maar eens een voorraadje pijnstillers liep ik naar huis, en daar plofte ik gedesillusioneerd op de bank.

De dagen die volgden vulde ik met slapen, piekeren, emotionele uitbarstingen en heel veel troostvoer. Het vertrouwen in mijn lijf was volledig weg. Domme pech of niet, ik zat er mee en het maakte me intens verdrietig. Ik zal jullie besparen hoe ik m’n tijd ben doorgekomen, maar echt gezellig was het niet. Het ligt gelukkig niet in m’n aard om heel lang bij de pakken neer te zitten. Oké, fysiek ben ik nog steeds tot weinig in staat maar mijn mentale conditie is weer wat opgevijzeld. Vandaag schijnt de zon en ik voel ‘m weer!

X
Kirsten

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.