Barbara moet leren leven met lipoedeem

We kennen Barbara als de stoere vrouw die besloot te wandelen om haar ernstig overgewicht aan te pakken. Wat echter altijd een ding zal blijven, zijn de vetophopingen op haar benen. Lipoedeem heet het, een chronische en pijnlijke aandoening. En omdat het toch chronisch is, doet Barbara een eerlijk boekje open over haar leven met lipoedeem.

Van de week las ik ergens de volgende zin: “…Soms moet je gewoon even over je angsten heen stappen…” Oh? Gewoon even? Mijn linker wenkbrauw rijst omhoog. De zin roept aan alle kanten weerstand op bij mij. Over angsten heen stappen is in vele gevallen, zo niet in alle, noodzakelijk maar nooit iets wat je “gewoon even” doet. Was het zo gemakkelijk dan betrof het mijn inziens geen angst.

Vooropgesteld: Ik schrijf dit artikel vanuit mijn perspectief. Dat maakt het geen waarheid behalve de waarheid voor mijzelf. Er is dus geen goed of fout, het is slechts een mening gevormd door hoe ik het leven heb ervaren.

>>Ingrid heeft lymfoedeem: “Stoppen met sporten is voor mij geen optie”

Onderhuidse ophoping van vet en vocht

Mijn benen zijn aangetast door lipoedeem. Om een korte indruk te geven wat deze aandoening inhoudt, gebruik ik een omschrijving afkomstig van de site van de patiëntenvereniging.

Lipoedeem betekent letterlijk vet- en vochtophoping. Het gaat om een pijnlijke en chronische ziekte. Een officiële ziekte waar tot de dag van vandaag nog geen medicijn voor is uitgevonden. Bij lipoedeem is er een stoornis in de aanmaak van vetweefsel. Bovendien is de afvoer van vocht via de lymfvaten niet optimaal. Het gevolg is een onderhuidse ophoping van vet(lip) en vocht(oedeem).
Meestal komt het lipoedeem symmetrisch voor op de heupen, bovenbenen en knieën. Kenmerkend is dat bij lipoedeem de vaak dikke benen,ook bij afvallen dik blijven.Soms hoopt het vetweefsel zich op rond de enkels (overbloezende enkel). Ook kunnen de armen zijn aangedaan. Handen en voeten zijn echter nooit aangedaan. (lees verder onder de afbeelding)

De pijnklachten van lipoedeem

Een angst zit in het hoofd, in het brein. Maar een angst heeft een oorzaak, het komt niet als bij toverslag in dat hoofd. Lipoedeem gaat gepaard met pijnklachten. Ik ervaar deze als zeurderig. Een zwaar gevoel dat me jarenlang het idee gaf de ene voet nauwelijks voor de andere te kunnen zetten. Maar meer dan bovenstaande wil ik het gebrek aan kracht in mijn benen benoemen. Dat is namelijk wat mijn angst veroorzaakte.

Ooit durfde ik niet te fietsen. In de periode van mijn zwaarste gewicht was het dan ook echt en probleem om tussen zadel en stuur te komen. Maar heb je je ooit bedacht dat iets simpels als opstappen bijna een onmogelijke missie lijkt beseffende dat je geen kracht hebt in je benen? Hoe krijg je die voet, die op de grond staat terwijl je wacht tot het verkeerslicht op groen springt, in godsnaam op die trapper die 50 cm hoger is?

>>Sporten met overgewicht, natuurlijk kan dat!

Overgewicht niet de oorzaak van lipoedeem

Angst is denken in onmogelijkheden. Vooral denken en niet doen. Ik was er vergevorderd in. Nog steeds. Denk ook aan dingen als op de grond gaan zitten (en het opstaan daarna). Squats, op je hurken zitten. Een aantal handelingen doe ik tot op de dag van vandaag nog nauwelijks. Ik fietste niet, ik liep met moeite… Overgewicht is niet de oorzaak van Lipoedeem lees ik vaker. Waar ik echter wel van overtuigd ben is dat overgewicht geen gunstig effect heeft op de aandoening. Misschien geen waarheid, maar wel voor mij.

Vorig jaar maart kwam ik keihard op het bekende rock bottom. Op alle mogelijke vlakken, ook lichamelijk. Het besef dat ik op de manier waarop ik leefde mijn eigen graf aan het graven was kwam keihard aan. In mijn wereld zijn er twee manieren om over angsten heen te stappen. Een dierbare om hulp vragen die vriendelijk doch dwingend genoeg is om je over drempels en schaduwen heen te laten stappen. Zelf zo ontzettend klaar zijn met je manier van leven dat je jezelf continu gaat pushen om stappen te zetten. Ik had beide. (lees verder onder de afbeelding)

>>Je voorbeeldfunctie als moeder

Sterk genoeg om te lopen

In maart 2017 leerde ik mijzelf iets aan. De allereerste stap in mijn nieuwe levensfase. Bij het opstaan van een tafel schoof ik niet langer mijn stoel naar achter om vervolgens op de tafel te leunen om omhoog te kunnen komen, ik dwong mezelf een kwartslag te draaien om vanuit mijn benen in staande houding te komen.

Dat was 2017, een jaar later waren mijn benen sterk genoeg om in Zandvoort 30 km te lopen. Mijn benen overwonnen het brein vol angsten. Mijn benen lieten mijn brein zien dat er mogelijkheden waren. Ze bereikten het punt waarop ze samen gingen werken. Lukte het niet in één keer, dan werd er gezamenlijk voor een tussenoplossing gezorgd waar zowel benen als brein zich comfortabel bij voelden en om daar vandaan verder uit te bouwen.

 

>>Schuurplekken tijdens het hardlopen, voorkom ze!

Ode aan mijn benen

Mijn benen droegen mij mijn toekomst in. Alle 165 kilo. Mijn benen zorgen voor de drie medailles doe nu op de koelkast hangen, 16, 21 en 30 km. Mijn benen zorgden dat er vele stappen zijn gezet, en dat nog vele zullen volgen. Want, eerlijk is eerlijk, elke stap lijkt vooraf zwaarder dan achteraf blijkt. Mijn benen maken in actie goed aan dat wat ik qua uiterlijke kenmerken aan hen haat en zorgen uiteindelijk dat ik deze ode van hen schrijf.

Lipoedeem bezorgde mij angst. De angst van het niet kunnen. Over angsten heen stappen: Ja! Maar nooit ‘gewoon even’. Het is keihard werken.

-Barbara-

 

Sporten met obesitas

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.