De mentale kant van een blessure

zwart wit foto blonde sportvrouw

Pijn, onzekerheid, ongemak en misschien zelfs wel de angst dat je nooit meer kan sporten zoals je wilt. Dat is wat een beetje sportblessure met zich mee brengt. Als jij nu een blessure hebt, weet je als geen ander hoe vervelend het is. Rose beschrijft aan de hand van haar ervaring met sportblessures hoe je met de mentale kant van je blessure om kan gaan.

Het is januari 2011. Het is ijskoud buiten. Het water van de Ringvaart is dichtgevroren. Op het fietspad ernaast zit ik op mijn racefiets. Geëmotioneerd, de tranen lopen over mijn gezicht. Mijn benen trappen door. Ik fiets rustig op een licht verzetje. Omdat ik niet harder kan en dat maakt me weinig uit. Na meer dan een halfjaar pijn zit ik eindelijk weer op de fiets. Het huilen wat ik doe, komt van het verlies wat ik in de maanden ervoor heb gevoeld. De eenzaamheid die mijn blessure me gaf, maar vooral de onzekerheid die ik nu voel. Ik mag weer sporten. Ik heb de periode van pijn doorstaan. Alleen weet ik niet hoe ik nu verder moet.

 

Blessures zijn eenzaam

Als sport ons zoveel geeft en onze levens zo compleet kan maken, is een blessure die rotzak die ons dat afneemt. Maar een blessure kan ook veel geven. Het kan ons sterker maken. Mentaal. Al was het maar omdat een blessure je echt even flink door de mangel haalt. Laten we daar eens naar kijken. Want begrip voor de mentale effecten van je blessure zal je helpen deze periode zo goed mogelijk te doorstaan.

Toen ik zo lang geblesseerd was, merkte ik dat ik mijn vrienden niet meer zag. Door het vele fietsen wat ik deed, had ik een eenzijdige vriendenkring gekregen. Iedereen waar ik mee omging zat, net als ik, op de fiets. Toen ik ineens niet meer fietsen kon, had ik niet zo veel mensen meer om mee om te gaan. Of eigenlijk niet meer de kans om met ze op te trekken. Want terwijl zij uren op de fiets zaten, lag ik bij de fysio of dronk ik een kopje koffie in de stad. (lees verder onder afbeelding)

hardloopster op brug over rivier

Blessures en je identiteit als sporter

Had mijn blessure een paar weken geduurd, dan had het wellicht niet veel uitgemaakt. Maar bij mij duurde het langer. Maanden lang. Ik merkte dat het niet alleen een effect had op mijn relaties, maar vooral op het beeld wat ik van mezelf had. Altijd was ik Rose die aan het sporten was. Rose die voor de bladen over sport schreef. Die ergens op de wereld op haar racefiets zat en die alleen in de wintermaanden tijd voor andere dingen had. Nu ik niet kon fietsen, werd ik geconfronteerd met de vraag wie ik was zonder die fiets. Sporten was zo’n deel van mijn identiteit dat ik me richtingloos voelde. Ik kon mijn ei niet kwijt.

 

Omgaan met de pijn van een blessure

Mijn blessure kwam met zenuwpijn. Niet alleen had ik tijdens het sporten pijn, maar ook erbuiten. Aan mijn tenen tot ongeveer mijn heup. Mijn spieren waren continue aangespannen en of ik nu stilzat of niet, ik voelde pijn. De ergste pijn die je je maar kan bedenken. Aan zenuwpijn doe je niet zoveel. Of je je blessure net hebt of met de fysio al actief bezig bent met je herstel, je krijgt te maken met pijn. En dat vreet energie en focus. Pijn beïnvloedt je slaap, je rustige momenten, maar ook je leuke humeur en behoefte om gezellige dingen te doen.

Ik ben op zoek gegaan naar een stevige tegenhanger van die pijn. Ik merkte dat ik – als ik mijn bovenlijf of core trainde – mijn lijf op een lekkere manier prikkelde. Moe van training kon ik me beter overgeven aan de pijn in mijn been. Je moest eens weten wat een transformatie van mijn lichaam dat is geweest. Maar ook van mijn persoon. Een halfjaar pijn en niet kunnen doen wat je wilt, doet wat met een mens.

Voor mij is de enige manier om hier mee om te gaan acceptatie. Een blessure doet nu eenmaal pijn, het brengt leed. Maar hoe groot dat leed is, bepaal jezelf. Door de blessure te accepteren zoals hij is, vergroot je de pijn niet verder. Het geeft je ruimte om tot creatieve oplossingen te komen. (lees verder onder afbeelding)

vrouw met badmuts in zwembad

Herstel doe je niet alleen

Het is heel goed mogelijk dat je bang wordt door je blessure. Angst voor een herhaling, voor meer pijn. Deze angst kan je herstel beïnvloeden. Het kan je beperken. Ik merkte dat ik de oefeningen met mijn fysio wel durfde te doen. Dat ik durfde te zwemmen en zelfs voorzichtig al begon met hardlopen. Maar inklikken op mijn pedalen om een stuk te fietsen durfde ik niet. Ik was bang voor elk pijntje en gevoel wat ik had. Fietsen deed ik wel. Een half uur of een uur. Binnen op mijn wattbike.

Het is heel belangrijk jezelf de tijd te geven en desnoods om begeleiding te vragen. Van een trainer of desnoods je fysio. Ik heb dat te weinig gedaan en zodoende nooit meer gefietst zoals daarvoor. Die angst voor pijn is reëel. Geef je lichaam de ruimte om op te bouwen en weer terug te komen in je sport. Maar geef jezelf ook een structuur. Een begrenzing en een stok achter de deur zodat je je op een gezonde manier kunt committeren aan het terugkomen in je sport. Want als ik eerlijk ben, ik ben mijn sport verloren. Daar heb ik veel voor in de plaats gekregen, maar fietsen als voorheen doe ik niet meer. Had ik maar met een trainer gewerkt en niet alleen.

 

Omgaan met blessures

De impact van een blessure is groot. Natuurlijk wisselt het per persoon en per blessure. En dat is waar je de impact kan sturen. Waar je die keuzes kan maken die je sterker maken. Een blessure is een gedwongen time-out en die tijd kan je gebruiken. De mentale belasting van je blessure is als een workout op je spieren. Je wordt sterker door deze ervaring. En niet alleen mentaal.

Door nu te werken aan de rest van je lichaam – je core te trainen of die spieren die niet aangetast zijn op dit moment – word je uiteindelijk een sterkere sporter. En je weg terug, hopelijk met goede begeleiding, kan je een nieuwe focus in je sport geven. Dit is het moment om te kijken naar je gedrag als sporter. Zie je iets wat niet voor je werkt? Gooi het overboord. Terugkomen van een blessure is een beetje als een nieuwe start, maar dan wel met alle kennis en ervaring die je al hebt.

 

Kralenarmbandje namasté

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

2 Comments
  1. Ik heb al bijna een jaar last van peesplaatontsteking/hielspoor klachten. Steeds dacht ik t gaat wel over.nu sinds 3 week toch maar naar de fysio ik krijg nu shockwave therapie,en de planning voor hardloopwedstrijden bij gesteld.
    Nog steeds is mijn doel om in december een halve marathon te lopen. En anders maar volgend jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.