Van chronisch ziek naar niveau sportief

Minder sporten voor meer effect, zo kondigde Kirsten begin dit jaar haar zoektocht naar haar optimale gezondheid aan. De diagnose fibromyalgie voelde als een juk dat ze niet de rest van haar leven wilde dragen. Na een periode gericht op anders leven deed ze een inspanningstest. En wat bleek? Volgens de resultaten is Kirsten kerngezond én sportief. Het heeft geholpen!

Enigszins verbluft hoor ik de eerste uitkomsten van mijn inspanningstest aan. Ik heb net een kwartier het snot voor m’n ogen gefietst op de hometrainer en kan amper geloven dat mijn conditie ‘bovengemiddeld’ is. Natuurlijk, ik sport al heel wat jaren maar vanwege die fibromyalgie lukte het me nooit echt om conditie of kracht op te bouwen. Vermoeidheid of pijn, en vaak ook allebei, zaten me standaard in de weg. En omdat het er toch altijd was, hield ik er nauwelijks rekening mee. Niet sporten was voor mij toegeven aan die chronische aandoening. Dat wilde ik niet, en dus werkte ik dag in dag uit mijn sportschema af.

 

Focus op hardlopen

Rose zag me aanmodderen en greep uiteindelijk in toen ik geblesseerd thuis kwam te zitten. In eerste instantie had ik het nog niet door hoor, wat ze deed. Ik wist niet dat ze een op maat gemaakt programma voor me bedacht had waarbij ze stap voor stap meer ontspanning en energie in mijn leven wilde brengen. Dat besef kwam pas begin dit jaar. Ik was net terug van een zonnige vakantie, pakte het sporten weer op maar merkte dat ik er niet meer gelukkig van werd. Eigenlijk wilde ik niks liever dan hardlopen, vertrouwde ik Rose toe. Maar ja, overtuigd van de gedachte dat mijn lichaam niet gemaakt is om te hardlopen, realiseerde ik me ook wel dat ik die droom maar moest laten varen. Rose dacht daar anders over en overtuigde me om me vanaf dat moment volledig op het hardlopen te focussen.

Het duurde even voordat ik me realiseerde dat hardlopen de nieuwe metafoor zou worden voor mijn leven. Want hardlopen is echt onmogelijk als je geen rekening houdt met ademhaling, energie en balans. M’n trainingen voelden regelmatig zwaar omdat ik een drukke dag op het werk had gehad, te laat naar bed was gegaan, slecht had gegeten, ongesteld moest worden of om wat voor reden dan ook. Moraal van dit verhaal: ik hield geen rekening met mezelf en dat brak me al snel op. Tot grote irritatie uiteraard want ik was gewend om gewoon 4-5 keer per week te sporten, waarom gingen die drie hardlooptrainingen in de week dan zo moeilijk?

 

Leren te ontspannen

Natuurlijk wist ik wel waar het aan lag: het was die eeuwige actiestand van mij. Echt ontspannen deed ik nooit, altijd was ik wel bezig met iets. Of met niets, maar ik was wel altijd bezig. Rustig op de bank zitten zonder beeldschermen deed ik eigenlijk nooit, tijd nemen om uitgebreid te koken of lekker lang te douchen deed ik eigenlijk ook nooit. En juist die momenten zijn zo belangrijk, door die rust te pakken zou ik in m’n actieve modus beter gaan presteren. Dat is wat ik jarenlang genegeerd had en dus viel daar een hoop winst te pakken. Er valt nog steeds een wereld te winnen maar heel veel kleine veranderingen hebben nu al geleid tot een mooi resultaat.

Alleen al die drie trainingsmomenten in de week– en dus vier dagen rust – maken een enorm verschil. Ik herken nu bijvoorbeeld het verschil tussen een fit en een vermoeid lijf. En dat is een openbaring! Nooit eerder vond ik het logisch om na een drukke week met avondafspraken het aansluitende weekend bewust leeg te houden. Meestal deed ik in zo’n weekend niet zo veel, maar voelde ik me wel schuldig omdat er weinig uit m’n handen kwam. Nu snap ik dat het volstrekt normaal is om die tijd voor mezelf te claimen, me even af te sluiten van de rest van de wereld zodat ik mentaal en fysiek weer kan opladen.

 

Kwaliteit van leven verbeteren

En er is meer, veel meer! Inzicht na inzicht en het werd me heel erg duidelijk welke impact stress heeft op je fysieke en mentale conditie en dat stress iets is wat voor een heel groot deel beïnvloedbaar is. Dat betekent dus dat ik de kwaliteit van mijn leven kan verbeteren als ik de stress in mijn leven kan verminderen. Hoe simpel is dat! Nou, op papier dan. In de praktijk valt het lang niet altijd mee, maar geldt dat niet bij tijd en wijle voor ons allemaal? Voor het eerst kwam ik tot het besef dat die fibromyalgie inderdaad een verlegenheidsaandoening was, en dat ik wel degelijk bij machte ben om me van dat etiket los te weken.

 

Knuffelhormoon en ademen

En dan dat knuffelhormoon, Rose leerde me om daar bewuster mee om te gaan. Zodat mijn hele lichaam in een andere stand kwam. Van stress naar ontspanning. En dan haar visie op fitheid. De combinatie van fysiek, mentaal, spiritueel en sociaal.  Die er voor zorgen dat je algehele functioneren beter wordt. Je meer energie krijgt en meer dingen kunt doen. Dat gecombineerd met het knuffelhormoon oxytocine zorgt voor een nieuwe balans, meer energie.
Dagelijks doe ik de ademhalingsoefeningen. !0 minuten in de ochtend en op drukke dagen ook ‘s avonds even rustig ademen. Het is echt geweldig welke invloed die oefeningen hebben. Voor het eerst sinds jaren slaap ik goed en ik heb dit jaar nog geen pijnstiller aangeraakt!

 

Ik ben gezond!

En toen was daar dus die test en zag ik de cijfers op die corresponderen met mijn ademhalingsfrequentie, hartslagzones, omslagpunt, zuurstofopname en al die dingen. Hoewel ik heus wel wist dat mijn conditie redelijk is, ging ik er niet vanuit dat ik heel hoog zou scoren op die test. Nou, dat bleek dus reuze mee te vallen! Sterker nog, er is geen enkele reden meer om aan te nemen dat ik fibromyalgie zou hebben. Oké, er is nog genoeg te verbeteren maar is dat niet een proces waar elk mens mee te maken heeft? Bovendien is het na al die stressvolle jaren ook wel erg ambitieus om te denken dat dat in vier maanden verdwenen zou zijn.

Opgetogen deelde ik de uitkomsten met Rose, mijn hardlooptrainer en bedenker van dit traject. De hartslagzones van mijn Polar A360 zijn niet langer indicatief maar zijn nu ingesteld op mijn eigen persoonlijke cijfers. Rose praatte me bij over trainingsleer en hoe mijn hartslag vanaf dit moment leidend zou zijn in elke loop. Weer een nieuwe uitdaging want ineens moest ik de ene loop om me heen kijken, maar ook tempo lopen en een keer gewoon maar wat doen. En dat ook nog eens allemaal op een bepaalde hartslag. Langzaamaan krijg ik het hardlopen steeds beter onder de knie, net als mijn nieuwe leven.

En dan te bedenken dat ik me ook met medicijnen en de diagnose fibro naar huis had kunnen laten sturen…. omdat de dokter ook niet wist wat het anders kon zijn.

 

Kirsten

 

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

11 Comments
  1. Wat “grappig” al die dingen die ik hieruit herken: geblesseerd op zoek naar oplossingen en uitkomen bij Chi Running. Ik heb vorig jaar ook een cursus gedaan! En je schuldig voelen als je een dag niets “belangrijks” of “nuttigs” doet na een hele druke (werk)week. Als ik “maar” 3 van de 5 geplande dingen doe op een vrije dag. Nu plan ik 2 dingen en ben ik blij als ik er 2 of misschien wel 3 doe! En ik neem me dagen voor om na een uurtje sporten ‘s ochtends de rest van de dag gewoon lekker een boekje te lezen of te lummelen of een beetje te nerden. Zoals vandaag (nouja, ik ga om 17 uur werken, vooruit).

    Die ademhalingsoefeningen…. Ze zijn al vaker “langs gekomen” toen ik de website van Sportrusten aan het doorspitten was. Ik slaap de laatste paar jaar best slecht, vaak wakker, enz. Ik ga er toch maar eens mee beginnen.

    1. Hee Pernette, even kleine nuancering: chi running is niet dé oplossing voor mij hoor. Het levert zeker een bijdrage aan het groter geheel maar zelfs binnen het hardlopen is het niet puur ‘chi’ wat ik doe. Er is ook niet één oplossing, er spelen zoveel dingen mee als het gaat om de kwaliteit van je eigen gezondheid te verbeteren. En dat is eigenlijk wel fijn, want dan kun je ook door kleine veranderingen een groot verschil maken. Wat jij ook zegt, ruimte laten in je agenda en dat soort dingen…

  2. Nou wat een bullshit!
    Mevrouw heeft nooit geen fybro gehad, om de week aan Baxter hangen, denk het niet. Na zware inspanningen kreupel lopen, denk het niet. In de voormiddag gaan werken om dan in de namiddag te slapen om te kunnen fuctioneren als het gezin thuis komt, denk het niet!
    Graag twee keer nadenken voor men het woord fibromyalgie gebruikt in bovenstaande artikel!!!

    1. Dag Nora,

      Wat zonde dat je zo reageert, je kent immers het medische dossier van Kirsten niet. Ik begrijp uit je reactie dat je veel last van jouw symptomen hebt. Maar dat je in een privé berichtje op facebook daarna Kirsten dezelfde pijn toewenst terwijl ze juist zo blij is dat het goed met haar gaat vind ik ronduit misselijk. Misschien kan je je afvragen waarom haar stuk je zo raakt, wat precies je zo boos maakt. Maar bedenk je wel dat Kirsten haar verhaal deelt omdat ze hoopt er anderen een hart mee onder de riem te steken. En wat was jouw positieve bijdrage vandaag?

  3. Inspirerend verhaal!!!
    veel dingen herken ik uit je verhaal. niet alleen het “niet kunnen” maar ook het adequaat omgaan met..
    Ik denk dat veel mensen zouden kunnen leren van je verhaal.
    Met fm op je reet gaan zitten is het slechtste wat je kan doen. beweging is heel belangrijk!! miss juist wel als je lichaam niet helemaal mee werkt.

    Iemand uit mijn hulpgroep heeft me deze website geadviseerd. Het ging om thuis toch spiergroepen te trainen. jezelf een challenge geven.
    ook weer een stukje ‘stappenplan’ om wat aan de levens kwaliteit te doen.

    Ik ben blij dat ik je verhaal tegen kom! het betekent dat er nog plenty van mogelijkheden zijn om de levens kwaliteit op peil te houden.
    En dat nieuws doet me goed!! 😀

  4. Wat een prachtig stukje, ook ik heb de diagnose fybro maar door heel bewust te sporten onder begeleiding en met af en toe een pijnstiller. Ben ik zo blij dat ik 3 keer per week hardloop, dit geeft mij zo’n energie op deze manier kan ik stress te lijf gaan. Vorig jaar heb ik zelfs met veel doorzettingskracht ( en af en toe een pijnstiller ?) mijn grote wens laten uitkomen en een halve marathon gelopen. De tijd deed er niet toe en prestatie staat! Wat was ik trots op mezelf en op mijn lijf. Soms zijn dingen die onmogelijk lijken toch mogelijk en dat gaat niet zonder doorzettingsvermogen en pijn hoort er bij maar zo lang ik zo veel plezier beleef aan mijn hobby leef ik voor 200%.

  5. Wat een inspiratie! Zelf sinds maart de diagnose fibromyalgie gehad. Nu bezig met een revalidatieprogramma dat gelukkig goed aanslaat. Ik herken veel van wat je zegt en het geeft nieuwe inzichten. Dankjewel!

  6. Hallo! Ik kom eigenlijk bij toeval op deze website en dit artikel terecht omdat ik zocht op sportschema’s voor fibromyalgie. Het is een heel inspirerend stuk!

    Ik kan me stiekem ook een beetje de frustratie van Nora voorstellen. Niet dat ik haar heftige reactie begrijp maar ik WAS een stoere sportvrouw en heb het eigenlijk (na jaren proberen) min of meer opgegeven. Voor mij bracht sport in het verleden ontspanning en voldoening, nu brengt het me vaak meer pijn en kom ik ook niet meer door dat moment heen. Mijn laatste poging was een half jaar geleden onder begeleiding van een fysiotherapeut. Het uiteindelijke resultaat was morfine en een langere tijd van immobiliteit.

    Ik dwaal af.. Wat ik eigenlijk wilde aangeven in mijn reactie was dat jullie website zorgt dat ik wel weer kriebels heb en een start wil gaan maken! Ik ga deze site zeker regelmatig bezoeken en bedankt voor het ‘steuntje in de rug’.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.