Waarom ontspannen door te sporten soms zo moeilijk is

vrouw op racefiets

Chaos. In m’n hoofd, in m’n huis, op het werk… Hoe erg ik mijn best ook doe om het te voorkomen, ik heb stress en ben volledig geblokkeerd. Het liefste wil ik op deze momenten minstens een uur lang heel hard rennen, maar dat houd ik nog geen vijf minuten vol en het helpt me niet verder. Beter kom ik tot rust met een kort en rustig loopje, in het zwembad of op de racefiets. Ontspannen door te sporten dus, zonder heftige inspanning.

De vorige keer schreef ik al dat het voor mij niet werkt om mijn hoofd leeg te maken door te sporten. Dat is wat ik vroeger deed en waardoor ik jarenlang chronisch overbelast was. Destijds noemde men het fibromyalgie, inmiddels weet ik dat het puur stress was wat ik toen voelde. En nu dus ook. Op papier weet ik anno 2017 heel goed hoe ik zou kunnen ontspannen door te sporten, maar in mijn hoofd werkt het toch wat ingewikkelder. Dan zit ik hele dagen op de bank, mijmerend over hoe fijn het zou zijn om op de racefiets te zitten en vrijheid te voelen.

Waarom ik dan niet ga? Schuldgevoel. Niet meer en niet minder. Die heftige shit uit m’n vorige blog is er nog steeds. Het normale leven gaat ondertussen óók gewoon door, terwijl die heftige shit als een soort code rood bewust en onbewust mijn leven bepaalt. Het lullige is, niemand die het ziet. En dus vergeten mensen het en hebben ze onbewust ook nog een oordeel over je. Gevolg: ik voel me bezwaard en tekortschieten. En ik ben boos en verdrietig omdat ik ook alleen maar probeer om het goed te doen voor iedereen. De stress stapelt zich moeiteloos op en ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds meer verlies.

 

Meer aandacht voor mezelf

Wat zou ik dan toch graag even willen ontspannen door te sporten, door m’n huis op te ruimen, door gewoon lekker te werken. Ik praat erover met m’n leidinggevende, die me alle ruimte geeft om die ontspanning terug te vinden. “Je moet de ruimte alleen wel benutten, want waar blijf jezelf als je het weggeeft aan anderen?” Goeie vraag, en ik realiseer me dat schuldgevoel niets oplost. Stukje bij beetje dwing ik mezelf tot meer aandacht voor mezelf. Ik doe dingen waar ik blij van word, die mij daadwerkelijk even laten ontspannen.

En die ontspanning haal ik echt niet alleen uit m’n fiets, loopschoenen of zwempak. Intens blij was ik die ene ochtend dat ik m’n badkamer flink onder handen had genomen. En ik liep over van warmte en geluk toen ik mijn liefste leenkind over de vloer had. Tranen van opluchting liepen over mijn wangen omdat het me weer was gelukt een blog te schrijven. Het verandert allemaal niets aan de heftige shit, maar ze dragen allemaal bij aan het weer in balans brengen van mijn persoon. Met alle moeite die het kost, en met alle ruimte die ik steeds beter voor mezelf leer te creëren.

 

Moeite met ontspannen door te sporten

Natuurlijk gaat het echt niet altijd goed, en speelt dat stomme schuldgevoel nog regelmatig op. Want hoe lullig is het dat ik op m’n thuiswerkdag een paar uur van de radar ben omdat ik zo nodig moet ontspannen door te sporten of wat dan ook? Tja, hoe lullig is het als ik wel ten koste van alles en vooral mezelf over m’n grens ga? En zit ik ook niet regelmatig voor dag en dauw, laat op de avond of in het weekend te werken omdat het juist op die momenten een fijne afleiding is? Dat stemmetje in m’n hoofd, en helaas soms ook het oordeel van anderen, is soms nog hardnekkiger dan m’n karakter…

Balans is het sleutelwoord, en dat bereik ik door structuur. Niet alleen door goed te koken, mijn huis opgeruimd te houden en mijn afspraken na te komen. Structuur creëer ik ook door eerlijk te zijn naar mezelf, door liefdevol met mezelf om te gaan. En merk ik dat om wat voor reden dan ook mijn hoofd op hol slaat? Dan is ontspanning zoeken de enige oplossing. Even pas op de plaats, uit m’n hoofd stappen en focus op mijn innerlijke ikke. Opruimen, sporten, slapen, wandelen… het maakt niet uit wat ik dan doe. Zolang het mijn stroom aan gedachten maar even doorbreekt. Want dat geeft de ruimte die ik zo hard nodig heb.

Wist je dat een goede ademhaling er al voor kan zorgen dat je minder vermoeid en gestrest bent? Lees dit artikel maar eens met ademhalingsgoeroe Stans van der Poel.

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.