Sporten en rouw, hoe gaat dat goed samen?

sporten en rouw

Je lichaam is de spiegel van je ziel. Het is een mooie uitspraak die te pas en te onpas de wereld in wordt gegooid. Maar wat het werkelijk inhoudt? Dat weten we vaak pas als er iets heftigs gebeurt. Zoals de situatie rondom Abdelhak Nouri, de Ajacied die plotseling op het veld in elkaar stortte. Of topsporters die een onherstelbare blessure oplopen en gedwongen worden iets anders te doen. Of als je leven, zoals dat van Kirsten, een half jaar lang in het teken van afscheid en verlies staat. Je komt dan in een rouwproces. Gaan sporten en rouw dan goed samen?

 

De impact van stress op je lijf

Ik lig op de pijnbank. Bij de fysio, die probeert wat ontspanning in m’n spieren te krijgen. Daar lig ik wel vaker, maar deze keer ben ik niet geblesseerd. Althans, niet fysiek. Ik heb zielepijn, mijn moeder is vorige maand overleden en dat is voelbaar in elke vezel van mijn lijf. En terwijl m’n fysio mijn pijnpunten onder handen neemt, praten we over de impact van zoiets heftigs op het lichaam. En hoe sporten en rouw voor mij een goede combinatie is om met alle heftigheden van de afgelopen maanden om te gaan.

De afgelopen jaren heb ik veel geleerd over hoe ik op een liefdevolle manier met mezelf kan omgaan in een periode van stress. Want, laten we eerlijk wezen, allemaal krijgen we in meer of mindere mate te maken met stress. Voor mij is de kunst om niet de stress leidend te laten zijn, maar om te accepteren dat stress zoveel impact kan hebben. En dat dat betekent dat ik op andere fronten concessies moet doen. Sporten stond daarom bijvoorbeeld op een heel laag pitje. Liever bracht ik die tijd met m’n moeder door, omdat we toen al wisten dat de dood onomkeerbaar was.

 

Hoe pak je sporten en rouw goed aan?

Topsporters zie je vaak met een rouwband, of er wordt een minuut stilte gehouden ter herinnering aan een sterfgeval. En dan heb je nog de emotionele overwinningen die worden opgedragen aan overleden collega’s. Zoals Lance Armstrong, die bij zijn gewonnen touretappe in 1995 zijn omgekomen ploeggenoot Fabio Cassartelli eerde. Dat soort dingen raken me, net als de staande ovatie in de Amsterdam Arena na het overlijden van Johan Cruijff ruim anderhalf jaar geleden.

Maar hoe kan ik, als hobbysporter, nou sporten en rouw op een goede manier aanpakken? Het is niet dat ik met zo’n band om mijn arm nu de beste tijd van mijn leven ga lopen. Of dat ik na een minuut stilte ineens geen stress meer voel in mijn lijf. Was het maar zo simpel. Maar nergens ligt een draaiboek klaar over wat je moet doen of laten als je een dierbare verliest. En dat is maar goed ook, want er is ook geen eenduidig antwoord. Doen wat goed voelt, is wat ik veelvuldig op internet lees.

 

Sporten om je hoofd leeg te maken

De definitie van goed heeft nogal eens gefluctueerd de afgelopen periode. Ik schreef al eens in een blog dat sporten om mijn hoofd leeg te maken voor mij niet werkt. Die ene keer dat ik ervan overtuigd was dat ik wel een uur kon hardlopen, strandde ik na amper 10 minuten met een hartslag dik in het rood. Verwachtingsmanagement is cruciaal, en dus zette ik vanaf dat ene loopje bescheiden doelen. Meestal volstond het al met er gewoon even uit willen zijn en een frisse neus halen. Dat was soms al een overwinning op zich.

Zwemmen is voor mij altijd een goed idee. Met m’n badmuts en zwembril op is het net alsof er in m’n hoofd geen ruimte meer is voor andere gedachten. Een paar dagen na de uitvaart fietste ik naar het zwembad voor m’n allereerste training bij een club. Ik kleedde me om, maakte kennis met m’n nieuwe trainingsmaatjes en genoot er intens van dat niemand daar wist wat er ook in mijn leven speelde. Natuurlijk merkte ik wel aan mijn lijf dat ik niet zo makkelijk zwom als dat ik van mezelf gewend was, maar dat deerde me niet. Ik nam iets vaker een adempauze en hield m’n slag heel ontspannen. Ultiem gelukkig zat ik na de training weer op de fiets naar huis.

 

Niet wegrennen voor je verdriet

Sporten en rouw blijken dus heel goed samen te kunnen. Dat zie ik trouwens ook aan een vriendin van mij. Na 30 weken zwangerschap overleed haar kind. Op advies van de rouwtherapeut begon ze met hardlopen. Echt sportief is vriendin niet maar het effect van het buiten zijn, motiveert haar iedere keer weer om te gaan. Het is het verhaal van vrijkomende endorfine (waar je blij van wordt) en verminderde cortisol (stresshormoon). Dat maakt dat je meer ontspant, je hartslag wordt lager en je ademhaling rustiger. Je lichaam ervaart dus minder stress.

Andersom geredeneerd merk ik aan mezelf dat ik mentaal vastloop op het moment dat de stress toch leidend wordt. Zo zat ik die ene bewuste zwemtraining volmaakt en oprecht gelukkig op de fiets, maar barstte ik in huilen uit toen ik eenmaal op de bank zat. In mijn hoofd probeerde ik te beredeneren hoe het kon dat ik zoiets positiefs had gevoeld terwijl ik eigenlijk ook nog intens verdriet voelde. Kansloze missie: het één hoeft het andere niet uit te sluiten. Sporten en rouw leveren simpelweg gevoel en emoties op die mijlenver uit elkaar liggen.

 

Goed zorgen voor jezelf

Voor mij is het belangrijk om even niet teveel druk op alles te leggen. Het rouwproces heeft z’n tijd nodig en de afgelopen maanden hebben flink wat energie gekost. Hoe oneerlijk zou het naar mezelf toe zijn om te verwachten dat ik binnen een paar weken weer de oude ben? Sowieso wordt het niet meer zoals het was, want mijn lieve moeder is er niet meer. Het enige wat ik dus op dit moment kan doen, is goed voor mezelf zorgen. Gezond en regelmatig eten, voldoende slapen, connecten met mensen die me lief zijn en vooral ook weer de fijne dingen in het leven oppakken.

Het klinkt wat gek, maar ik merk dat het best oké gaat. De context is hartstikke ellendig, maar de feiten kan ik niet veranderen. En dus maak ik er het beste van op zoveel mogelijk fronten. Zo doe ik sinds kort mijn boodschappen bij de biologische supermarkt en smul ik iedere avond van een heerlijk vers groenteprutje. Ik vind het weer heerlijk om door Utrecht te lopen, de stad waar ik werk en waar ik een paar weken nauwelijks geweest ben. Het gaat niet altijd van harte, maar ik vind het belangrijk om juist ook de mooie dingen in het leven te blijven zien.

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.