Een boodschap voor rokers bij sportwedstrijden

middelvinger naar rokers bij hardloopwedstrijden

Rokers, ze zijn overal. Bij de ingangen van gebouwen waar je net naar binnen wilt. Onder je raam op een zomerse dag. In het bushokje terwijl je er beide staat te wachten. En zelfs bij sportevenementen. Rose vind daar dingen van…

Het ergst was het misschien wel tijdens de IJsselloop of een week later toen ik Enschede liep. Tien kilometer die voor een groot deel op het schema onder de 55 minuten ging en dat terwijl ik net ziek was geweest. Ik liep zo in mijn zone. Mijn hoofd zat goed. De voeten liepen licht. En het weer was perfect. Niet warm, maar ook niet zo koud dat ik er last van had.

Goed ik ging te vroeg aan. Snelheidsliefhebber die ik ben, reageerde ik op de finishbogen waarvan er iets meer stonden dan ik gedacht had. Versnellen naar de finish en nog even een mooie tijd neerzetten. Voor mijn doen.

De hele afstand had ik mijn ademhaling onder controle. Rustig. Lopen in een intensiteit waarin je nog praten kan, want of ik de 10km ging halen, wist ik eigenlijk nog niet. Maar toen mocht ik los. Mij ademhaling werd anders, mijn spieren schreeuwden om zuurstof. Daar liep ik, richting de finish met nog zeker 800 meter te gaan. En naarmate de eindstreep dichterbij kwam, werden de rijen mensen langs de kant dikker. Allemaal juichen, roepen en aanmoedigen. Maar vooral veel van hen… rokend.

Roken langs de kant van een sportevenement. Of anders langs de lijn terwijl je kind aan het sporten is. Hoe is het mogelijk? Hoe durf je?!

Een paar meter van sporters vandaan, en dit is wat je doet?

Als je sport en alles geeft, doe je dat met je luchtwegen wagenwijd open. Je longen proberen zoveel mogelijk lucht je bloed in te krijgen. Zodat het naar je spieren kan. Want dan kan je alles geven. De absolute prestatie vind plaats op precies dat punt waar je spieren die zuurstof nog kunnen krijgen en een stapje verder net niet. Daar balanceer je als sporter, daar kan je diep gaan. Je traint er op en pakt de pijn. Of je nu een prof of hobbyist bent. Je geeft alles wat je geven kan, eet je bordje leeg, pakt het op, likt het af en grijpt naar de pan. Gaan! Tot de finish, want daar, pas daar stort je in. Mag je gaan liggen op de grond of ga je over je nek. Rennen, focus en ademen, dat is wat je doet. Je verstand voorbij, bewegen, doorzetten en happen naar lucht.

En dan ineens voel je het. Rook! In je longen, in je hele lijf. Je longblaasjes schrikken zich rot en gaan in verzet. Dat gif, daar moeten ze je tegen beschermen. Dat spul mag niet naar je spieren.

Dat is het einde van die mooie balans die je in je lichaam als sporter zo perfect beheerst. En voor een hobbyist als ik zal het maar weinig schelen. Voor de winst ging ik toch al niet. Maar ik zie die rokers er nog staan. Ik voel mijn longen branden en merk dat ik nauwelijks zuurstof meer opneem.

Jij roker langs het parcours, ik vind je een oetlul! Jij en je rokende vrienden, zelfs als je ze niet kent. Laat je verslaving voortaan thuis als je naar een sportevenement gaat. Want jouw egoïsme is voelbaar in al die lijven die na maanden training voor hun eigen beste tijd naar de finish rennen.

Ik heb een tip voor je: stop met roken, doe het gewoon. En meld je aan voor een van de vele beginnersklasjes die er voor hardlopers in januari zijn.

Kusje, hartje, groetjes Rose

Lees ook: Voorkom schuurplekken tijdens het hardlopen

Waar hardlopers aan denken tijdens het lopen

Trainen voor een hogere snelheid

Life is better when you’re running TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 december

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten.
Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.