Lizanne liep haar allereerste trailwedstrijd

Wat keek onze Lizanne uit naar de dag waarop ze de Kroondomeintrail zou lopen. Haar allereerste trail, ruim 7 km dwars door de bossen van Apeldoorn. Met slechts 224 andere deelnemers. De dag die ze wist dat zou komen, en stiekem was ze ontzettend zenuwachtig.

Anderhalve week voor dé dag stond ik met vriendin en hardlooptrainster Nel bij een temperatuur van dertig graden in Het Leesten in Apeldoorn. We deden wat heuveltraining: beetje knieheffen bij het klimmen en een beetje hakkenbillen bij het dalen… Dat is wat ik me ervan herinner. En zorgen dat ik niet te grote passen neemt. Borstkas open, licht voorover hellen, armen niet voor je lichaam kruisen. Eigenlijk was het nog best ingewikkeld, dat trailen.

Op de zaterdag van de run was ik rustig en gezond gespannen. Ruim tien minuten voor de start kwam ik uiteindelijk mijn nummer ophalen. Ik was best relaxed, maar dat sloeg om toen ik hoorde dat de start tien minuten vooruit gehaald werd. O jee! Ik moest ontzettend nodig plassen, ben een enorme hannes met speldjes en startnummers en Strava en Spotify moesten ook nog aan. Hijgend van de stress en het haasten kwam ik bij de start aan. Nel kon me nog net op het hart drukken dat ik ruuuuustig moest blijven. Aaaaademen. Jaja, ik deed m’n best! Maar nou ja, het begin had beter kunnen zijn zullen we maar zeggen.

>>Marathons en ultraruns met een hartkwaal

Genieten van het natuurschoon in de bossen

Na het startschot duurde het best lang voor de meute een beetje uit elkaar trok. Ik besloot achter een loper te blijven hangen die net wat langzamer liep dan ik zou willen, om een beetje tot rust te kunnen komen. Maar wat ik niet doorhad (en pas een dag later ontdekte toen ik met manlief aan de wandel was rondom de start), was dat het gelijk vals plat omhoog liep. En laat dat woordje vals eigenlijk maar weg.

Gevolg was een irritante steek in m’n zij. Dat, gecombineerd met al die andere lopers die maar bij elkaar bleven, maakte dat ik niet in m’n ritme kwam. Hè, bah, ik wilde gewoon lekker rennen en genieten van het natuurschoon in het bos. Ik kwam maar niet in de focus die zo fijn is. Ik zette muziek aan, deed een oortje in, toch maar weer uit, tempo iets omlaag, iets omhoog, niets hielp. Uiteindelijk ben ik na drie kilometer een stukje gaan wandelen om even op adem te komen.

>>Trailrunnen: hardlopen buiten de gebaande paden

Rondom kilometer vijf deed ik dat nog eens, maar daarna kwam ik gelukkig alsnog lekker in de flow. Vooraf had ik gelezen dat het een ‘middelzwaar tot zwaar parcours’ zou zijn. Geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen, maar dat werd echt heel snel duidelijk. Na de start op het valse plat, kwamen de eerste hellingen al snel in beeld. Met name de eerste helft van de run zat vol heuvels. Sommigen zo steil, dat je er nauwelijks hardlopend tegenop kon komen. Gelukkig herinnerde ik me de woorden van Nel en kwam ik overal goed boven en lekker op tempo weer naar beneden.

>>Over het nut van loopscholing en techniek

Ik was er even helemaal klaar mee

De finish kwam elke stap een beetje dichterbij. En toen ik er na zes kilometer even helemaal klaar mee was, liepen er twee gezellige pratende dames achter me. Hoe ze daar adem voor hadden, is me een raadsel. Maar het verhaal over de dochter die mama op het werk opbelde nadat papa ‘nee’ zei tegen een logeerpartijtje, hielde me toch bijna een kilometer aan het lopen. Ik hoorde Strava ‘zeven kilometer’ zeggen en keek uit naar de finish. Nog driehonderd meter, hoe moeilijk kon het nog zijn.

Strava meldde daarna 7.5 kilometer en ik begon bang te worden dat ik de verkeerde route had gevolgd. Waren de mensen van ‘mijn’ afstand ergens afgeslagen en liep ik nu tussen de vijftien-kilometer lopers? Oh boy, het was zo warm, dat zou ik echt niet volhouden! Maar gelukkig kwam daarna een geel hesje van de organisatie in beeld. Met midden op het pad wat pionnetjes. Sommige mensen gingen linksaf, sommigen rechts. Ik had geen idee waar ik heen moest. Vragend liep ik op het hesje af en precies op dat moment werd de finishfoto gemaakt. Een halve minuut voor de daadwerkelijke finish, want die lag uiteindelijk op 7.7 kilometer nog even voorbij de pionnetjes. (lees verder onder de afbeelding)

Was die Kroondomeintrail afzien of genieten?

Moe, voldaan en apetrots parkeerde ik m’n voet met de chip op de mat, als 12e van 42 vrouwen bleek achteraf. Wow! Ik had het maar mooi gedaan. M’n eerste trail! De finishfoto zegt voor mij alles: ‘Waarom wilde ik dit?’ ‘Was dit nou afzien of genieten?’ ‘Is dit iets voor mij?’ Maar het antwoord is me ook duidelijk: ja, dit is leuk! Kwestie van blijven ademen, de ene voet voor de ander en genieten van de natuur om je heen. Ik verheug me op m’n volgende event. Binnenkort tien kilometer door het bos rennen in het dorp van m’n ouders. Misschien is dat wel een mooie, nieuwe stip aan de horizon…

Groetjes,
Lizanne

Hardloopshirt – De wereld is mijn sportschool

Lizanne Wesselink

Lizanne pakt haar leven en dus ook het sporten weer op na een periode vol medische perikelen rondom haar zwangerschap. Ze is getrouwd, moeder van baby Floris en baasje van hond Lola. Ze werkt als freelance tekstschrijfster en heeft de afgelopen jaren haar weg in het leven met een niet-aangeboren hersenletsel goed gevonden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.