Eindelijk weer meedoen aan een hardloopwedstrijd

hardloopschoenen van vrouw die gaat meedoen met een hardloopwedstrijd

Joehoeee, het is gelukt hoor! In mijn vorige blog schreef ik dat ik weinig concrete doelen voor 2018 heb. Maar er stond ook dat ik ging meedoen aan een hardloopwedstrijdje en dat vinkje kan ik lekker zetten. Woeha!

De voorbereiding was niet echt optimaal te noemen. In de week voorafgaand aan de 5.4 kilometer boscross werd ik een aantal keren goed mishandeld door de tandarts. Dat kostte me sowieso een training, maar ik werd er ook niet bepaald fitter van zullen we maar zeggen. En ik had ook bedacht dat het slim was om drie dagen voordat ik zou meedoen aan een hardloopwedstrijd naar de manueel therapeut te gaan. Op zich was dat ook een goed idee, de man heeft een behoorlijke klus te klaren naar het schijnt, maar de impact op mijn lijf was toch groter dan ik dacht.

Dit is hoe hardlopen je gezond houdt in je drukke leven

 

Gigantische rugpijn

Dat maakte dat mijn zelfvertrouwen niet bijzonder groot was, ik liep met gigantische rugpijn en had liever nog een training extra gelopen voor het startschot. Maar ja, het zat er niet in en ik wilde koste wat het kost meedoen aan een hardloopwedstrijd dus toe dan maar. Een gelukje voor mij: ik liep samen met mijn zwager en die had besloten met mij mee te lopen in plaats van zijn eigen tempo te volgen. Ontzettend lief en voor mij ontzettend fijn. Een heuse mental coach aan mijn zijde, haha.

De eerste paar kilometer gingen prima. We startten aardig achteraan het deelnemersveld en dat maakte het psychologisch een fijn begin: we bleven maar mensen inhalen. Dat ging prima en op het moment dat ik een kleine instorting voelde opkomen, meestal zo tussen de drie en vier kilometer bij mij, riep mijn zwager met z’n smartwatch ‘DRIE KILOMETER’. Fijn, alles volgens het boekje. Lekker doorhobbelen dus.

Vergeet dit niet tijdens je training voor een hardloopwedstrijd

 

Gewoon dom doorgaan

Alleen…  Zwagerlief riep niet ‘DRIE KILOMETER’, maar ‘nóg drie kilometer’. Oeps, ook al was het maar vijfhonderd meter verschil, die misrekening had ik even niet aan zien komen en daar bleef ik toch even op hangen. Maar goed, achter mij riep een Runkeeper-stem dat het nog maar 2.6 kilometer was en al met al kon ik toch best snel overschakelen op ‘gewoon dom doorgaan’.

Vlak voor het einde haalden we drie steunende en kreunende jongens van een jaar of vijftien in waarvan er twee heel irritant precies achter me bleven lopen. Eentje links, eentje rechts. Na alle soepele inhaalmanoeuvres begon ik toch mijn medelopers een beetje te vervloeken. Ik vind wedstrijdjes leuk, maar jammer dat er ook andere mensen aan meedoen zeg maar.

Dit is hoe je je intervallen niet moet indelen

 

Zonder al te veel moeite

Toen we vlak voor de finish het bos uit kwamen en een breed pad konden volgen, heb ik ze dan ook direct voor laten gaan. Na nog een blik achterom verklaarde ik aan mijn zwager: ‘nu gaan we niemand meer voorbij laten komen, hoor!’ En zo kwamen mijn zwager en ik bij het grote voetbalveld aan waar we een rondje omheen moesten rennen.

Superblij was ik dat ik de finish zonder al teveel moeite had gehaald. Een jaar geleden was ik letterlijk doodziek, al wist ik dat toen nog niet eens. De nasleep van al die ellende was ook niet om over naar huis te schrijven. En hier liep ik, in een best acceptabele tijd naar de finish van een hardloopwedstrijd die ik nooit had verwacht te kunnen lopen. Hoera!

Hardlopen voor mensen die niet van hardlopen houden

 

In the heat of the moment

Van blijdschap zette ik de achtervolging op mijn voorligger in, om samen met mijn zwager te kunnen finishen. Met een flinke sprint passeerde ik hem en omdat ik zo lekker bezig was, riep ik in the heat of the moment keihard ‘DOEI’ tegen mijn zwager en finishte net een stap of drie voor hem. Uhm, sorry, dat was niet zo netjes van me.

Gelukkig konden we er allebei om lachen en hebben we elkaar daarna eens trots een schouderklopje gegeven. Hij was altijd de a-sportieve in onze familie, ik was veel te brak om te kunnen sporten. En hier stonden we dan samen, als echte hardlopers op de finishlijn van ons eerste wedstrijdje. Wie had ooit gedacht dat wij zouden meedoen aan een hardloopwedstrijd. Ik gok maar zo dat het niet de laatste was.

-Lizanne-

 

Aflevering 2 van SVS TV staat klaar. Deze keer buigen we ons over onze sportdoelen voor dit jaar. Zoals pull-ups bij Arie Boomsma.

Lizanne Wesselink

Lizanne pakt haar leven en dus ook het sporten weer op na een periode vol medische perikelen rondom haar zwangerschap. Ze is getrouwd, moeder van baby Floris en baasje van hond Lola. Ze werkt als freelance tekstschrijfster en heeft de afgelopen jaren haar weg in het leven met een niet-aangeboren hersenletsel goed gevonden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.