Voor alle hardlopers die langzamer zijn dan die andere loper

langzame hardloper doet trappentraining op gekleurde trap

Ben jij die hardloper die altijd achteraan loopt? Die er misschien wel een grapje over maakt, maar weet dat je nooit bij de snelsten zult horen? Dat is volgens onze Rose een mooie plek om te lopen.

Ik weet nog goed hoe ik een keer in een facebookgroep vertelde hoe lang mijn duurtraining was. 3,5 kilometer en niets meer. “Dat komt nog wel, blijf erin geloven”,  vertelden andere lopers me. Maar ik was geen beginnende loper zoals zij dachten. Ik liep al jaren en was zelfs trainer.

>>Met deze warming-up voor hardlopers loop je een stuk lekkerder

Wat ze niet beseften, was dat ik als sprinter niet trainde op afstand maar op de allerhoogste snelheid over een zo kort mogelijke afstand. Nog steeds kan ik daar hartelijk om lachen. Want wat we vaak vergeten, is dat elke loper met een ander doel op pad gaat. Zo is het heel goed mogelijk dat de loper die je inhaalt tijdens je tempoblokken helemaal geen langzamere loper is. Misschien liep die loper de dag ervoor wel een marathon en is dit een rustig rondje om te herstellen.

>>Waar hardlopers aan denken tijdens het hardlopen

Het mooie van de hardloopsport is voor mij de strijd met jezelf. Het overwinnen van je zelfmedelijden als je benen zeer gaan doen. Of het sussen van de gedachte dat je de finish niet halen zal. Maar ook dat je naar buiten gaat om te trainen terwijl je eigenlijk liever op de bank wilde hangen met een filmpje en een zak chips. Die strijd is voor elke loper gelijk. Dat staat los van snelheid, afstand of leeftijd.

Ik heb in het begin wel moeite gehad met snelheid hoor. Want het ding is dat ik je er tijdens een sprintje met gemak uit loop. Maar gaan we een stukje verder? Dan ben je me kwijt. Ik ben snel en explosief als het echt heel kort duurt. Maar op een 200 meter, 1000 of 2000 misschien ben ik niet alleen onvoorstelbaar traag, maar ook echt een zeur. Ik vind het maar afzien en ga duizend keer dood. En laat dat weten aan een ieder die met me loopt.

langzame hardloper loopt langs het water
>>Hardlopen als een yogi

Maar ik doe het wel. En na verloop van tijd – als ik door mijn mopperfase ben – word ook ik positief. Kijk ik om me heen en geniet ik van het feit dat ik daar loop.

Het is wel hard werken hoor. Mentaal vooral. Ik maak het zo vaak mee. Dan ren ik langs de IJssel terwijl ik door een andere loper word gepasseerd. Lichte tred, mooie passen en een moordend tempo. Niet veel later volgt er nog een loper en nog een!

Of anders Astrid naast me. Met haar lange benen en lichte tred. Zij is minder explosief dan ik en is meer gemaakt voor de langere afstanden. Astrid is er zo eentje die zonder voorbereiding een halve marathon nog uit rent. Ik had, toen ik begon met lopen, een heel jaar nodig om van nul naar vijf kilometer te trainen.

>>Hardlopen, wat is de werkelijke reden dat we het doen?

Zulk soort lopers om me heen zijn het recept voor dezelfde mindf*ck keer op keer. Ik ging lekker in mijn eigen tempo en het voelde goed. Alleen moet ik na al die snelle lopers echt mijn best doen te blijven geloven dat mijn run soepel ging. Onbewust versnel ik en wil ik ze inhalen.

Mijn hartslag stijgt iets, de ademhaling oppervlakkig. Dat houd ik niet heel lang vol en dan blaas ik mezelf op. Een rood hoofd, de spieren vol met zuur. Maar vooral mijn gedachten:

Ben ik wel een loper?

Zijn die 160 euro kostende schoenen niet wat overdreven?

Het is toch maar gek dat een mevrouw zoals ik een sportwebsite heeft.

Ik heb hier niets te zoehoeken!!!

>>Hardlooptraining voor een hogere snelheid: Snel, sneller, snelst

Het vraagt net zozeer om moed en doorzettingsvermogen om in je eigen tempo te lopen als om snel te lopen. Heel veel langzame lopers herkennen de gedachten die ik heb. En zullen daar tijdens menig loopje korte metten mee moeten maken. Als hardlooptrainer zie ik zo vaak mensen die het niet kunnen. Die zich keer op keer weer stuk trainen voor de 9583e plaats. Die altijd harder lopen dan ze kunnen en zichzelf zo structureel overbelasten.

Ook zie ik lopers die dat loslaten en er geen moeite mee hebben de hekkensluiter te zijn. En toevallig weet ik van al mijn gesprekjes als trainer dat heel veel mensen het heel graag zouden willen durven.

Slowrunner TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 juli

 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

1 Comment
  1. Ik ben niet de snelste, maar dat heb ik geaccepteerd. Het gaat er mij nu vooral om om het uit te lopen. En gelukkig val ik meestal in de middenmoot kwa uitslagen, maar heb ik wel intens genoten van mijn wedstrijd. Soms is het wel even slikken als je op instagram kikkt en iedereen 10km loop met een tempo van 4,5 minuut en ik dan aan kom met 6 minuten of er net iets onder op een goede dag. Maar dan bedenk ik me: Ik heb toch even die 10k gelopen, dus ik mag trots zijn op mezelf. Ik heb me van de bank naar de deur gesleept.

    Het gaat niet altijd om de snelheid of de afstand, het gaat erom dat je het heb gedaan, geprobeerd. Want niet iedereen loopt savonds een rondje of schrijft zich in voor een wedstrijd. Op deze manier kan je altijd trots zijn op jezelf.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.