Allemaal kennen we het wel: die geniale ingevingen tijdens je duurtraining en het opgeruimde hoofd wat je van je sport krijgt. Maar zo opgeruimd en rustiek is dat denken echt niet altijd. Rose en haar haar versie van waar hardlopers aan denken tijdens het hardlopen…

 

Wow! Wat een mooie dag om hard te lopen!

Ik snel naar mijn kledingkast en trek mijn hardloopkloffie aan. Pak mijn Polar en doe hem om. Zoek mijn schoenen uit (ja ik heb keuze uit meerdere) en ga naar beneden. Pak een glaasje water, klok het naar binnen. Doe mijn zonnebril op en ga de deur uit. In een rustig tempo ren ik de straat uit.

 

Kak! Dit voelt niet lekker!

Mijn benen voelen stram, mijn ademhaling is nu al onrustig. Nog voor ik de straat uit ben. Als dit is hoe mijn loopje gaat zijn, weet ik het ook niet meer. Zoals altijd ben ik iets te optimistisch begonnen. Zelfs al dacht ik rustig te lopen. Ik focus op mijn techniek. Ga iets langzamer en breng mijn ademhaling naar beneden. Daar is het park al.

 

Hoe ver is dat eigenlijk 10 kilometer hardlopen?

Ik ren al even in het park en ben bijna bij het spoor. Vanaf daar loop ik zo naar de IJssel. Dat is waar ik het liefste loop. Lekker met uitzicht op de rivier. Mijn eigen loopje. Maar hoe ver ga ik vandaag? Tot het derde kruispunt of verder door naar de waterzuivering. Eigenlijk gaat het wel lekker. Weet je wat? Ik pak de grote lus. Ik kan die dingen.

 

Ben ik nou nog niet bij dat kruispunt?

Het is druk langs de rivier. Blijkbaar waren er meer mensen die naar buiten wilden. Voor me rennen twee vrouwen. Onbewust ben ik op ze aan het jagen. Iets in mij wil ze inhalen. Maar ik heb er last van. Ik zit net boven mijn eigen tempo en was van plan de lange lus te lopen. Op deze manier red ik de korte nog niet eens. Ik steek de weg over. Zo heb ik geen last meer van die twee. Dan hoef ik niet meer te jagen. Meteen brengt dat rust in mijn loop. Dit gaat goed. Zo kan ik verder.

 

8 minuten?!

Hoe bedoel je? Klopt dat horloge wel? Het kan niet zo zijn dat ik nog geen tien minuten aan het rennen ben. Het voelt zoveel langer. Maar ergens gaat het wel okay. Goed mijn ademhaling is wat onrustig en ik heb vast een rode kop, maar ik ben een hardloper en dit is wat ik doe.

 

Wow! Hoe is het mogelijk dat ik dat hardlopen niet elke dag doe?

Het gaat lekker. Mijn passen snel en licht. Een goede arminzet en in mijn hoofd leuke gedachten en grapjes. Is dit hem? Heb ik de runners high? Ik ben voorbij het kruispunt. Ik nader de waterzuivering. Maar als het zo gaat doe ik er misschien nog wel een lusje bij. Zal ik dan toch gaan trainen voor de marathon? Ze zeggen dat je naarmate je ouder wordt beter wordt in de lange afstand. Ik ben toch al 40.

 

Ja, ik moet over de helft van mijn hardlooprondje zijn nu

Mijn benen worden gevoelig. Ik ren nog lekker, maar de kleine pijntjes die nu opzetten zijn vervelend. Misschien moet ik even op mijn techniek letten. Het lijkt een beetje op die blessure aan mijn scheen. Heb ik dan toch de verkeerde schoenen aan gedaan? Had ik meer steun of juist minder demping moeten hebben? Loop maar door. Let op je techniek. Het komt goed dit hoort erbij.

 

Hoe ver moet ik nog hardlopen?

Ik ben nog niets eens bij de waterzuivering en voel me alsof ik al dagen ren. Zo haal ik dat extra lusje nooit. Haal ik die waterzuivering wel? Mijn ademhaling slordig. Ik krijg geen lucht. Kom op Rose, goed ademen. Ik check mijn horloge. Even kijken hoe ik er voor sta.

 

168!?

Mijn hartslag is te hoog, geen wonder dat het niet gaat. Ik moet rustiger. Focussen, dat moet ik. Ik moet, ik wil, ja maar. Oh ik wil wandelen. Ik kan dit niet. Ik ontplof. Gewoon even wandelen, een tel of tien. Ik stop. Wandel een paar passen en vergeet direct hoe het hardlopen was. Waarom wandelen als je hardlopen kan. Ik moet door. Ik moet naar de waterzuivering.

 

Ja lekker hoor, zo hoort een hardloper zich te voelen.

Alsof ik me eindelijk heb kunnen overgeven loop ik in een rustig tempo. Een mooie tred en ik kijk om me heen. Ik hoor de vogels, zie de schittering van het water en voel een lichte bries. Mijn passen gaan ontspannen. Mijn hoofd lijkt rust te vinden. Dit is het. Dit is hardlopen.

In dit steady tempo ren ik door. Naar de waterzuivering. Langs de rotonde en dan weer richting huis. Door die mooie buurt waar ik lekker zigzaggen kan.

Tevreden met mezelf.

Maar dan ineens…. Een scheet! En nog een. Een rits van scheten volgt. Op het ritme van mijn stap. Net terwijl ik op een warme woensdagmiddag door een woonwijk ren.

Shit man. Ook dit is hardlopen.

 

x Rose

Oh en vond je dit blog over de dingen die hardlopers denken herkenbaar of leuk? Lees dan mijn blog over hardloopscheetjes eens en anders wat ik schreef over de dingen die wij hardlopers doen. We zijn een uniek volkje hoor…

En wist je trouwens dat je van koffie sneller gaat hardlopen? En dat je overal in ons land bloedmooie natuur routes kunt vinden. die je kunt hardlopen.

 

Life is better when you’re running TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 april

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.