Die middagdut afgelopen zaterdag was niet te vermijden. Ik werd al moe wakker en toen had ik m’n tweede Start to Run les nog niet eens achter de rug. Een optelsom van een week (te) weinig geslapen, veel afspraken en een lijf dat nog niet in de gaten heeft dat het onderdeel is van een heel tof experiment. De tweede week is begonnen en mijn bevindingen zijn al heel gaaf!

Nou ja, gaaf… Voor een deel ook niet hoor. Zo kampte ik de hele week met slaapgebrek. Niet in uren, wel qua gevoel. Alle pogingen die ik heb ondernomen om vroeg naar bed te gaan en ’s avonds rust te pakken, zijn glansrijk mislukt. Eigen schuld dikke bult natuurlijk: het schrappen van de vele sportmomenten ging gepaard met het inplannen van interviews, telefoongesprekken en doordeweekse visite. Weinig tijd voor mezelf, laat staan om te rusten.

Want er is ook nog zoiets als hardloophuiswerk. Gedreven dat ik ben om het hardlopen nu eindelijk onder de knie te krijgen, was het schrappen van beide trainingsmomenten geen optie. Heel zwaar vond ik het allemaal nog niet. Wel was ik verrast dat ik zoveel makkelijker liep na slechts één les. Armen niet meer in breihouding maar aan de reling. En die ademhaling hè, het kwartje is eindelijk aan het vallen. Zelfs met flinke tegenwind hield ik m’n ademhaling redelijk oké.

In de wetenschap dat ik dus ook in vermoeidheid goed in staat was om te lopen, ging ik vol vertrouwen de tweede les in. Het joggen van de winkel naar het park ging al beter dan de vorige keer, merkte ik tevreden. Die tevredenheid liep al gauw terug toen we met onze coördinatie aan de slag gingen. Sowieso niet mijn sterkste punt maar in een niet fitte conditie bleek het een ware martelgang. Ik voelde dat m’n hartslag al naar de rode zone was gestegen en dat m’n lijf pijn ging doen.

Eenmaal toegekomen aan het daadwerkelijke hardloopgedeelte lukte het me om mijn hartslag weer wat naar beneden te halen. Als een mantra herhaalde ik alle tips van Age en Rose in m’n hoofd: soepel lopen vanuit je enkel, handen langs je lichaam, kleine pasjes, goed doorademen… Vanaf dat moment werd de training – ondanks een loslopende viervoeter mét jas – weer leuk. Ik merkte dat ik met een goede ademhaling de pijn in mijn lijf kon controleren.

Dat gevoel, dat ik zoveel controle kon uitoefenen op mijn lijf, dat vond ik echt te gek! Oké, ik was kapot en ik had pijn maar dat mocht ook. Ik ben namelijk niet tot het gaatje gegaan, die conclusie kon ik uit de hartslaggegevens trekken. Wel was het tijd voor herstel, en daar ben ik sinds afgelopen weekend ook heel goed in! Veel geslapen en zondag nog anderhalf uur gewandeld in de heerlijke winterzon. Met een hartslaggemiddelde van 105, lekker rustig dus.

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.