vrouw met handen voor haar gezicht vertelt over emotie eten

Soms zijn er onderwerpen waar ik over wil schrijven. Onderwerpen die vragen om problemen, om tegenspraak. Misschien zou je zeggen dat ik een mening uitlok, probeer te shockeren, spreek over taboes. Moet ik er dan wel over schrijven, zou je kunnen vragen. Daarop zal ik je aankijken, mijn wenkbrauw optrekken en zonder twijfel in mijn ogen of stem met ‘ja’ antwoorden.

Wat is emotie-eten? Ik las op Facebook de reacties op een post, niet van mijzelf overigens. Meestal lees ik dergelijke reacties niet, want het maakt me verdrietig. “Mensen die zoveel eten dat ze te dik zijn hebben geen ruggengraat, zijn zwak omdat ze hun uitweg in voedsel zoeken!” Dit was denk ik de meest genuanceerde opmerking die ik tegenkwam.

Wat is mijn mening? Mijn mening is dat eetproblemen voor een groot deel een psychische oorzaak hebben. Het is een mening, geen discussie. Die zal ik dan ook niet aangaan na aanleiding van dit artikel. Een mening gebaseerd op een dertig jaar aan ervaring. Emotie-eten zie ik als verslaving. Waar een ander naar de fles grijpt, rookt, welke vorm van drugs dan ook tot zich neemt in momenten van wanhoop, daar vond ik mijn beste vriend in voedsel. Comfortfood. Voedsel troostte mij, hield mij staande, oordeelde niet en stelde mij nooit teleur. Op de zwakste momenten in mijn leven kon ik rekenen op die decennialange vriendschap.

Ik vervloek de geur van de oliebollenkraam op de Botermarkt, het pad met chips in de supermarkt. Snijd thuis een komkommer aan stukken en kijk beschuldigend naar het bord waar ik het opgelegd heb, want het biedt me in de verste verte niet de troost die ik zoek.

De laatste weken van 2018

Ik beweeg me tussen donker en licht. Soms bevind ik mij in de allerzwartste nacht waarin geen ster een lichtpuntje biedt. Soms keert het zich en zie ik kansen, ben ik trots op het feit dat ik me zo lang staande heb kunnen houden. Wanhoop en hoop wisselen elkaar af. Emoties schieten alle kanten op en putten mij uit.

De donkere gedachten de baas zijn kost mij meer energie dan ik ooit had kunnen verwachten. Soms kies ik voor de schemer. Zweef ik in het niets waarin de dag noch de nacht victorie heeft. Daar mag ik even mijn hoofd uitschakelen. Geen stress, geen teleurstelling, geen angst voor wat er na vandaag gaat gebeuren. Gevoelloos, omdat ik al drie dagen op het randje van tranen balanceer en daar niet aan toe wil geven. Het schemer voelt voor het moment veiliger.

>>Het wordt tijd dat we op een andere manier met dikke mensen omgaan

Mezelf staande houden, doorgaan, staande houden, doorgaan, staande houden, doorgaan. Financieel de ene maand net onder de bijstandsgrens, de andere keer er net boven. Na twee maanden boven die grens te hebben verdiend, beëindigt de gemeente de aanvullende bijstandsuitkering. Heb ik het de maand erna wel nodig, dan dien ik wederom een traject van zes weken te doorlopen voordat die aanvulling weer wordt goed gekeurd.

 

Teleurstellingen

Ik kreeg met een teleurstelling te maken toen ik een afwijzing kreeg voor een sollicitatie waarin alles positief leek te gaan. Al hield ik mezelf voor dat ik 1 van de 18 sollicitanten was, er sloop hoop in. Hoop op een betere financiële situatie, dat ik niet continu op een koord hoef te lopen. En ook hoop dat ik niet meer zo ontzettend hard hoef te vechten om overeind te blijven. Na een tweede gesprek werd ik afgewezen.

>>Janneke werd als gepest omdat ze te dik was, vandaag is ze sporter

Een andere sollicitant was ‘sterker’. Mentaal niet sterk genoeg, te lief en gevoelig zijn, kwetsbaar zijn. Ik heb het allemaal eerder gehoord in afwijzingen. Anderhalf jaar geleden legde ik het voor aan mijn psycholoog. Vroeg of ze mij niet sterker kon maken, minder kwetsbaar. Was daar geen pilletje voor? Ze zat tegenover mij, keek me aan en leunde glimlachend achterover in haar stoel. “Je schrijft Barbara, je bent creatief. Jij hoort kwetsbaar te zijn! Dat ga ik jou niet ontnemen. ”

 

Het missen van een vriend

De teleurstelling die ik voel, is de teleurstelling in mezelf, het niet goed genoeg zijn. FALEN in hoofdletters. De onzekerheid hoe nu verder. KAN ik me staande houden? Ik zal keuzes moeten maken in de komende maanden, maar welke keuze is de juiste. In plaats van vooruit te gaan  is er de angst om achteruit te gaan…

En dan, op dit soort momenten dat de wanhoop met me aan de haal gaat, was er voorheen die vriend die mij bij de hand pakte. Die onvoorwaardelijke, decennialange vriendschap. Zonder oordeel, zonder woorden en altijd troostend. Die vriend is er niet meer, mag er niet meer zijn. Ik vervloek de geur van de oliebollenkraam op de Botermarkt, het pad met chips in de supermarkt. Snijd thuis een komkommer aan stukken en kijk beschuldigend naar het bord waar ik het opgelegd heb, want het biedt me in de verste verte niet de troost die ik zoek.

Ik sta hier alleen in. Ik heb mijn vrienden, een hele lieve en begripvolle man in mijn leven en toch moet ik dit zelf doen. Alleen ik kan mezelf herpakken, uit het donker trekken. Na drie dagen werd de grens tussen het groot houden en de tranen beter bewaakt. Het besef dat het leven meer in houdt dan alleen werk kwam na een avondje qualitytime met die begripvolle man. Veel gesprekken over persoonlijke groei, over waar ik vandaan ben gekomen en over hoeveel beter ik er nu mee om ga dan dat ik ooit toe in staat was. Dan is er licht. Dan is er trots. Ik STA nog!! Ik VECHT nog. Ook zonder dat ik me vergrijp aan eten.

 

Terug naar het begin

Ik geloof niet dat je geneest van emotie-eten. Je hebt het onder controle. Of je vecht er tegen, soms keihard, soms iets minder. Die vriend blijft op de achtergrond aanwezig, fluistert dat ik bij hem terecht kan als de wanhoop het grootst is, probeert me te verleiden. Aan mij wat ik ermee doe. Het voelt eenzaam, het voelt alsof ik in de steek gelaten ben. Ik rouw om de vriend die ik ooit in eten vond, die mijn leven, het overleven, makkelijker maakte.

Het donker verdwijnt meer naar de achtergrond, niet door voedsel, niet door oliebollen en niet door chips, maar omdat ik inmiddels sterker ben geworden dan dat ik voorheen was. Het donker duikt soms weer even op. Het schrijven van dit artikel kost me de nodige moeite, het trekt met terug de nacht in. Laat me meerdere malen weer balanceren op dat randje van tranen. Toch wil ik het schrijven, en vooral wil ik de vraag stellen.

>>Interview: wielrenster Jeanine over haar eetstoornis

Is emotie-eten een kwestie van geen ruggengraat of slechts een manier om te overleven? Het hield mij jaren staande. Het heeft mij geholpen door veel stress, door dalen en teleurstellingen. Nu weet ik dat ik zonder kan en sterk genoeg ben om tegen hem te vechten. In mijn hoofd blijft het voorlopig nog bewegen, Donker, licht. Licht en donker. En soms, heel bewust even zwevend in het schemer.

* Barbara

 

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en Youtube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

 

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar fonQ en CoolBlue. Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & KamilleFuturumshop en Holland & Barrett. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.

Sporten met obesitas

Barbara
Barbara

Toen Barbara - 40 jaar uit Haarlem - voor onze site ging schrijven, dacht ze niet sportief genoeg te zijn. Ze was net gaan trainen voor een lange wandeltocht. Inmiddels zijn haar bijdrages een belangrijk deel van het hart van onze site. Want of je nu marathons loopt of tochten wandelt, je bent een actieve vrouw en sporter gewoon omdat je het doet. Barbara schrijft eerlijk over haar obesitas en de weg die ze in maart 2017, na jarenlang excuses als 'niet kunnen' en 'niet durven' gebruikt te hebben, is ingeslagen om gezonder te worden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.