Kirsten is een illusie armer: mag ze dan wel in een paar maanden geen last meer hebben van haar (inmiddels dus niet meer) chronische aandoening, dat betekent niet dat ze niet meer geblesseerd kan raken. Natuurlijk baalt ze diep van binnen meer dan ze wil toegeven, maar tegelijkertijd is het ook een prima ijkpunt om te kijken hoe ze nu met haar lichaam en pijntjes omgaat.

Pijn heeft voor mij een negatieve associatie. Logisch ook, wie vindt het nou leuk om pijn te hebben? Maar dat is het niet alleen. Praten over pijn voelt voor mij als zwakte, alsof ik gefaald heb, geen doorzetter ben en niet goed voor mijn lijf heb gezorgd. Dat gevoel komt nog uit de periode dat ik inderdaad voor een groot deel niet verantwoord met mijn lijf omging. Had ik een blessure, dan hield ik de schijn op omdat ik als de dood was dat ik niet meer kon sporten. En heel eerlijk? Pas sinds begin dit jaar weet ik dat het ook anders kan.

Tussen weten en handelen zit echter nog een wereld van verschil. Maar dankzij mijn trainster Rose en de fysio leer ik steeds beter communiceren over pijn, de consequenties en vooral mijn eigen rol erin. Dat proces verloopt soms nog best moeizaam. Vorige week meldde ik me – op aanraden van Rose – bij de fysio met een zere voetzool. Na wat heftig gekraak, gekneed en gedraai stuurde hij mij weg met de boodschap dat ik 2x 20 minuten mocht hardlopen die week en daarna de balans moest opmaken. Pijn betekende vervolgafspraak.

Maandagochtend half 9 hing ik al aan de lijn, ik had nog last. Het was niet erger geworden, wel anders. Hardlopen ging aardig. De pijn die ik voelde, was verwaarloosbaar. Onder het motto ‘better safe than sorry’ raadde Rose mij aan om even niet meer te lopen totdat ik de fysio had gezien. Ik vond het wat overdreven maar weet inmiddels dat ik me de moeite van een discussie kan besparen. En terecht ook, want wat bleek? Het weefsel bij m’n peesplaat was wel degelijk aangetast. En dat voelde ik nu beter omdat de gewrichten in m’n voet vorige week losgemaakt waren.

De fysio was verbaasd dat ik die 2x 20 minuten gewoon gelopen had. Tja, hij gaf mij die opdracht dus dan doe ik dat. De pijnsignalen die ik kreeg, vond ik niet ernstig genoeg om die 20 minuten er voor af te breken. Het werd ‘m al snel duidelijk dat ik op dit vlak nog steeds veel te leren heb. Niet zo gek ook, want tot eind vorig jaar had ik altijd wel ergens pijn. Op de één of andere manier voelt dat nu nog steeds iets te vertrouwd om er op een goede manier mee om te gaan.

En vooral ook om er over te praten. Al mijn fysiobezoeken koppel ik terug naar Rose Zij is mijn trainster en zij moet dus weten wat er met mijn lichaam aan de hand is. Zo ook vanmiddag. Ze stelde allerlei vragen en ik voelde me behoorlijk in een hoek gedrukt. Waarom? Omdat ik me schuldig voelde dat ik een blessure had, omdat ik bang was dat ik iets stoms had gedaan en vooral ook omdat ik mezelf onbewust een blessurevrij leven had toegewenst. Jammer joh, ik blijf gewoon een mens van vlees en bloed.

Het zijn voor mij dus geen gemakkelijke gesprekken. Als Rose mij vraagt waar ik pijn heb en hoe ik die pijn zou omschrijven, dan bagatelliseer ik dat vrijwel direct. “Valt wel mee, pijn is een groot woord…” Dat is dus niet relevant, weet ik nu. Feit is: ik voel iets wat ik eerder niet voelde. De fysio heeft een vervolgafspraak gepland en noemde het vanmiddag een blessure. Dan mag ik het in mijn bolletje een overdreven benaming vinden, híj is de expert en Rose kent me inmiddels ook langer dan vandaag.

Dus… zit ik nu in een proces waarin ik leer mijn pijnklachten te objectiveren. En weet je, eigenlijk vind ik dat ook wel weer tof. Natuurlijk baal ik dat ik niet kan hardlopen. Ik merk ook twijfels, of ik nu niet ineens alles kwijt raak wat ik de afgelopen tijd heb geleerd. En nog erger, ik maak me ook zorgen dat het geen langdurig proces wordt. Maar tegelijkertijd is dit weer zo’n leerzame ervaring. Blessures horen er nu eenmaal bij. Zelfs de meest fitte topsporters hebben ermee te kampen, en dan zou ik zeker als een soort onaantastbare amateur alleen maar gouden bergen tegenkomen… yeah right!

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.