Met een euforisch gevoel verliet ik de fysiopraktijk. Voor het eerst sinds zes weken weer bij mijn eigen manueel therapeut. De laatste keer dat ik hem zag, wist ik zelf nog niet eens dat ik een hardloopcursus zou doen. Hij was er een paar weken tussenuit en in die periode kon ik met mijn overspannen iliopsoas naar zijn naaldencollega. Kortom: de laatste status in mijn dossier was een ‘mwha, gaat wel’. Dat werd vandaag veranderd in ‘gaat super’. Enigszins argwanend keek hij me aan, zulke overtuigende woorden had hij lang niet gehoord uit mijn mond.

Ik nam plaats op de behandeltafel en liet hem z’n gang gaan. Achter me hoorde ik ‘m verbaasd en verrast mompelen. Waar ik de afgelopen weken mee bezig ben geweest, vroeg hij zich uiteindelijk hardop af. Omdat ik inmiddels al redelijk gewend raak aan mijn nieuwe levensstijl – en stiekem ook wel om uit te dagen – vroeg ik ‘m quasi onnozel wat ie bedoelde. Hij voelde dus de ontspanning in mijn spieren, merkte dat ik makkelijker kon loslaten tijdens het kraken en dat het ook zichtbaar minder pijn deed. Nou ja, toen heb ik ‘m dus even bijgepraat.

De meeste impact tot nu toe was het gesprek dat ik had met ademhalingsdeskundige Stans van der Poel. Ik vertelde ‘m over haar uitleg over mijn permanente actiestand en dat ik om die reden momenteel uitsluitend de hardlooptrainingen doe. Op zijn vraag waarom deze zoveelste poging wel zou slagen, antwoordde ik dat ik nu echt bezig ben met de techniek en daarvoor zelfs bij Marion Meesters ben geweest. Nou, dat vond ie wel tof! En verrassend ook, want voor het eerst hoorde hij mij praten over het proces en niet over de prestatie.

Hele gave bevindingen dus, die we constateerden. Nog zo’n mooie: afgelopen jaar ben ik flink geblesseerd geweest aan m’n heup, lies en hamstring. Ook op persoonlijk vlak heb ik flink wat te verduren gekregen waardoor sporten mijn vijand werd. Mijn uitlaatklep viel weg terwijl ik het juist zo nodig had om de persoonlijke ellende te verwerken. Er zat niks anders op dan volledig vertrouwen op de adviezen van m’n fysio. En met Rose heb ik urenlang gepraat over hoe heftig ik het vond om niet te kunnen sporten. Ik was mezelf even flink kwijt, dat was wel duidelijk.

Belangrijkste les die ik in die periode heb geleerd, is dat geduld écht tot verandering leidt! M’n fysio benoemde dat op geheel eigen wijze: “Niet te geloven dat je zulke verstandige dingen zegt en er nu ook eindelijk naar handelt”. Ik kom al zo’n zes jaar bij hem en zeker in het begin sloeg ik – obsessief sportverslaafd – het advies om rust te pakken structureel in de wind. Nog steeds heb ik er wel moeite mee trouwens. Toen Rose mij afgelopen zomer hetzelfde adviseerde, schoot ik spontaan weer in de stress. Het heeft dan ook nog wat maanden geduurd dat ik het echt aandurfde.

De fysio maakte een mooie vergelijking met het leven van een topsporter. De spijker op z’n kop, want dat is precies de benadering van dit hele traject. Ik ben dan ook super blij met alle toffe mensen om mij heen die mij helpen en bijstaan. En wat een bofkont ben ik, dat Rose mijn trainer is. Vanaf het moment dat ik besloot die hardloopcursus bij haar te doen, is bij mij ook het besef gekomen dat het roer om moest. Zij heeft belachelijk veel kennis en ervaring, en dat motiveert mij als een malle om al die stappen te zetten. Waar het toe leidt? Only time will tell…

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.