Hoe werkt het geheugen van jouw lichaam?

“Hoe kan een lijf nou geheugen hebben, da’s toch onzin?” Deze tweet kwam voorbij als reactie op Kirsten’s artikel Minder vermoeid dankzij ademhalingsgoeroe Stans van der Poel. “Onzin of niet, voor mij werkt het”, antwoordde ze. Het zinnetje liet haar niet los en eigenlijk weet Kirsten wel zeker dat het lichaam wél een geheugen heeft. Sterker nog, het is zelfs te beïnvloeden.

Sinds ik begin dit jaar het roer heb omgegooid en steeds meer als een duursporter in het leven sta, ontdek ik steeds meer over hoe lichaam én geest werken. Sporten was voor mij vooral schema’s volgen, altijd volle bak er tegenaan en vooral ook niet miepen als het lijf protest gaf. M’n kop was sterk genoeg om dat lijf te negeren. Had ik van tevoren bedacht om 40 baantjes te zwemmen, dan zwom ik dat. Totaal niet bewust van of mijn lichaam het ook wel wilde. En kwam ik niet met wiebelig vermoeide benen uit het zwembad, dan had ik niet goed mijn best gedaan.

Ik kan het me nu niet meer voorstellen, terwijl het nog niet eens zo heel erg lang geleden is dat ik zo sportte. Altijd had ik zo’n stemmetje in m’n hoofd dat me tot sporten maande omdat ik te lang niets had gedaan en dus toch maar iets ging doen om dat schuldgevoel de kop in te drukken. Of om voorbij te gaan aan wat ik werkelijk voelde, want sporten lucht zo lekker op. Nou is dat wel zo, maar tegenwoordig ga ik niet meer voorbij aan wat ik voel. Sporten uit schuldgevoel heb ik al tijden niet meer gedaan en langzaam lukte het me zelfs om in rustperiodes de teugels te laten vieren.

Hele gesprekken heb ik met Rose over hoe psyche en lijf zich tot elkaar verhouden. Interessante materie joh! Ik voelde me laatst enorm rot dat ik in een blessureperiode wel ontzettende snaaidrang had. Op dat soort momenten is de nuchterheid van Rose echt heel fijn. “Joh, doe niet zo moeilijk. Je bent gewoon even ‘off season’, geniet er gewoon even van.” Check. Natuurlijk weet ik zelf ook wel dat die snackdrang er niet elke week is en dat ik niet ineens uit m’n hardloopkleding scheur. Als iemand dat dan zo concreet uitspreekt, dan accepteert mijn psyche dat zonder protest.

Sporten als ik niet lekker in m’n vel zit, blijft een lastige. Laatst had ik zo’n zondag: de details zal ik jullie besparen maar ik zat Echt Niet Goed in m’n vel. Bij alle opties die ik zag om de dag door te komen, voelde ik alleen maar negativiteit. Uiteindelijk besloot ik te fietsen. Een week eerder had ik een heerlijk rondje gemaakt door de bossen richting Renkum. Met die gedachte in m’n achterhoofd besloot ik nogmaals die route te rijden. Hartslag was gelijk hoog, dat wel. Focus dus op ademhaling. Het werkte, langzaam kwam ik tot rust en verdween de negativiteit.

Omdat mijn nieuwe sportleven nog maar een maand of zes oud is, zijn er regelmatig nog hardnekkige opvattingen die bij mij opborrelen. Of andersom, dat ik me ineens realiseer hoe ik al veranderd ben. Dat ik op zondagavond toch nog heel erg graag wil fietsen. Niet omdat ik een Heel Lui Weekend heb gehad en dus nog Iets Moet Doen. Nee, de zon scheen zo lekker en de vogeltjes floten zo vrolijk. Het had net zo goed een wandeling kunnen zijn maar op de fiets ben ik sneller in het bos. Bewegen dus als middel, omdat ik de geuren van de natuur wilde opsnuiven.

Het is heel leuk hoe ik mijn psyche steeds beter begrijp. Oude gewoontes die plaatsmaken voor nieuwe, het stemmetje in m’n hoofd dat zich steeds makkelijker de mond laat snoeren, de kick die ik krijg als ik keuzes maak ten gunste van lichaam én geest… Voor mij is het meer dan duidelijk dat het lichaam een geheugen heeft en dat je dat kunt beïnvloeden. Noem het flow, noem het visualisatie, manipulatie voor mijn part. Maar wat mij betreft zijn sporten en bewegen echt hét medicijn om lichaam en geest gezond te krijgen. En mijn nieuwe geheugen ontwikkelt zich gestaag.

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.