Ik wil niet meer te dik zijn

vrouw in ondergaande zon vertelt over te dik zijn

Marleen wil haar hele leven al niets liever dan moeder worden, maar de dokter zegt dat het niet kan. Op eigen houtje verandert ze haar leven. Ze gaat sporten en wordt een ‘nieuwe ik’, maar hoe zit het nu met die kinderwens?

“De tijd staat stil. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel en tegelijkertijd verandert het in een zware steen. Mijn hoofd raast. Gedachten schieten alle kanten op, ik kan ze niet vatten. Ik wil door de grond zakken. Ik wil het uitschreeuwen maar voel me te zwak. Zei hij dat echt?” Noor vertelt over het moment dat haar leven veranderde.”

“We waren het al een tijd aan het proberen op de natuurlijke manier. En toen dat niet lukte, besloten we naar de dokter te gaan. De huisarts, daar begonnen we mee. Deze huisarts is al mijn hele leven de huisarts in het dorp. Hij was erbij toen mijn moeder zwanger was. Toen mijn vader overleed, bij mijn gebroken pols toen ik viel op school. Bij alles. Ik vertrouw hem.”

“Tot ik daar echt zat en hij die woorden nog een keer uitsprak: ‘Zo lang je weegt wat je nu weegt, ben je te dik om moeder te worden.’ Mijn adem stokte. Zei hij dat echt? De tranen zwollen op achter mijn ogen en in stilte vocht ik om ze niet te laten zien.”

“Ik zat daar op die stoel. Dat rotding met leuningen waar ik in geklemd zat. Mijn vriend pakte mijn hand. Ik weet nog hoe ik de moed niet had om zelfs mijn vingers maar te bewegen. Ik wilde vluchten. Weg die praktijk uit. Ik schaamde me en voelde me vies.”

“Er achter komen dat je iets niet kan wat anderen wel kunnen, en weten dat het je eigen schuld is. Dat is geen fijne gewaarwording. Dat doet vreselijke pijn. Maar het is ook wel de beste wake-up call die ik heb kunnen krijgen, kan ik je jaren later vertellen.”

“Als klein meisje wilde ik al niets liever. Ik speelde altijd met poppen, was vaker te vinden bij de buren die een baby hadden dan bij mijn vriendinnetjes.  Zelfs onze kat moest er aan geloven. Dan reed ik hem rond in de kinderwagen. Alles in mij wilde moeder zijn. Op basis van mijn liefde voor kinderen ben ik naar de pabo gegaan. Zo kon ik en studeren en toch als juf een soort van mama zijn. Al was dat natuurlijk niet het echte moederschap, maar ik moest toch een studie kiezen.”

“Die lompe opmerking van mijn huisarts? Ik ben hem dankbaar. De avond na het bezoek lag ik op de bank. Ik was gebroken, klaar om er de brui aan te geven en nu voor eens en voor altijd me zo vol te proppen dat ze me desnoods met een hijskraan het huis uit moesten halen. Laat het allemaal maar, dacht ik.”

“Die nacht kon ik niet slapen. Het duurde lang, het was donker en het was stil. Het waren de uren waarin ik ontzettend veel emoties voelde. Waarin ik langzaam boos werd. Witheet en woedend. Maar niet op de dokter. Op mezelf dat ik het zo ver heb laten komen. Dat ik met mijn lengte meer dan 120 kilo woog. Ik voelde het in mijn hele lijf: ik wil niet meer te dik zijn!”

“Om een lang verhaal kort te maken: ik ben gaan sporten. Heel voorzichtig. Eerst met Nederland in Beweging, toen met Stoere Vrouwen Trainen. En na een jaar voelde ik me sterk genoeg. Ik ging naar de sportschool. Negeerde de blikken en zette door. Ik weet dat Stoere Vrouwen Sporten niet over afvallen gaat, maar over geluk en gezondheid. Maar daar zorgde ik voor door te sporten.”

“Het is zo makkelijk voor slanke mensen om te zeggen dat sporten niet is om af te vallen. Maar ben je zoals ik, dan is het de eerste stap naar een beter leven. Dan is het heel hard werken met een lichaam wat niet weet wat sport is. Doorzetten, soms tot huilen toe, want dan krijg je verandering. Pas als je fysiek in beweging komt, kan je mentaal een andere toekomst zien.”

“Ik ben gehalveerd. Nou ja bijna dan. Ik heb heel veel loshangend vel. Maar ik heb ook spieren en energie. Ik weeg nu iets meer dan 78 kilo, maar dat zal wel snel veranderen. De komende maanden zal ik veel zwaarder worden, want in maart ben ik uitgerekend. Ik ga moeder worden!”

“En ik weet wel dat ik zo lang mogelijk wil blijven bewegen, als mijn zwangerschap dat toestaat. Niet eens om slank te zijn of om een droomlichaam te hebben, maar omdat ik over een paar jaar mee wil kunnen rennen met mijn kind. Ik wil actief moederschap en dat is begonnen in een rot stoeltje bij de huisarts die me bijna aan het huilen maakte. Het is werkelijkheid omdat ik heb gekozen voor mezelf te zorgen en sporten heb ontdekt.”

“Mijn huisarts was geen nare man, hij was de eerste die de moed had uit te spreken wat ik weten moest.”

Mama Rent – TOP | TSHIRT | LONGSLEEVE – voorverkoop t/m 15 september

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor sportieve vrouwen wat matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is sport zoveel meer, dat ze besloot haar eigen magazine te beginnen. Online met de naam Stoere Vrouwen Sporten. Rose fietst, rent en traint momenteel voor de 100 meter sprint.

2 Comments
  1. Mooi artikel en een hele goede instelling. Top dat het je zo is gelukt en van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!!!
    Veel geluk en ik hoop dat je vaak achter je kindje aan mag rennen, lekker samen spelen.

  2. Sporten kan altijd. Mijn dochter ging tot de laatste week in d’r zwangerschap naar de sportschool. Uiteraard aangepast aan de zwangerschap.

Leave a Reply

Your email address will not be published.