Via heel wat sportieve omwegen is Jolanda een jaar of vijf geleden begonnen met hardlopen. Ze begon met de 5, bouwde door naar 10 maar zag de halve marathon als een ver van haar bed show. Dit jaar liep Jolanda een hele marathon. Maare Jolanda, da’s toch twee keer een halve?

“Hardlopen was makkelijk in te plannen toen mijn man na een zware knieblessure 10 weken niet kon lopen en maanden heeft moeten revalideren. De zorg van ons gezien – we hebben twee dochters – kwam volledig op mij neer. Ik gaf al twintig jaar les maar dat was echt niet te combineren met de zorg voor het gezin. Hardlopen had ik al een beetje opgepakt nadat ik m’n kinderen had gekregen, maar in die periode heb ik het serieus aangepakt. Vond ik leuk? Niet echt.”

“Ik vond het moeilijk en zwaar, die eerste 5 km vond ik al een hele uitdaging. Toen werd het een uitdaging om de 10 kilometer te halen, wat was ik trots toen ik dat kon. Het idee om ooit een halve marathon te lopen, leek mij echt geweldig maar ik vond het ook een ver van mijn bed show. Totdat ik ging lopen met Hanneke, een collega van mij op de kinderpolie van het ziekenhuis in Deventer. We gingen samen trainen voor de Dam tot Dam loop.”

“En dat was het begin. Ik vond het hartstikke leuk. Wij gingen een aantal loopjes doen. En zo ging ik mijn eerste halve marathon lopen in Amsterdam met Hanneke. Ik die een halve ging lopen, vond het wat! Toen het jaar daarop weer. Maar die hele … nooit!! Twee keer een halve achter elkaar, niet te doen , veel te zwaar. Het kwam echt niet in me op dat ik die ooit zou lopen. Totdat ik bij de Run2Day in Deventer een paar nieuwe schoenen kocht. Ik vertelde Age trots over mijn halve marathon waarop hij mij vroeg wanneer ik m’n eerste hele ging doen. Nou euhm…”

“Ik antwoordde dat mij dat nooit zou lukken. Hij vond van wel, en zijn nuchter commentaar zette mij wel aan het denken. Ik besloot naar de voorlichting te gaan over marathons die Run2Day organiseerde. Maar zei ik, ik kom wel maar schrijf mij voor dit jaar niet in! Ik heb heel veel tennistoernooien, wintercompetitie en allerlei dingen erom heen. Is prima zei hij. Dat was september 2014. Mijn man zag bij thuiskomst al de twinkeling in mijn ogen. Het klopte, ik was helemaal enthousiast en wilde Rotterdam of Barcelona doen.”

“Het werd één van mijn favoriete steden: Barcelona in 2016. In de tussenliggende tijd heb ik nog de halve in Berlijn gelopen en ben ik in training gegaan voor die magische hele. Als je mij dat in 2013 had verteld, had ik je heel hard uitgelachen. Helaas was mijn vaste trainingsmaatje Hanneke te geblesseerd. Gelukkig had ik mijn tennismaat Jan, hij werd heel enthousiast door mij en wilde ook wel lopen in Barcelona.”

“En zo stond ik uiteindelijk bij Age om me in te schrijven. Onderweg naar huis viel ik met de fiets in een bocht over bladeren. Knie verdraaid en twee weken niet gelopen. Daarna kreeg ik last van mijn heup. Weer twee weken niet gelopen, shocktherapie gekregen en ik moest oefeningen doen van de sportfysio. Stress natuurlijk, omdat ik in training moest. We begonnen met de groep met 10 kilometer en dat liep al gauw op naar 15, 20 kilometer. Driemaal daags deed ik mijn oefeningen want ik moest en zou herstellen. Elke zondag na de groepstraining lag ik met pijn op de bank. Dat was de volgende dag wel weg, maar die zeurende pijn in mijn heup bleef.”

“Na een paar weken kwam ik op het idee om mijn heup te koelen na de loop op zondag. Dat werkte! Koelen en oefeningen. Hoefde niet meer naar fysio. Hij drukte wel op mijn hart dat ik rustig moest lopen en me niet gek moest laten maken door een tijd. Dat vond hij in mijn geval helemaal niet belangrijk. Als je de marathon maar kan lopen. Dat had ik ook bedacht. Heb veel gedaan en gelaten om zo fit mogelijk te worden en te blijven. En toen kwam het weekend dat ik 35 km moest lopen. Geveld door een buikgriep ging ik toch met de groep mee, maar ik pakte wel mijn eigen tempo. Het ging goed, ik had het gehaald en mijn heupblessure was ook zo goed als over!”

“Op naar Barcelona. Vrijdag om 07:00 uur vertrokken. Tegen 10:00 uur waren wij er al. Wij zaten dicht bij de start met ons appartement, 5 min er vanaf. Alles zo goed geregeld daar. Vrijdag startnummer opgehaald, even de stad in geweest en ’s avonds een voetbalwedstrijd meegepakt. Een dag later was de marathon, om 8:30 uur moest ik in het startvak staan.”

“En daar stond ik dan, gestrest en vertwijfeld. Kan ik het wel? Waar begin ik aan? Wat nou als ik ergens last van krijg? Wat doe ik hier überhaupt tussen al die échte lopers? Startschot kwam. Freddie Mercury ‘s Barcelona klonk door de luidsprekers en de stress gleed van me af. Ik liep en liep en liep en liep. Drie keer bij een waterpost even gewandeld om water te drinken en wat te eten. Mijn man stond op verschillende punten mij aan te moedigen. Ik wist op welke afstanden. Dat hielp wel die aanmoediging.”

“Ik genoot van alles. Het was goed weer met een lekker zonnetje. De verzorging was perfect, om de 2,5 km was er water in flesjes of bekertjes. Op veel punten kregen de lopers een banaan of sinaasappel, en een paar keer een gelletje. Overal publiek die iedereen aanmoedigde. De route was veel vals plat maar heel licht vals plat om maar zo te zeggen. Het was goed te doen. Tussen 20 en24 kilometer had ik het wel even zwaar. Daar ging het vals plat naar boven maar kon ik niet zien hoe ver het naar boven ging. Wel zag ik aan de andere kant van de weg mensen weer teruglopen naar beneden.”

“Hetzelfde gebeurde bij 30- 35 km. Nog thuis in Nederland had ik me afgevraagd hoe die laatste 7 kilometer zouden zijn. Age stelde me toen gerust en zei dat het wel meeviel. Tijdens het lopen stond ik het niet toe dat die 7 kilometer tussen m’n oren zouden gaan zitten. Het waren er maar 7, dat viel mee. Met nog 2 kilometer tot de streep dwong ik mezelf door te lopen. Mijn billen deden wel zeer maar dacht, ach dat duurt maar 12 minuten ongeveer. En een marathon kan je ook niet helemaal pijnloos uitlopen.”

“Ik kwam binnen over de finish!! Gehaald. Age zat maar 4 minuten van mijn geschatte tijd af: de klok stond op 4 uur en 29 minuten. Daar heb ik dus voor getraind en geleden. Maar hee, het is mij gelukt en het was zeer zeker de moeite waard!”

spirit of mo online kopen