“Als ik op een andere manier dan sporten hetzelfde effect kon bereiken, was ik er allang mee gestopt.” Marjolijn twijfelt openlijk of ze wel geschikt is voor een interview op Stoere Vrouwen Sporten. Ze heeft last van angst en paniek. Sporten met een angststoornis is voor haar pure noodzaak.

We hebben afgesproken bij De Prael, een Amsterdamse bierbrouwerij waar mensen werken met een afstand tot een arbeidsmarkt. Die afstand is er voor Marjolijn ook een tijdje geweest vanwege haar angststoornis. “Heel lang was werken de enige stabiele factor in mijn leven. Plus m’n tweewekelijkse bezoek aan de psycholoog, maar daar werd ik niet beter van. Ik durfde steeds minder en kon uiteindelijk niet anders dan m’n leidinggevende informeren, omdat werken ook vaak niet meer ging. Uiteindelijk heeft dat geleid tot een ziekmelding en een doorverwijzing naar een dagbehandeling waar ik een heel jaar zoet mee ben geweest.”

 

“Ik durfde deur niet uit”

Het is niet in die periode dat Marjolijn ontdekte dat sporten met een angststoornis wel eens functioneel kon zijn. “In tegendeel. Geld voor de sportschool had ik niet en goedkope opties als buiten hardlopen of fietsen waren veel te spannend voor mij. Vanwege m’n angststoornis durfde ik amper de deur uit! In alle therapievormen die ik heb gevolgd, was er sowieso weinig aandacht voor sporten hoor. Wel kreeg ik daar les in ontspannen. Mindfulness, yoga, dat soort dingen. Pas toen het wat beter met me ging, durfde ik de fiets te pakken en wat verder van huis te gaan.”

Inmiddels reist Marjolijn het hele land door. Niet altijd van harte, maar ze doet het wel. Dat kan ook niet anders als je cabaretier bent. “Niet het eerste wat je verwacht hè”, lacht ze. Ik wist het al wel, want een paar weken voor onze interviewafspraak heb ik haar voorstelling Geen Paniek gezien waarin ze samen met Bram Bakker een boekje opendoet over angst en paniek. Hij voor de pauze vanuit z’n vak als psychiater, en Marjolijn dus in het tweede deel waarin ze met veel humor en kwetsbaarheid een inkijkje geeft in haar leven met een angststoornis.

 

“Angst en paniek vond ik onzin”

“Weet je, het is iets wat iedereen kan overkomen. Zelf ben ik ook altijd heel stoer geweest, ik zat op voetbal en had best een grote bek. Dat ik last had van angst en paniek, vond ik onzin. De huisarts stuurde me in eerste instantie ook naar huis met het advies gewoon wat vroeger naar bed te gaan. Twee weken later zat ik weer bij ‘m. Het had inmiddels een enorme invloed op m’n leven. Rationeel wist ik dat er dingen moesten veranderen en dat ik geen keuze had. Doodeng vond ik het. Maar het besef dat er niks zou veranderen als ik niks deed, vond ik nóg enger.”

En wat is er veel veranderd! Alweer zeven jaar geleden studeerde Marjolijn af aan de Amsterdamse TheaterAcademie en werd ze tweede op het Concours om de Wim Sonneveldprijs. “Ik ben die opleiding gaan doen na sessies met Bram Bakker. M’n dagbehandeling was klaar maar ik was zelf nog niet blij met waar ik stond, ik durfde mijn eigen stad nog helemaal niet uit! Op tv zag ik een documentaire met daarin Bram, en ik besloot ‘m te mailen. Hij vroeg me in één van de eerste sessies naar m’n passie. Snikkend riep ik dat ik geen passie had. Nou ja theater, maar wat kon ik daar nou mee?”

 

“Dit kan ik dus ook”

Veel dus! En de therapeutische werking bleek subliem. “Ik heb nooit willen accepteren dat mijn angststoornis een reden tot buitensluiting van dit vak kon zijn. Zo gingen we in de derde ronde van het Amsterdams Kleinkunst Festival een weekend naar Texel om op te treden. Totale stress voor mij: ver weg, met een boot. Ik wilde niet toestaan dat mijn angst en paniek het zou verpesten. De organisatie heeft me geholpen waar ze konden. En uiteindelijk heb ik het hele weekend beleefd: dit kan ik dus ook! Verstand en gevoel lagen regelmatig overhoop maar ik had wel mooi weer een grens verlegd.”

Een leven zonder angststoornis zit er niet in voor Marjolijn. Sterker nog, een terugval ligt altijd op de loer. “Daarom is sporten nu ook zo belangrijk voor me. Als ik niet sport, kan ik mijn stress niet ontladen en dan gaat het mis. Hardlopen kan ik nog steeds niet, vanwege fysieke klachten. Dat vind ik wel jammer, want ik ben graag buiten. De sportschool doe ik twee keer per week. Dat houd ik vol omdat ik mezelf nooit afvraag of ik zin in heb, want dat heb ik toch nooit. Als ik eenmaal bezig ben, wel hoor. En achteraf kan ik alles weer wat beter relativeren.”

 

“Sporten met een angststoornis is pure noodzaak”

Het is me inmiddels wel duidelijk dat Marjolijn ontzettend gedisciplineerd moet zijn om haar leven op de rit te houden. “Dat klopt wel ja, en dat komt vooral omdat ik het oprecht oneerlijk vind dat een psychische ziekte je leven kan verpesten. Het is een lange weg geweest om te komen tot waar ik nu ben. Ik ben nog steeds angstig, maar niet meer zo beperkend. Ik weet wat ik moet doen om tot mezelf te komen zodra ik overprikkeld raak en stress voel. Die discipline, ook als het gaat om sporten met een angststoornis, is pure noodzaak. Het alternatief is een terugval en dat wil ik absoluut voorkomen.”

Als ik Marjolijn vraag hoe ze haar leven nu beoordeelt, stelt ze dat ze wel aardig tevreden is. “Ik vind het heel fijn om mijn eigen ervaringen te delen met een breder publiek. Sterker nog, het is echt een missie van mij geworden om met humor het taboe op angst- en paniekstoornissen te doorbreken. Een hele zaal aan het lachen maken werkt beter dan antidepressiva! De reacties die ik krijg op mijn boek Schijtluis en voorstelling, vertellen me dat veel mensen zich erin herkennen. Waar ik me sterk voor maak, is dat deze mensen zich niet langer schamen maar de moed vinden om hun problemen bespreekbaar te maken. Kwetsbaar is het nieuwe stoer!”

Wil je meer weten over de positieve werking van sporten op je gezondheid? Lees dan ook eens hoe ik afrekende met mijn (inmiddels niet meer) chronische aandoening fibromyalgie. En hoe zat het ook alweer met sporten en stress, is dat wel een goede combinatie?

verschillende hardloopbroeken van la Rocha

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.